V is for Victory

En toen werd het ineens heel druk.

309

Net op het moment dat het doelloze van een leven waarin vast werk nog niet aan de orde is ronduit deprimerend begon te worden, kwam er een klein doel in mijn leven. Het was 10 weken oud, het schattigste wat ik ooit heb gezien en ze heeft geen idee wat ze me geleerd heeft in de week dat ik voor haar mocht zorgen.
Artikels van het genre ’10 tips tegen een depressie’ waarin ‘Koop een puppy’ op de derde plaats staat; ik bekijk ze niet langer rologend want ik ondervond aan den lijve dat het het perfecte afleidingsmanoeuvre is bij zowel donkere gedachten als angstaanvallen in een warme, drukke stad.
Het kleine opdondertje deed me dingen doen waarvan ik dacht dat ik ze niet kon en ik was blij dat er een afleiding van formaat was vlak nadat ik haar met een heel klein hartje aan haar definitieve baasje afstond.

Picture 001

Een paar maanden geleden gaf ik mij namelijk, in de iets te optimistische overtuiging dat ik tegen deze maand weer helemaal in topvorm zou zijn, op om 2 dagen te gaan werken op Werchter. Ik heb er letterlijk van wakker gelegen in de nachten die eraan voorafgingen, want ik moest daar iets gaan doen wat ik zelfs in betere periodes en als bezoeker van het festival nooit doe: 8 uur onafgebroken rechtstaan en rondlopen in de vlakke zon.
In mijn verwrongen gedachtegang wordt warmte door de zon al eens geassocieerd met de warmte die voorafgaat aan flauwvallen, en we weten ondertussen allemaal dat dat de snelste weg naar een aanval is.
Ik vertrok naar de wei met het idee dat ik een uur later helemaal over mijn toeren weer terug thuis zou staan, maar ik strompelde helemaal kreupel en met kapotte voeten pas zondagavond mijn oprit op met de gevleugelde woorden “Ik heb het gekunnen,” de eerste zin in de geschiedenis van de taal die geen vraag was maar waar eigenlijk wel een heel verbaasd vraagteken achter hoorde.

Picture 002

Tijd om te bekomen was er niet, want de volgende schandalig vroege ochtend was het tijd om in de auto te springen – lees: nog altijd kreupel strompelen – om in de late namiddag foto’s te nemen van boten.

Picture 003

De angst voor het zwarte gat was namelijk eindelijk groter geworden dan de angst om een paar dagen in een buurland door te brengen, dus er was nogal last minute beslist om een paar etappes van de Tour de France te gaan volgen.

IMG_3769

De grootste fout die ik daar maakte, was vriendelijk bedanken toen één van de motards van de Tour die ook in ons hotel verbleef mij vroeg of ik geen zin had in een ritje. Ik heb blijkbaar nog altijd niet genoeg boeken gelezen waarin stellingen geponeerd worden als ‘Zeg JA tegen het leven!’

Maar goed, ik denk dat ik de afgelopen tijd genoeg ja heb gezegd tegen het leven. Ik deed op een week tijd 395 dingen waarvan ik dacht dat ik ze niet kon. Het ging niet allemaal even vlekkeloos, en het ging zeker niet zorgeloos zoals bij ‘normale’ mensen die wat op een wei gaan staan en een paar dagen op vakantie gaan, maar het ging. Veel beter dan ik op voorhand had verwacht zelfs.
Morgen doe ik tijdens TW Classic mijn krachttoer van vorig weekend nog eens over, en daarna ga ik een week fier tegen mezelf lopen zeggen: “Ik heb het gekunnen!! Ik heb het allemaal gekunnen! Whoaa!!”

Advertenties

4 gedachten over “V is for Victory

  1. Duuus ga je nu zelf ook een puppy in huis nemen? Voor altijd dan bedoel ik? πŸ™‚
    Proficiat met de overwinningen, ’t zijn er heel wat!
    Op de Wei gaan werken, of de Tour volgen, ik ben stiekem eigenlijk zo’n heel klein beetje heel erg jaloers!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s