Zoals het is

130901536

Zondag.
Misselijk, misselijker, misselijkst. Misselijk, maar kalm.

Maandag.
Misselijk. Spierpijn. Slapen. Van de planeet.

Dinsdag.
Rondrijden voor administratieve rompslomp. Spierpijn. Een klein beetje sterven tijdens het lange wachten. Nog altijd bijna niks eten. Files.
Wakker liggen ’s nachts. Hopen dat ik morgen zal kunnen werken.
Een jaar lang tijd gehad voor buikgriep, maar uitgerekend nu slaat ze toe.

Woensdag.
Moe. Een bloedneus tijdens het karige ontbijt. Naar het raam lopen en luidop “You hit like a bitch!” naar de hemel roepen.* Mijn gevoel voor drama is nog intact.
Gelukkig.
Een hele voormiddag werken. Hard en snel werken. Nieuwe klant, groot gezin, veel vuil. Goed zo.
Thuiskomen. Blij over mijn productiviteit, maar uitgehongerd en slap. Instorten. Paniekaanval. De eerste relatief grote sinds afgelopen zomer.
Pas na een paar uur keert de rust terug.
Het blijft de rest van de dag onder mijn vel zitten.

Donderdag.
Slap. Slecht. Stijve spieren.
Met een slecht voorgevoel naar de afspraak met het interimkantoor. Daar aangekomen: duizelig. Troebel zicht. Concentreren op de vragen. Niet flauwvallen. Hier blijven. Misselijk. De beledigend oranje muur achter de uitzendconsulente maakt het erger.
Aanval. Gigantische aanval. Luid en duidelijk.
Naar de auto zwalpen. Hij staat ver.
Naar de zetel. Gaan liggen. Duizelig. Nog altijd paniek. Weer een paar uur lang.
Daarna: wenen. Alles eruit.

Nu.
Bekomen. Bang afwachten. Balanceren op een dunne lijn. Links de terugval, rechts het herpakken.
Hopen dat al het harde werk niet voor niks is geweest.
Bidden dat mijn gezond verstand de bovenhand haalt.
Mezelf inprenten dat ik te veel heb willen bewijzen. Dat het normaal is dat ik mij zo slap voel onder deze omstandigheden.
Smeken dat het tij vlug weer mag keren. Dat dit niet betekent dat alles weer opnieuw begint.
Wat ik afgelopen jaar heb gedaan, doe ik geen tweede keer meer. Kan ik geen tweede keer meer.

Het leven zoals het is: de nasleep van een jaar angstaanvallen.

Het is een verdomd dunne lijn.

*When life knocks you down…Calmly get back up, smile, and very politely say “You hit like a bitch”.

Advertenties

6 gedachten over “Zoals het is

  1. Damn, wat een verhaal,…..maar zo ziek gaan werken, was niet echt verstandig denk ik, als ik jouw beschrijvingen lees word ik bang in jou plaats, ik zou echt bang zijn om ter plekke dood te vallen,….echt hé, hopelijk gewoon even terugval om weer sterker recht te staan,……

  2. Veel beterschap….buikgriep komt wel heel ongelegen…..nu even een dipje, begonnen door griep die we allemaal al eens hebben…maar eens je kracht en energie terug zijn, gaat het terug de goede kant op….
    ‘k duim voor je…..

  3. Zoals je het bij mij al zei: 2013 is a bitch! Maar we staan. We staan nog altijd. En we zullen blijven staan. Ook al betekent dat dat we soms instorten, dat alles eruit moet, dat het lijkt alsof we twee stappen achteruit zetten wanneer we er één vooruit hebben gedaan. Maar toch staan we er. En we blijven doorgaan. Ik geloof daar vandaag terug in (gisteren was een andere dag) voor ons allebei. Neem je tijd…

  4. Misschien triggert de buikgriep de angstaanvallen? Als je je niet goed voelt, heb je ook minder weerstand tegen de angst, hé.
    Ik hoop voor jou dat het niet meer terugkomt. Ik weet hoe het is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s