Waar gaat het hier eigenlijk over?

JOMT

Er is hier al één en ander geschreven over het leven met een angststoornis, maar nog niks over wat een angstaanval nu eigenlijk inhoudt.

In theorie is het simpel. Iedereen kent wel de vecht-of-vluchtreactie, waarbij de alom bekende oermens een tijger ziet en moet kiezen tussen naar zijn grot vluchten of dat dier bevechten zodat hij het ’s avonds op de barbecue kan leggen. Of rauw kan opeten, want mijn kennis over de geschiedenis is niet van die aard dat ik weet of het vuur toen al uitgevonden was of niet. Ik maak mezelf graag wijs dat ik andere kwaliteiten heb.

Anyways. Op het moment dat die tijger opduikt, sturen de hersenen van de oermens een signaal naar het lichaam dat er gevaar dreigt. Daarop gaat het lichaam allerlei processen in gang zetten: de hartslag gaat omhoog en er wordt adrenaline aangemaakt om sneller en alerter te kunnen handelen. Anderzijds worden systemen die op dat moment overbodig zijn, zoals de spijsvertering, stilgelegd om alle energie naar de nodige plaatsen te krijgen. Het lichaam zet na een simpel signaal van de hersenen dus alles op alles om u de kracht te geven om te doen wat nodig is om te overleven in een noodsituatie.

De tijger van toen is ondertussen echter vervangen door een lastige baas die u onmogelijke deadlines oplegt, een zagend vrouwmens of iemand die u in het verkeer de pas afsnijdt, maar de lichamelijke reacties zijn nog altijd hetzelfde. Onze hersenen vertonen immers een klein mankementje; ze kennen het verschil niet tussen echt, fysiek levensgevaar of de meer mentale variant die we tegenwoordig stress noemen en dus vooral in ons hoofd zit. Het is voor uw hersenen allemaal even levensbedreigend en uw lichaam zal elke keer even hard reageren in de hoop uw leven te redden.

Als er periodes zijn waarin ge u moe of ziek voelt zonder te weten waarom: het gemiddelde menselijke lichaam vertoont in onze huidige drukke maatschappij die reactie tot wel 50 keer per dag, en in periodes van stress moogt ge dat aantal verdubbelen. Het zal wel zijn dat ge elke avond stikkapot zijt als ge te veel hooi op uw vork neemt, want het menselijke lichaam is niet gemaakt om zoveel keer per dag cortisol vrij te geven en vervolgens alles weer in balans te brengen na zo’n opstoot.

Bij mensen met angstaanvallen zijn er (nog meer) problemen met dat inwendig alarmsysteem dat u moet waarschuwen voor gevaar.
Ten eerste staat dat veel te gevoelig afgesteld. Als we allemaal auto’s zouden zijn, zou het alarm van de gemiddelde auto pas afgaan wanneer zijn ruiten worden ingeslagen. Bij auto’s met paniekaanvallen gaat het alarm al af wanneer er een zuchtje wind langs de carrosserie strijkt.
Ten tweede gaat het ook veel te luid af. Het is de bedoeling dat de eigenaar van de auto het alarm hoort, niet heel het Westelijk halfrond moet dat horen. In plaats van één signaal krijgt ge een oorverdovende kakofonie van signalen in alle mogelijke toonaarden en volumes.
Veel te rap, veel te vaak en veel te intens dus, dat alarm van angstaanvallers.

And that’s when the shit hits the fan. Hoe dat concreet in zijn werk gaat, leest ge hier binnenkort.
Hou het in tussentijd een beetje rustig met uw inwendig alarm als ge wilt.

Advertenties

8 gedachten over “Waar gaat het hier eigenlijk over?

  1. ergens vind ik het eigenaardig dat een mens met een lichamelijke handicap/stoornis op alle mogelijke begrip van zijn medemens kan rekenen, terwijl iemand met een psychische stoornis……
    juist daarom zijn dergelijke topics zo belangrijk.
    thx en fijne dagen
    joten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s