Goed gedaan jong!

151082422

“Ik bestel in een broodjeszaak zelden het broodje dat ik echt wil, want ik kan het niet uitspreken.”
“Ik neem mijn telefoon op met ‘Meneer Helsen’, want ik kan mijn eigen voornaam niet uitspreken, en da’s klote.”
“Bepaalde spotjes weiger ik in te spreken, want het lukt gewoon niet. Ik wil niet altijd de echte reden prijsgeven, dus mensen vinden mij soms nogal arrogant.”
“Mensen die het niet weten, horen het niet, maar eens ze het weten, valt het hun wel op. Nu ik er zo openlijk over praat, zal het voortaan iedereen opvallen.”

Ik heb de laatste maanden veel met mensen gepraat die een, laten we het aandoening noemen, onder welke vorm dan ook, hebben. Wat mij daarbij heel erg in het gezicht heeft geslagen, is hoe universeel en vaak onzichtbaar het lijden achter de aandoening is.

Naar aanleiding van de Dag van de Stotteraar kwam Tom Helsen daarnet met een heel dappere, verfrissende getuigenis op de radio. Ik herkende Β veel van mezelf in wat hij zei, en ik weet dat veel mensen van heel verschillende pluimage zich er ook in herkend hebben.

Tom heeft zijn gestotter, ik mijn angstaanvallen. Aan de oppervlakte zijn het twee heel verschillende aandoeningen, maar in wezen lijden we onder dezelfde dingen. Het niet krijgen wat ge wilt, het vermijden van situaties, het arrogant overkomen bij mensen. Het eeuwige twijfelen over of ge het nu bekend zou maken of niet, want inderdaad: eens ge het gezegd hebt, gaan de mensen er op letten.
Ge zijt vanaf dan gelukkig niet meer die arrogante trut van voorheen die zich afzijdig houdt ‘omdat ze zich zeker te goed voelt voor ons’, maar ge wordt voortaan wel omringd door aasgieren die elke beweging die ge maakt in het oog houden.
“Daarstraks op het terras, had ge toen een aanval? Ja, ik dacht het al, ge zat er zo ongemakkelijk bij.”
Het onzichtbare wordt voor een deel zichtbaar vanaf die dag, maar toch gaat er nog veel meer schuil achter dat kind dat ineens voor het oog van de wereld een naam kreeg.

Wij zijn nooit echt wij, omdat we dat niet kunnen zijn. We laten kansen, jobs, relaties, en nog zoveel meer vallen, want onze angsten of beperkingen nemen het vaak van ons over.
In ons hart zijn we veel grotere avonturiers, verwezenlijken we veel grootsere dingen in ons leven, maar we worden beperkt door de stem in ons hoofd die onze aandoening vertegenwoordigt en ons stuurt in alles wat we (niet) doen, ook al zijn we in wezen iemand die heel andere keuzes zou maken, als we maar zouden kunnen.

Tom zal vanaf nu nog meer omringd worden door mensen die hun oren extra hard spitsen, elke keer hij zijn mond opent. Tom zal misschien wel twijfelen of hij er goed aan gedaan heeft om er zo publiekelijk voor uit te komen.
Maar ik hoop vooral dat Tom veel merci’s gaat krijgen en beseft wat hij met zijn stem, die, al is het soms haperend, verder draagt dan die van de minder bekende Vlaming, heeft betekend voor iedereen die op onzichtbare wijze in zijn leven beperkt wordt door een aandoening.
Merci Tom, ge hebt dat heel goed gezegd, ook al hebt ge zelf misschien het gevoel van niet!

Advertenties

14 gedachten over “Goed gedaan jong!

  1. Wij zijn onlangs naar Tom Helsen gaan luisteren in ’t Smiske, een zeer gezellige kleine omgeving. Wij hebben er helemaal niets van gemerkt, en hij heeft heel wat gepraat. Maw, het valt niet. Ik weet er helemaal niets van, dus de volgende zin zou helemaal belachelijk kunnen klinken, maar… hoe je jezelf ziet door de ogen van anderen is niet noodzakelijk hoe anderen jou/hem zien door hun ogen.
    Maar zoals zo vele keren reeds gezegd… ik heb een grenzeloos respect voor jou en je blog. Houden zo.

    1. Wel, in dat interview zei hij ook dat hij zijn zinnen zo formuleert dat hij de voor hem moeilijke woorden eruit laat en synoniemen zoekt die hij wel vlot kan uitspreken. Vandaar dus dat in bochten wringen/vermijden en het zo goed mogelijk verstoppen.
      Zolang andere mensen zich niet rechtstreeks uitspreken, weet je inderdaad niet wat ze echt over je denken, maar soms doen ze dat wel en weet je niet meer of je er goed aan hebt gedaan om er openlijk over te praten. En anderszijds merkte hij dat, als hij soms toch stottert, beschouwd wordt als niet erg intelligent, in mijn geval gaat het vaak om het label arrogantie dat ik opgeplakt krijg zolang ze het niet weten. Het blijft een dunne lijn.

  2. Het is niet makkelijk, maar ik ben toch voorstander van het uitspreken van de dingen. Ik kan niet uit eigen ervaring erover meespreken, maar ik heb een dochter die niet helemaal perfect in het plaatje van onze maatschappij past. Hoe vaak wij niet de opmerking kregen “maar allΓ©, dat is toch een lieve en een slimme”. Ik vertel het niet onmiddellijk aan de eerste de beste, maar mensen met wie ze vaak in contact komt, merken het op een bepaald moment toch. Of niet, en dan krijg je opmerkingen van zwemjuffen waar je zelf even van moet bekomen (als jij niet doet wat ik u vraag, dan wil ik u niet meer helpen – tegen een 5-jarige), laat staan hoe onze dochter zich dan voelt.
    Het zal altijd dubbel blijven, het al dan niet uitspreken van de dingen, want niemand wordt graag gelabeld…

  3. Pff, dat moet niet fijn geweest zijn om horen, zo’n opmerking! Maar als we het langs de positieve kant bekijken: door dat soort situaties is het ongetwijfeld een dapper vechtertje, die dochter van jou!

  4. Ik was als kind en jong volwassen extreem verlegen en ik weet nu dat je dan heel arrogant overkomt, nog steeds ben ik niet de meest spontane πŸ™‚ en kom ik gereserveerd over, terwijl ik totaal anders ben,……het is en blijft een kleine handicap, maar het valt allemaal in het niets bij stotteren en angstaanvallen,…….

  5. Bij stotteraars kun je het nog horen maar mensen met angstaanvallen worden meestal vreemd bekeken, zoals je dat zo mooi verwoord. Het is ook een feit dat het zo onbekend is voor de buitenwereld en dat maakt het juist nog moeilijker.

    1. Langs de andere kant: uitgezonderd van een echte aanval en plein public merkt niemand het aan ons als we onze mond open doen. Niemand heeft het ooit van mij geweten en zelfs nu na een jaar thuis zijn er nog mensen die het niet weten. Al denken die dan waarschijnlijk dat ik gewoon een luie profiteur ben nu πŸ™‚

  6. Ik denk dat het stotteren algemeen geaccepteerd is en niet meer zo scheef wordt bekeken (toch alleszins niet door mij). Bovendien worden veel mensen daar al mee geholpen. Wat betreft angstaanvallen, dat zit toch nog in een duister hoekje. Ik dacht zelfs dat Otto-Jan Ham daar onlangs voor uitgekomen was wat toch moedig is..

  7. Dat heeft hij inderdaad gedaan en dat zal ongetwijfeld veel moed gevergd hebben. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit rechtstreeks werd aangesproken door iemand die stottert, en in alle eerlijkheid: ik denk dat het van mij af te lezen zou zijn dat ik me in het begin geen houding weet te geven.

  8. Wat mooi! En straf dat hij het gedurfd heeft! En jij ook! Maar idd het gevoel dat iedereen je dan anders gaat bekijken en nog meer op je ‘foutjes’ gaat letten, ik kan me voorstellen dat dat veel mensen tegenhoudt om open te zijn. Ik vertel bv tegen niemand over mijn hoogsensitiviteit want dan denken ze meteen dat ik me aanstel (zoals het lief).

  9. Ik ben er nog niet altijd geen krak in, in mijn angsten toe te geven. Zo heb ik sinds mijn ongeval een serieuze schrik voor het verkeer ontwikkeld. Sommige mensen snappen daar geen jota van. Zij mogen compleet hysterisch onder een scanner liggen (claustrofobie), maar mijn angst is belachelijk. En ipv er tegen in te gaan, durf ik het ook niet meer zeggen. Terwijl dat net de manier is om taboes weg te werken: erover praten. Chapeau Tom. Chapeau jij!

    1. Ja dat is de nagel op de kop he; de ene begrijpt niet waarom ik het in mijn hoofd haal ervan overtuigd te zijn dat ik ga sterven als ik buitenkom, terwijl die ene net als een gek begint te gillen bij het zien van een spin, die ik gewoon bij de poten oppak en buiten zet πŸ™‚ Gek hoe angst zoiets universeels is en toch iedereen zich ervoor schaamt of de ander in zijn angsten niet begrijpt…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s