JOMT #4: Toen, nu en dan

IMG_4939

 In de reeks ‘Just one more time’ beschrijf ik de weg die ik afleg om te genezen van een angststoornis. Een kleine inleiding op de reeks is hier te vinden, de voorgeschiedenis hier

Na in het voorjaar van 2013 een radicale rustpauze te hebben ingelast, besloot ik om op zoek te gaan naar een psychologe. Opnieuw op eigen houtje, zonder doorverwijzing.

Het had makkelijker gekund, via de huisarts of kennissen die in het wereldje zitten, maar ik merkte dat zij me in een bepaalde richting wilden duwen terwijl ik de andere richting uit wou gaan. Ik zocht namelijk iemand die vooral niet specifiek gespecialiseerd was in angststoornissen en die al eens buiten de lijntjes durfde te kleuren.

Ik kon er destijds niet meteen mijn vinger op leggen waarom ik het tegenovergestelde zocht van wat ik leek nodig te hebben. Pas achteraf besefte ik waarom ik die keuze had gemaakt.

De zorgen die komen kijken bij een angststoornis stoppen namelijk niet bij de angstaanvallen zelf. Wie niet meer in staat is om te functioneren en mee te draaien in de maatschappij, krijgt er nog een hoop zorgen bovenop.

Ik wist niet of en hoe ik ooit zou genezen, want waterdichte garanties zijn er nooit op dat vlak. Ik zag mijn relatie in gevaarlijk vaarwater terechtkomen, mijn bankrekening slinken en mijn sociale leven doodbloeden. Doordat ik niet zwart op wit kan bewijzen dat ik ziek ben, is er ook de constante angst dat iemand op een dag in mijn plaats beslist dat ik weer aan het werk moet voor ik er zelf klaar voor ben, met het risico op een herval tot gevolg.

Als ik al geen angstaanval had, was ik evengoed doodsbang voor wat me nog allemaal te wachten stond ten gevolge van mijn ziekte, los van de ziekte zelf.

Er was op dat punt domweg geen energie meer om aan de kern van het probleem te werken, zag ik achteraf. Er moest eerst wat druk van de ketel wat betreft al die andere vlakken waarop het bergaf ging. Ik vond gelukkig iemand die mij daar fantastisch bij geholpen heeft, opnieuw door puur op mijn gevoel af te gaan en alle logica achterwege te laten.

Er is niet één specifiek ding waarvan ik kan zeggen: dat heb ik geleerd uit die therapie en pas ik nog vaak toe. Net zoals bij vorige therapieën lijkt het achteraf alsof ik er op lange termijn niks uitgehaald heb, maar voor het eerst frustreert mij dat niet meer.

Ik heb er mij bij neergelegd dat er uit therapie niet altijd grote levenslessen getrokken moeten worden die meegaan tot aan mijn dood. Ik weet wat de sessies mij waard waren op het moment zelf, en dat alleen was toen al van onschatbare waarde. Gewoon wat verlichting op dagen dat alle hoop weg leek te zijn. Weten dat er iemand was waar ik naartoe kon wanneer ik liefst van al uit mijn eigen hoofd was ontsnapt terwijl dat onding zo verdomd hard vast hing aan mijn lijf. Hulp bij het doen met wat er nu is en de rest laten waar hij hoort; in het verleden of de toekomst.

De therapie behoort ondertussen tot het verleden, en daar laat ik ze ook. Maar ik weet waar ik naartoe kan, als het verleden me ooit weer inhaalt of de toekomst als een donkere wolk boven mijn hoofd lijkt te hangen. En dat alleen al is goud waard.

Advertenties

7 gedachten over “JOMT #4: Toen, nu en dan

  1. Respect, echt veel respect en bewondering hoe je er bent mee om gegaan en je hier je verhaal doet.
    Helemaal niet evident….Op alle vlakken gewoon heel sterk van je!
    Ge doet dat heel goed hoor…..

  2. Je gevoel volgen is belangrijk bij een angstoornis. Je weet uiteindelijk zelf intuitief wel wat het beste voor je is, denk ik. Het is knap dat je uiteindelijk ook echt je eigen weg gevolgd hebt, want dat is niet altijd gemakkelijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s