JOMT: An apple a day…

 IMG_4939

In de reeks ‘Just one more time’ beschrijf ik de weg die ik afleg om te genezen van een angststoornis. Een kleine inleiding op de reeks is hier te vinden, een algemene voorgeschiedenis hier

Het begin van elke nieuwe ‘episode’ is altijd een kwestie van de kip of het ei. Ik kan achteraf nooit zeggen of er lichamelijke symptomen waren waardoor ik in paniek ben geslagen of dat ik om een heel andere reden zodanig angstig werd dat mijn lichaam begon te lijden onder de chronische stress die angstaanvallen met zich meebrengen.

Mijn eerste ‘just one more time’ bestaat dan ook altijd uit het uitsluiten van lichamelijke oorzaken en indien gewenst in het midden van de nacht dramatisch jammerend door het huis spoken omdat de angststoornis weer terug is.

Tegen de tijd dat de herfst van 2012 zijn intrede deed, wist ik dat er zowel fysiek als mentaal iets vies aan de knikker hing, dus ik bezocht dat najaar een paar keer een huisarts. Elke keer stapte ik er buiten met het gevoel dat ik niet echt gehoord werd en dat ik daardoor aan mijn lot overgelaten werd.

Ik wil in geen geval die huisartsen – of huisartsen in het algemeen – afschieten. Ze hebben gedaan wat ze moesten doen; mij onderzocht, medicatie voorgeschreven waar nodig en mij advies gegeven om de stress onder controle te houden. En ik weet ook: die mensen hebben het verschrikkelijk druk en het blijven dokters, geen psychologen. Alle respect voor hun werk dus.

Maar ik zat zelf aan de andere kant van de tafel, en ik had op net iets meer gehoopt. Iemand die in crisis verkeert – of het nu komt door een diagnose als kanker of door een mentale aandoening – is bang, onzeker en verward. Die wil zich wanhopig vastklampen aan alle mogelijke hulp. Het netwerk aan hulpverlening kan echter een onbegrijpelijk en ontoegankelijk kluwen zijn om alleen te ontwarren, zelfs als het niet de eerste keer is dat er hulp nodig is. Als er dan na een consultatie geen duidelijke volgende stap is, is het gevoel het allemaal maar zelf uit te moeten zoeken en helemaal verloren te lopen nooit veraf.

Of dokters daar ooit meer rekening mee willen of kunnen houden, ligt volledig buiten mijn macht. Het enige wat ik kan doen om teleurstellingen in de toekomst te vermijden, is aan mijn houding als patiënt werken, want ik ben niet het meest assertieve type. Ik laat me snel intimideren door het feit dat er een specialist voor mij zit. Ik vergeet wat ik wou vragen, of ik durf het niet eens vragen. Ik zal hen niet tegenspreken, zelfs niet als hun advies op één of andere manier fout aanvoelt voor mij en mijn specifieke situatie op dat moment. Ik neem hun waarheid aan als de enige waarheid en wil hen zeker niet langer dan een kwartier ophouden, want er zijn altijd wel 39 wachtenden achter mij en ze hebben al zoveel werk.

De les uit deze eerste en alle volgende stappen is luid en duidelijk, nu ik achteraf terugkijk op de weg die ik tot hiertoe aflegde: ik moet assertiever worden om te krijgen wat ik wil of nodig heb. Ik moet leren de plaats innemen waar ik als patiënt recht op heb. Het uitleggen tot ze begrijpen hoe het voelt om mijn zieke, bange, verwarde mij te zijn. Vragen blijven stellen tot ik het gevoel heb dat ze mij antwoorden of een concrete volgende stap geven. Als ik daarvoor in de toekomst mijn vragen thuis al moet opschrijven of iemand moet meenemen om mij bij te staan, dan moet dat maar.

Want mijn gezondheid is even belangrijk als die van die andere mensen in de wachtzaal. Voor mij zelfs nog net iets belangrijker.

Advertenties

10 gedachten over “JOMT: An apple a day…

  1. Ooit heeft er eens iemand tegen mij gezegd dat er geen “domme” of “overbodige” vragen bestaan…dat er alleen “domme” en “nietszeggende” antwoorden bestaan…..Dus vraag er maar op los tot je het gevoel hebt van “hier ben ik iets mee”…..
    Zelf ooit eens mee geweest met iemand die therapeut bezocht….omdat ze het vroeg als steun en om notities te nemen voor haar….Dus zeker doen als het je een beter gevoel geeft en waarom ook niet.
    Echt chapeau voor je doorzettingsvermogen en je kracht die je uitstraalt om degene te zijn die je wil zijn.

  2. soms heb ik het gevoel dat de mentale gezondheid nog altijd taboe is; je krijgt meer begrip als je in een rolstoel zit dan als je een geestelijke stoornis hebt. al kan ik dat wel ergens begrijpen: iedereen kan eens in een rolstoel gaan zitten om eens (een beetje) te ervaren hoe het is, niemand kan een psychische stoornis eens “proberen”. ik moet toegeven dat ik sommige mensen, als ik ze achter mijn rug hoorde roddelen wel eens een paar van mijn allerslechtste uren toegewenst heb; dat zou veel onbegrip uit de wereld helpen. nu reageer ik er gewoon niet meer op.
    behalve bij mensen die beter zouden moeten weten, zoals dokters, psychologen enz… en daarbij heb ik ondervonden dat het inderdaad helpt assertief te zijn, dat je er niet mag van uitgaan dat ze je gewoon zomaar helpen, je moet voor jezelf opkomen! bij de hartrevalidatie hoorde psychologische begeleiding. dat was een psychologe van om en bij de 30 jaar. ik heb haar haar zeg laten doen en haar dan gezegd dat ik alle respect voor haar studies en kennis had, maar dat ik al langer ziek ben dan dat zij op de wereld was en dat ik ervaringsdeskundige was na al die jaren. en dat meen ik ook.
    jij kent jezelf het beste, en je moet inderdaad voor jezelf opkomen.
    (dit alles hier is geen evangelie hé, gewoon eigen ervaringen, ik weet ook de antwoorden niet.)
    veel sterkte en goeie moed

    1. Wel, ik vind het echt heel moeilijk om voor mezelf op te komen. Ik ben op goede dagen al niet assertief, laat staan op momenten waarop ik het allemaal even niet meer weet. Maar het afgelopen jaar was een goede les, al was het maar omdat ik nu weet dat ik er iets aan moet doen 🙂

      1. gemakkelijk is het zeker niet, en soms lukt het me ook niet, maar het is mogelijk, al heb ik er meer dan 30 jaar over gedaan om het te leren 🙂

  3. @maddox: dat van dat inleven of zich voorstellen wat het is, dat is de nagel op de kop. Dat kan dus niet, en het is echt heel moeilijk om dat uit te leggen, maar ook heel moeilijk om te begrijpen. Mijn dochtertje heeft symptomen van autisme (iets anders dan de angststoornissen, I know), en hoe vaak ik al gezegd heb dat ik graag eens 1 dag in haar schoenen zou willen staan, dat ik het dan waarschijnlijk allemaal beter zou kunnen snappen en/of aanpakken. Roddelen mogen de mensen niet doen, maar je kan ook niet verwachten dat je weet wat het is. Ik krijg jou ook niet uitgelegd hoe het is om te bevallen 😉

    1. Nee inderdaad, niemand kan volledig in iemand anders zijn verhaal stappen. Zelfs ik, met al mijn angsten, begrijp niet wat het is om doodsbang te zijn van spinnen bijvoorbeeld, ik pak die gewoon op en zet die buiten, klaar. 🙂 Volledig begrip verwacht ik dan ook niet, achteraf bekeken had ik gewoon gehoopt dat sommige hulpverleners aan de hand van mijn verhaal hadden ingeschat dat ik meer of andere hulp nodig had dan de opties die ze me aanreikten. Wie in een crisis verkeert ziet zelf niet altijd of het nu heel erg is of een storm in een glas water, en dan kan een objectievere kijk van een buitenstaander al eens helpen.

  4. Wel ik moet me aansluiten bij Doetje, zou zo graag eens in het hoofd van mijn zoon kruipen ( ook een aantal problemen) om hem beter te begrijpen, want ook al voel ik veel intuitief aan omdat ik zijn mama ben, andere hebben dat niet,…..alsook hulpverleners,….en wij hebben ook een hele zoektocht moeten afleggen om de juiste hulp te vinden,…..dus nog veel werk aan de winkel, nochtans was het mijn huisarts die de vinger op de wonde wist te leggen,……..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s