Omdat het nooit te laat is

128374635

“Uw neven zijn nog eens hier geweest, die zijn uitgegroeid tot toffe kerels,” zei mijn moeder.
Ik vroeg haar hoe oud ze nu waren en wat ze nu deden. De laatste keer dat ik hen zag was jaren geleden op de begrafenis van mijn grootmoeder, die voor hen wel een oma is geweest maar voor mij gewoon de vrouw die mijn vader ooit op de wereld zette.
“Ik vertelde de middelste dat ge dacht dat ge hem onlangs had gezien maar dat ge niet zeker waart,” vervolgde ze. “Hij had u ook gezien maar hij was ook niet zeker dat gij het wel waart, en hij zei dat hij dat wel erg vond.”

Ik heb met niemand van mijn – heel kleine – familie ruzie. Hooguit ben ik een passief slachtoffer van wrevelingen tussen de generaties die mij voorgingen en die er ondertussen niet meer zijn. Maar toch zijn mijn ouders, die heel vaak in het buitenland zitten, de enige familie die ik zie.
Ik heb er in het verleden nooit van wakker gelegen, maar een jaar vol angsten en eenzaamheid veranderen een mens.
Het besef dat mijn ouders niet het eeuwige leven hebben was er voor mij als enig kind en ondertussen vierendertiger al een tijd, en werd versterkt door de slapende kanker die deze zomer in mijn vaders lichaam sloop.
Niet zo gek lang voor dat nieuws brak er plots in alle hevigheid een periode van rouw uit om een tante die 15 jaar geleden stierf en waarvan ik weet dat ik er veel aan zou gehad hebben als ik nu, net zoals vroeger, bij haar aan de keukentafel had kunnen gaan zitten om mijn verhaal te doen.

Vanavond vertrekken mijn ouders weer voor een maand naar het buitenland, maar daarna blijven ze de rest van de winter eens thuis. De maand erna komen mijn twentysomething neven met hun ouders in het dorp naast het onze wonen. En dan gaan we allemaal samen eens iets doen. Zoals echte families doen.

Deze winter ga ik eindelijk echte familie hebben. En ik ga ze zelfs dicht in mijn buurt hebben. Ik kan geen enkele gedachte bedenken die rustgevender is dan dat.

Advertenties

18 gedachten over “Omdat het nooit te laat is

  1. Inderdaad. Als kind heb ik nooit broers of zussen gemist, maar ik sta niet te springen om er alleen voor te staan tijdens eventuele ziekte en het overlijden van mijn ouders, zo zonder verdere familie.

  2. Heb een broer en een zus en heb er nog nooit zo bij stil gestaan. Maar je hebt gelijk…..als ze er zijn kun je er eventueel ook op terug vallen. Voor later is dat idd belangrijker dan toen we kind waren….

    1. Als kind woonde ik in een wijk en had ik daar veel vriendjes, dus toen was de nood aan een broer of zus helemaal niet zo groot. De meeste vriendjes hebben echter ondertussen hun eigen gezin en familie he ๐Ÿ™‚

  3. ook wij hebben een enige dochter,
    en verder familie maar geen echte familiebanden.
    ze zegt wel eens dat ze vroeger wel graag een broer of zus had gehad,
    maar dat ze nu heel blij is dat ze alleen is.
    ik heb een zus, maar die zie amper 2x per jaar,
    en die zal ik wslk nooit meer zien na de dood van onze ouders.

    ik ben blij voor je, (ook al kan ik er wat moeilijker inkomen doordat ik niet echt een familiemens ben, mss als ik een echte familie had gehad?).
    maar als dat een rustgevende gedachte voor je is kan dat niet anders dan de max zijn!
    geniet van de vooruitzichten!

  4. Ook hier een slachtoffer van de generaties, maar op initiatief van sommige nichtjes zijn we weer regelmatig bij elkaar aan het komen,…en dat geeft altijd een leuk gevoel en de band met mijn zus, wordt ook steeds hechter, terwijl mijn vriendenkring steeds kleiner wordt iets waar ik ook met dichtgeknepen keel naar kijk,…..

  5. Familie, ik zou ze niet kunnen missen, maar met mijn neven en nichten heb ik geen contact, dat is de schuld van ruzie in de familie, een ruzie waarmee ik niets te maken heb maar die zich doorheen de generaties boort, enfin, ik heb ook geen behoefte om hen te zien maar ik ben bang voor de dag dat mijn grootouders, ouders en tante er niet meer gaan zijn, want dan heb ik geen familie meer!

      1. Omg vergat ik Zus helemaal!!! Waarschijnlijk omdat ik niet zo heel erg close met haar ben.

  6. Aangrijpend en herkenbaar; Ook ik heb een hele kleine familie waar ik altijd een moeilijke relatie mee gehad omdat mijn waarden en normen blijkbaar helemaal anders liggen dan bij mijn familie. Maar blijkbaar is bloed toch inderdaad dikker dan water en ik mis hetgeen ik nooit heb gekend; een hechte familie … .

  7. Ik heb eigenlijk ook maar weinig contact met de familie. Met de familie langs mijn moeder haar kant totaal niet, behalve dan met een paar nichten heel af en toe eens. In die familie was het constant ambras, in de voorgaande generatie. Maar dat heeft idd zijn invloed.

    Met de familie langs papa’s kant kom ik wel goed mee overeen, maar daar is ook niet echt de gewoonte om veel af te spreken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s