JOMT #2: Wat ik leerde in het AngstCentrum

IMG_4939

In de reeks ‘Just one more time’ beschrijf ik de weg die ik afleg om te genezen van een angststoornis. Een kleine inleiding op de reeks is hier te vinden, aflevering 1 hier

Nadat mijn doktersbezoeken niet het gewenste resultaat opleverden, meldde ik me eind 2012 op eigen initiatief aan bij het AngstCentrum in Maastricht.

Werking van het centrum

De behandeling van het AngstCentrum verloopt in 3 fases. Na aanmelding krijg je een vragenlijst toegestuurd die je invult en meeneemt naar het intakegesprek.

Dit persoonlijke gesprek wordt nog diezelfde dag gevolgd door de Cognitieve Educatieve Therapie, een soort van infosessie in groep. Tijdens deze sessie wordt aan de patiënten theorie meegegeven over wat een angststoornis inhoudt, vergelijkbaar met wat ik hier schreef. Inzicht in een probleem is immers vaak al het halve werk.

Na deze eerste fase is het tijd voor de eigenlijke therapie. Bij deze individuele begeleiding zet het centrum maximaal in op een snelle genezing en onmiddellijke, concrete actie. Elke sessie duurt een halve tot een hele dag. Hierdoor kan er op 2 weken tijd even veel vooruitgang geboekt worden als op 8 tot 16 weken tijd bij de traditionele therapeutische sessies, die vaak maar een uur duren.

Daarna volgt nog de evaluatie en afronding. Zowel tussen de sessies als na de laatste sessie wordt er huiswerk meegegeven en is er opvolging voorzien via e-mail of telefoon.

Psychiatrist-Job-Description

Behandeling

Wanneer er sprake is van vermijdingsdrang, bestaat de therapie uit cognitieve en gedragstherapie. In mensentaal: wie bepaalde situaties vermijdt uit angst, zal zowel aan zijn gedachten als aan zijn gedrag werken.

Bij de cognitieve therapie worden alle angsten – lees: foutieve gedachten – onder de loep genomen en wordt er samen gezocht naar een meer waarheidsgetrouwe gedachte.
Wanneer iemand bijvoorbeeld regelmatig denkt ‘ik heb het te warm omdat ik ga flauwvallen’, wordt er bekeken of dat echt zo is en of ‘ik heb het te warm omdat het hier nu eenmaal 28°C is’ niet dichter aanleunt bij de realiteit.

De gedragstherapie bestaat uit het onder begeleiding opzoeken van situaties die men vermijdt. Wie openbaar vervoer vermijdt, wordt op een bus gezet terwijl de therapeut er met de wagen achteraan rijdt en je weer oppikt na een paar haltes. Wie openbare plaatsen vermijdt, wordt het stadscentrum ingestuurd terwijl de therapeut in diezelfde stad rondwandelt tot de afgesproken tijd om is.

journal-writing-me

Mijn ervaring

Wat me vooral aantrok in deze vorm van therapie was de concrete aanpak. Ik had een behoorlijk groot probleem en noch het geduld, noch de energie om eerst maanden te gaan bespreken hoe fout mijn moeder mij 30 jaar geleden had opgevoed en me daardoor met dit probleem had opgezadeld.

Het was heel nuttig om eens samen met iemand anders grondig stil te staan bij alle irrationele gedachten en hun tegenargumenten op te schrijven. Er kwam niks uit wat ik nog niet wist, maar alles zwart op wit uitschrijven en later kunnen hernemen heeft een aanzienlijk groter effect dan het tijdens een aanval tegen mezelf te vertellen en het vervolgens in mijn paniek toch niet te geloven.

Ik leerde ook de kracht van de afleiding kennen en die afleiding overal te zoeken. Op straat bestudeer ik alle huizen in plaats van mijn angsten, in de winkel leer ik desnoods de prijskaartjes vanbuiten. Works like a charm.
Achteraf kon ik mezelf wel voor het hoofd slaan dat ik daar zelf niet was opgekomen, maar zoals het gezegde luidt: angst is een slechte raadgever.

De enige teleurstelling die ik tijdens deze therapie opliep, was het gevoel niet altijd gehoord te worden. Het leek of ze met een vast programma werken en dat wie een uitzondering vormt op de regel pech heeft. De oefeningen zijn bijvoorbeeld gebaseerd op het feit dat 99% van de mensen met een angststoornis niet alleen ergens naartoe durft te gaan terwijl mij dat net makkelijker ligt dan samen met anderen ergens naartoe te gaan. Ik heb dus een aantal individuele oefeningen gedaan waarvan ik dacht: dat kan en doe ik thuis ook, daar zit het echte probleem niet.

Tijdens de cognitieve therapie stootte ik op hetzelfde probleem. Als tegenargument voor mijn angsten werd vaak aangehaald dat de kans dat wat ik zo vrees me echt overkomt klein is. De kans bestaat echter wel, dus met kansberekeningen kan mijn angstige brein niet veel.
Wat ik zocht, was een manier om te aanvaarden dat ik ziek kan worden en desondanks toch een normaal leven kan leiden zoals iedereen.
Want sterven moeten we allemaal, en buitenkomen tot die tijd ook, maar dat laatste zou ik graag kunnen doen zonder al te veel stil te staan bij dat eerste. Ook daar leek ik echter op een muur te botsen.

Achteraf besefte ik dat dit mij al eens eerder overkwam bij cognitieve gedragstherapie. Als 18-jarige, pas gediagnosticeerde en verwarde patiënt de schuld in de schoenen van de therapie en therapeut schuiven kan nog net, maar dat is een steen waaraan ik mij geen tweede keer wil stoten.
Dus zoals altijd: als ik gehoord wil worden, moet ik mij – nog harder – laten horen.
Lesson learnt, een goede 2 jaar na de feiten.

information-literacy-researching-online

Info

De site van het AngstCentrum is heel overzichtelijk en bevat massa’s informatie over de behandeling en over angsten in het algemeen. Wie nog vragen heeft die daar onbeantwoord blijven, is altijd welkom bij mij.

Advertenties

8 gedachten over “JOMT #2: Wat ik leerde in het AngstCentrum

  1. Vooral nu wil ik mijn eigen leven verbeteren.
    Terugkijken heeft vind ik weinig zin.
    Terugvallen in oud gedrag doe ik jammer genoeg wel regelmatig.

    Sterkte met het vinden van een luisterend oor.

    Bemoedigende groet,

  2. Dank je wel voor dit inzicht. Wel een vraagje : kunnen wij iets leren over het opvoedingspatroon dat mee aan de oorzaak ligt ? Of misschien ben ik al te laat want ons dochter is al elf, en 35-30 = 5.

    1. Heel interessante vraag! Het was hier eerder spreekwoordelijk bedoeld, maar ik heb daar wel een ding of 2 over te zeggen / over geleerd als dochter van de vrouw die mijn moeder is. Al giet ik dat misschien best ooit eens in een afzonderlijke post, of bespreken we het verder via mail?

  3. Moeders en dochters, het blijft een moeilijke oefening, ik heb het geluk gehad dat ik er zonder al teveel beschadeging ben uitgekomen, maar ik begrijp heel goed dat dit slechts een dunne grens is geweest!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s