The time is now

162965783

In de avondopleiding gaat het momenteel over mindfulness. Ge weet wel, u volledig concentreren op het nu. Geen stress over wat er straks nog moet of zou kunnen gebeuren, geen oude pijn van maanden geleden voor de triljoenste keer oprakelen. Hier en nu is het enige dat ge hebt, dus hier en nu is het enige wat telt.

Voor een paar klasgenoten is het een serieuze strijd, voor mij is het een aangenaam weerzien met een oude bekende die met een entrée om u tegen te zeggen mijn leven kwam binnengeknald.

Het was de zomer van 2009. Mijn ex had mij serieus gekwetst. De pijn ging zo diep dat ik dacht dat ik er gek van zou worden. Ik leek domweg meer verdriet te hebben dan ik aankon met mijn mentale en emotionele capaciteiten van dat moment.

In mijn wanhopige zoektocht naar een manier om mijn verdriet te hanteren, nam ik een van de boeken van Eckhart Tolle, die uitgerekend mijn ex mij had aangeraden, ter hand en ging op zoek naar een magische oplossing.

Ik herinner me de passage niet meer, zelfs niet meer om welk boek het ging. Maar wat ik me wel zal herinneren tot de dag dat ik dement word, is de aha-erlebnis die ze teweegbracht. Van het ene op het andere moment was het me glashelder dat mijn ex al lang was gestopt met me te kwetsen, en dat ik degene was die er mee doorging.

Ik zag ineens hoe de gebeurtenis die me had gekwetst in het verleden lag en op geen enkele manier naar het nu kon komen om mij in te halen of opnieuw te gebeuren. Ik was degene die die gebeurtenis altijd opnieuw naar het nu haalde, of met mijn gedachten weer in het verleden kroop om iets dat voorbij was tot in den treure toe te herbeleven. Het was gebeurd. Het was voorbij. Het lag achter mij.

In dat ene moment nam ik afscheid van de gebeurtenis en de bijhorende pijn. Gewoon door naar het nu te kijken. Het nu bestond er in dat glasheldere moment uit dat ik niet alleen gezond was en alles had wat ik nodig had, maar dat ik ook nog eens in de zon op mijn terras een boek zat te lezen.

Come again?

Ik zat in de zon. Vanaf de eerste zonnestraal die ergens begin maart op mijn terras valt, ben ik met geen stokken meer binnen te krijgen. Hell, ik ben geboren om in de zon te zitten, ze zouden mij daar geld voor moeten geven.

Ik zat op mijn terras. Daar waar niemand mij kan storen. Daar waar niemand mij kan zien zitten, zelfs al zouden ze met hun neus tegen mijn venster plakken. Mijn meest gekoesterde schuilplaats ooit.

Ik was een boek aan het lezen. Als ik kon, ik zou in een boekenwinkel wonen. Geef mij een boek en ik ben ok.

Als ik een top 5 van favoriete dingen zou maken, zat ik daar zomaar effe te midden van 3 grote kleppers uit die top 5. Het nu was niet minder dan perfect, besefte ik, en het enige wat dat kon verstoren waren mijn gedachten over dingen die daar helemaal niet waren, in dat nu-moment. Dat besef heeft nog geen klein beetje mijn kijk op de dingen veranderd.

Natuurlijk ben ik er daarna weer van afgedwaald, zeker in het laatste jaar waarin ik constant met mijn hoofd in de toekomst zat, me zorgen makend over hoe en of ik ooit weer zou kunnen gaan werken. Maar de opdracht die ik voor de lessen moet maken heeft me weer terug naar hier gebracht. Op een heel andere, maar daarom niet minder waardevolle manier dan die eerste keer.

Door verplicht drie keer per dag de zogenaamde adempauze in te lassen, waarbij ik me één minuut op mijn ademhaling moet concentreren, één minuut op mijn lichaam en één minuut op mijn emoties, ontdek ik van hoeveel kwaaltjes ik verlost ben.
Die constante spierpijn van een jaar geleden, veroorzaakt door de hele dag letterlijk verkrampt van angst rond te lopen, het trekkerige gevoel in mijn maag, die messteken doorheen mijn hele lichaam, de hartkloppingen, de longen die maar op halve capaciteit lijken te draaien, de onophoudelijke oorsuizingen; ze zijn allemaal zo goed als weg.

En ik had het allemaal niet eens écht opgemerkt, als ik niet af een toe een paar minuten zou inchecken in het nu.

Het is er zo slecht nog niet, op die plek die we met z’n allen zo vaak krampachtig druk lopen te vermijden.

Advertenties

16 gedachten over “The time is now

    1. Ik denk dat ik het licht gezien heb dankzij zijn boek ‘Een nieuwe aarde’, en anders was het sowieso ‘De kracht van het nu’, zijn bekendste. Geen lichte kost en af en toe stevig doorbijten, maar het loont de moeite!

  1. “De kracht van het nu” staat hier ook op mijn boekenplank….inderdaad zware kost (2x moeten lezen 🙂 ) maar het heeft me toen geholpen….
    Zoals jou schrijfsel nu weer top is….echt verhelderend geschreven.
    Ben nu “Alles heeft een reden” van Mira Kirshenbaum aan het lezen waarin ik tussen de lijnen lees dat het nu belangrijk is.

  2. … hij was al lang gestopt met me te kwetsen, maar ik was diegene die ermee doorging.
    Dat ik daar nooit zelf opgekomen ben, het had me veel miserie bespaard.
    Ik wens je nog veel terras/zondagen !

    1. Bedankt, ik ga er elke keer weer van genieten!
      We zijn nooit te oud om te leren he, misschien kan het je in de toekomst nog op één of andere manier miserie besparen!

  3. Dankzij yoga kan ik ook in no-time tot mezelf komen en in sommige situaties is dat handig :-), ook de tip en tricks van het leren loslaten waren heel nuttig en kan ik zeggen dat ik min of meer erin slaag zaken los te laten stukje bij beetje, maar die ademhalingsoefeningen zijn goud waard!!!

    1. Inderdaad, yoga (en momenteel pilates) zijn ook wondermiddeltjes! Het maakt niet uit hoe zenuwachtig of gefrustreerd ik ben, na 5 minuutjes op de mat ben ik zo mak als een lammetje en helemaal in het nu 🙂

  4. Hopla, een nieuwe aarde meteen eens bestellen, ik was toch juist nog op zoek naar een vakantieboek!
    Ik heb ook zo’n aha-erlebnis na een emotionele crash gehad met het boek van Roy Martina Emotioneel Evenwicht. En dan na een paar jaar verval je weer in je oude gewoontes, hoog tijd dus om die nieuwe aarde eens te testen 🙂 Thanks voor de tip!

  5. Ik ben heel slecht in het “nu”… Ik heb mezelf expres verplicht te doen alsof we maandag niet op verlof vertrekken, zodat ik niet te veel kan voorbereiden = stressen; ik bereid normaalgezien namelijk alles tot in de puntjes voor, inclusief lijst met Tripadvisoraangerade restaurantjes, nu heb ik eens door de Trotter gebladerd en hier en daar iets gefluoriceerd, en busuren afgeprint om van de luchthaven tot in ’t stad te geraken, maar verder dan dat… nee. Zien hoe dat afloopt. Het gevoel dat ik iets ga missen, blijft knagen. Gewoon genieten van de vakantie en niet van de ene Wikipediabeschrijving naar de volgende hollen. Yes I can!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s