The invisible disease

Depression

Een paar keer per maand sprong ik er binnen. Ons ritueel was altijd hetzelfde: van zodra hij me zag aankomen, beeldde hij met duimen en wijsvingers een rechthoek uit en knikte ik lachend ten antwoord. Hij verdween zonder woorden naar zijn magazijn, kwam terug met mijn sigaretten en tijdens het afrekenen babbelden en lachten we er altijd op los.

Ik had naar eender waar kunnen gaan, en veel dichter bij huis vooral. Maar ik maakte altijd een omweg om bij hem mijn sigaretten te kopen, zelfs in de periode dat het me de grootste moeite kostte om mijn huis te verlaten. Ik kwam er altijd iets vrolijker buiten dan dat ik er binnen was gegaan.

Vanochtend vroeg ik aan het nieuwe gezicht achter de kassa waarom mijn favoriete gezicht er al voor de tweede keer op rij niet meer stond. Terwijl ik me al die tijd met de grootste moeite naar zijn zaak sleepte zonder dat hij het wist, sleepte hij zich blijkbaar ook elke ochtend naar zijn zaak zonder dat ik iets aan hem zag. Drie weken geleden heeft hij beslist dat hij het slepen niet meer aankon, vernam ik op de plaats waar zijn ondeugende gezicht me honderden keren heeft toegelachen.

Dag lief tankstationmeneertje. Een afscheidsritueel hadden we niet, maar als we mekaar hierboven over een jaar of 50 terugzien, weet ge hoe ge me moet begroeten he. Legt mijn sigaretten al maar klaar.

Advertenties

7 gedachten over “The invisible disease

  1. Amai zal efkes schrikken geweest zijn en doet ne mens wel efkes stil staan dat ge het soms niet altijd ziet wat er in iemand omgaat.
    Dat hij het hier boven nu goed mag hebben…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s