Life + lemons

146516335

When life gives you lemons, you make lemonade.

Mijn ‘lemons’ zijn op dit moment in mijn leven een hele reeks voorwaarden waaraan een situatie moet voldoen vooraleer mijn angsten, die zo hun eigen logica (en een luidere stem dan mijn gezond verstand) hebben, de situatie als veilig genoeg beschouwen om mezelf erin te plaatsen.

Concreet vertaald naar werk, betekent dat: een job waarin het mogelijk is om langzaam uren op te bouwen, bij voorkeur te beginnen met 4 uur per dag. Langer van huis blijven valt nog altijd een beetje onder de categorie gevaarlijk. Werk waar liefst niet te veel mensen mee gemoeid zijn ook, en waarbij ik heel actief bezig ben, want afleiding helpt beter dan op een stoel zitten en tijd hebben om na te denken.

De enige ‘lemonade’ die ik daarmee wist te maken toen ik het tijd vond om voorzichtig weer aan de slag te gaan, was huishoudhulp worden: in het beste geval helemaal alleen in een huis, in het slechtste geval mensen in andere ruimtes als diegene die ik onder handen moet nemen. Blokken van 4 uur werk, dus in mijn hoofd nog net overbrugbaar moest het niet lopen zoals gewenst. En veel werk. Gewoon doorgaan, niet nadenken.

Dat moest de eerste stap worden in mijn project ‘Terugkeer naar een normaal leven’, dokterde ik uit. Als dat goed zou lopen, zou ik weten dat ik klaar was voor een volgende job.
De verkoop misschien. Liefst een grote supermarkt, wegens ook vaak fysiek druk bezig, niemand die constant op mijn vingers kijkt en meer opties op deeltijdse tewerkstelling. Een voltijdse job is namelijk nog lang niet aan de orde. Iets met babysteps.

Dus ik ging en haalde een eerste opdracht binnen, een maand geleden.

Een paar dagen later reed ik na mijn eerste voormiddag werken wenend naar huis. En reed daarbij ook nog eens gigantisch verloren, dat spreekt.

Ja, het was goed gegaan. Geen minuut paniek, terwijl de situatie alles in zich had om een aanval uit te lokken. De voormiddagen zijn immers nog altijd een – excusez le mot – bitch, en ik kwam terecht in een huis waar een kachel de temperatuur naar mijn gevoel richting 30°C joeg.

Tegen mijn eigen verwachtingen in gaf ik desondanks geen kik, werkte stug door en haalde op dat vlak een serieuze overwinning binnen.

Maar ze smaakte bitterzoet. Terechtgekomen in het tot aan de nok gevulde huis van een typisch Vlaamse grootmoeder, kon ik maar aan één ding denken.
De tijd dat ik in de pers werkte, in onze hoofdstad. Contacten met alle televisiezenders en krantenredacties van het land. De hele dag Frans praten. Een volledig nieuwe afdeling binnen het bedrijf uit de grond stampen en manager worden van een heel team. De ene dag pas om 22:30 thuis, de volgende ochtend om 04:30 er weer uit. Zondagen werken, feestdagen werken, en met veel plezier het bijhorende loon innen.
Mijn favoriete collega, met wie ik lief en leed deelde terwijl we ons tegelijkertijd door de nasleep van een relatiebreuk worstelden.

‘Wat is er van mij geworden en hoe ben ik hier in godsnaam terechtgekomen?’, vroeg ik me af terwijl ik de 804 vazen en fotokaders afstofte die de grootmoeder duidelijk de dag voordien zelf al had afgestoft, waardoor ik me nog nuttelozer voelde dan al die tijd dat ik thuis zat.

Het verleden idealiseren? Ja, ik ben er goed in wanneer het heden een beetje tegenvalt.
Zelfmedelijden? Een berg die niet te overzien is soms.
Vernederd door deze ervaring? Abso-fucking-lutely. Het enige wat me nog meer klein krijgt dan geen werk, is nutteloos werk.
Beschaamd om het hier openbaar te maken? Hell yes.

“Bekijk het vanwaar ge komt. Niet een paar jaar geleden, maar een paar maanden geleden”, herhaalt het lief tot in den treure.
“Gij zijt iemand die haar leven zou geven om terug te kunnen werken en ge doet het ondanks alles toch maar weer, terwijl er zoveel profiteurs in de wereld zijn. Bekijkt dat deel van uzelf ook eens, in plaats van alleen maar het deel van een ‘aan lager wal geraakt iemand’ te bekijken”.

Ik doe mijn uiterste best. Echt. En ik ben ook ontzettend dankbaar voor de vooruitgang die er eindelijk is. Maar ik kan het op geen enkele manier ontkennen; deze limonade smaakt lang niet zo lekker als de Cola die ik in mijn vorige leven zo graag dronk.

Advertenties

14 gedachten over “Life + lemons

  1. Dus als ik het goed begrijp ben jij als huishoudhulp aan de slag,….sorry, maar ik vind dit niet echt een goed idee,…om onder je niveau te gaan werken volgens mij gaat dat complicaties geven op termijn,….ik begrijp dat full time werken teveel is, maar part-time rustig starten en dan doorgroeien,…..als je wil, er is hier in mijnen blinkende wereld wel een jobke voor jou en stuur ik met plezier de gegevens door,…….

    1. Haha bedankt, maar dat is me iets te ver, en de ambitie om ooit terug op een kantoor te eindigen en daar door te groeien is trouwens ook volledig weg.
      Been there, done that, tijd voor iets volledig nieuws, en dit is stap 1 van velen in die richting 🙂

  2. Kan alleen maar respect hebben….’k begrijp dat het echt niet evident is, gezien je managements werk van vroeger….maar…..dit is ne stap naar je nieuwe “ik” en naar je nieuw evenwicht in je leven dat je voor jezelf wil bereiken. Wat voor job je nu doet is eigenlijk niet direct belangrijk….maar het geen bereiken waar je naar streeft is dat des te meer…… en geloof me als je het bereikt hebt, zal je deze eerste stap ongetwijfeld anders bekijken Ge komt er wel….daar ben ik wel zeker van. Respect!

  3. Hier word ik stil van. De moed en het doorzettingsvermogen dat je hier voor nodig hebt zijn volgens mij echt niet te onderschatten. Respect voor het feit dat je het doet en voor het feit dat je het hier deelt.
    Ik wou dat ik op sommige momenten even moedig was als jij.

  4. Ik heb veel respect voor de manier en openheid waarover je over je situatie spreekt. En soms moet je ergens van een punt weer beginnen wat je niet meteen zou gekozen hebben uit “vrije wil”. Hopellijk kun je je optrekken aan het motto: “the only way is up”. sterkte.

  5. Er is totaal niets mis mee met huishoudwerk te verrichten. Je bent bezig en dat is wat telt en het is een hele stap voor jou. Doe zo verder. (en klap lichtjes in mijn handen en steek mijn duim omhoog)

  6. Mor kind toch, ik vind het juist enorm dapper van u dat ge ervoor gaat, dat ge op uw tanden gebeten hebt en het hebt gedaan! Respect, dat verdient gij, en daar heb je je echt niet voor te schamen of u vernederd voor te voelen. Dat is gewoon typisch voor zo’n bomma’tje dat ze niet wil dat buitenstaanders denken dat ze vuil is 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s