Ik keek naar een stoel & brak

114944518

“We gaan eens iets proberen,” zei ze, en stond recht.
Ik zag hoe de vrouw die ik af en toe betaal om een uur naar mijn zorgen te luisteren een stoel pakte en hem in het midden van haar praktijkruimte zette.
“Dit is je lichaam,” verduidelijkte ze, “en ik zou graag van jou horen waar in deze ruimte je het wil zetten. Kijk maar wat de juiste afstand volgens jou is tussen jou en je lichaam.”

Ik wees naar de verste uithoek van de kamer, maar het voelde niet ver genoeg. Buiten in de gang alstublieft, en liefst nog met de deur dicht.

“Hierzo, en dan de deur dicht?” checkte ze.
“Hmm, laat de deur misschien toch maar open,” twijfelde ik.
Ik staarde de stoel aan en voelde hoe mijn blik verstarde en mijn kaken zich op elkaar klemden.
Wat het met mij deed, om mijn ‘lichaam’ daar zo te zien staan, wou ze weten.

Ik keek opnieuw naar de stoel. En ik brak.

Het was het zieligste wat ik ooit had gezien, en ik had dan nog de deur in zijn gezicht willen dichtslaan ook. Weer staarde ik naar dat intrieste hoopje stoel in de verte.
Ik keek en ik keek, en werd overvallen door een stroom van gedachten en emoties waar geen einde aan leek te komen.

Verraad. Frustratrie. Wantrouwen.

Ik keek en ik zag een lichaam dat me al een jaar in de steek liet. Was het niet door angstaanvallen, dan was het wel door vermoeidheid en een hele reeks symptomen en klachten, veroorzaakt door de stress die een angststoornis met zich meebrengt.
Elke keer als ik dacht: ‘nu gaat het het goed’, verraadde het me door het toch weer slecht te laten gaan. 5 keer, 30 keer, 78 keer. Altijd opnieuw.

Koppigheid.

Ik keek en ik zag mezelf, te koppig om dat lastpak van een lichaam te geven wat het echt nodig had. Een keer te veel teleurgesteld om het nog ter wille te zijn.

Een gevecht.

Ik keek en ik zag hoe ik al die tijd vruchteloos tegen de realiteit aan het vechten was geweest. Daar stond mijn lichaam, en daar moest ik het mee doen. Of het nu nog een maand of nog 40 jaar meegaat, of het nu veel of weinig vraagt, ik zal het moeten geven wat het wilt. De andere optie is de rest van mijn leven energie steken in een gevecht dat ik niet kan winnen, want de realiteit zal altijd de bovenhand hebben.
En voor mijn meest ideale optie, mijn geest excorcistgewijs gewoon in een ander, beter lichaam stoppen, ben ik nog niet dood genoeg.

Een scheiding.

Ik keek en ik zag hoe ik een jaar geleden de scheiding van mijn lichaam had aangevraagd. Het deed niet meer wat ik wou en ik deed niet meer wat mijn lichaam wou, dus konden onze wegen maar beter scheiden. Alleen is dat verdomd lastig, nog niet dood zijnde en al.

Spijt.

Ik keek en ik zag hoe logisch het was dat mijn lichaam zich voelt zoals het zich voelt, afgaande op hoe ik zijn noden negeer en er nog kwaad op ben ook. Ik werd overspoeld door een golf van spijt en medelijden met die zielige stoel die daar zo verwaarloosd en buitengesloten op de gang stond en mijn geradbraakte lichaam vertegenwoordigde.
Voor het eerst in lange tijd voelde ik iets van mildheid tegenover mijn lichaam aan de oppervlakte komen.

Onderhuids borrelt het nog altijd, die woede, die frustratie, dat wantrouwen. Het zal het nog een lange tijd blijven doen ook. Maar gisteren is er een barst gekomen in dat zware pantser. Een barst die net groot genoeg is om het idee van een verzoening door te laten, na de niet erg succesvolle proefscheiding van afgelopen jaar.

Mijn lichaam en ik. Eindelijk bereid om voorzichtig terug vriendschap te sluiten. Dankzij de meest zielige stoel die ik ooit zag.

 

 

 

Advertenties

13 gedachten over “Ik keek naar een stoel & brak

  1. Wat kan je dat mooi verwoorden, maar wat moet het lastig zijn om dragen.
    Ik heb ook zo’n persoon die me af en toe mag helpen, bij mij is de scheiding niet met mijn lichaam, maar tussen hart en verstand en ook zij zegt me mild te zijn en geduld te hebben en ik heb het daar ook verdomd moeilijk mee
    Vanavond een nieuwe afspraak en ik heb één en ander op te biechten …
    Sterkte en dikke knuffel

  2. Hier word ik nu echt wel stil van…..heb het 2x gelezen en het raakt me echt….sereen en mooi verwoord wat er in je omgaat. Je laatste zin zorgt wel voor hoop en het begin van iets positiefs, want dat is altijd zo bij “vriendschap”…..niet? Toch wel bijzonder door na te denken over een “stoel” en je “ik-zijn”. Veel energie en kracht om je “evenwicht” te vinden ze!

  3. Het is je lijf maar, jij bent het niet, die daar zo zielig staat. Jij bent veel groter, trotser en krachtiger dan dat. En vanuit die energie, kan je – als je dat wil en klaar voor bent – zorg dragen voor het omhulsel dat jou nog lang – liefst in alle zachtheid – dragen zal.

  4. Idd zoals Wim zegt … héél knap verwoord … en zo herkenbaar … Ik heb er 42 jaar over gedaan … Je hebt dus nog tijd … en ik weet héél zéker … jij komt er ook !!! xox

  5. Je verslag maakt een mens stil, ik ben zeer onder de indruk hoe je dit zo sereen verwoord hebt. De gekozen tag is “spot-on” voor wat je beschrijft. Veel sterkte met het zoeken naar jezelf.

  6. Wow,…..hier word ik even stil van en met mijn neus op de feiten gedrukt,…..hoe mooi dat jij jouw gevoelens verwoord hebt,….en ik hoop dat je je lichaam binnenkort aanvaard en de beste vriendjes wordt, want de mooiste relatie heb je met jezelf,……echt!!

  7. Auw, wat een pijnlijke confrontatie met jezelf… en zo pijnlijk diep beschreven… Hopelijk kan je weer vriendjes worden, jullie moeten nog een héél eindje mee immers.

  8. Prachtig hoe jij met simpele woorden speelt. Je maakt van die zinnen die iedere mens doet nadenken. Dit blogje zou in ieder tijdschrift tot zijn recht komen. Gelukkig ben je aan de beter hand. Een van deze dagen pak je die stoel, kijkt er wat nonchalant naar en ga je er op zitten. Die dag die gaat komen, dat weet ik nu al.

  9. Jij slaagt erin om bepaalde gevoelens zo goed te verwoorden. Ongelofelijk. Voor jou is de uitdrukking “je slaat de nagel op de kop” uitgevonden. Niet dat je er veel mee bent, maar weet dat je op die manier heel wat steun geeft aan andere mensen. Nu ook doen bij jezelf en je lichaam!

  10. Aaw, het lijkt wel of het hier over mezelf gaat! Damn, wat een gelijkenis. Maar ik zou het begot nooit zo mooi en duidelijk kunnen verwoorden als watjij hier gedaan hebt! veel sterkte meid!

  11. […] Mijn hartslag was constant te hoog, mijn bloeddruk te laag. Ik balanceerde permanent op de rand van flauwvallen terwijl alle spanning in mijn lichaam dat tegelijkertijd leek tegen te houden. Ik had constant een soort honger die zijn gelijke niet kent, had de klok rond spierpijn en kreeg last van oorsuizingen. Mijn gezicht voelde alsof ik in elkaar getimmerd was geweest doordat ik door de stress mijn kaken constant op elkaar klemde en ik voelde mij verraden door mijn eigen lichaam. […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s