JOMT #5: 5 lessen uit de psychiatrie

IMG_5576
De gang naar mijn afdeling, september 2013

In de reeks ‘Just one more time’ beschrijf ik de weg die ik afleg om te genezen van een angststoornis. Een kleine inleiding op de reeks is hier te vinden, de voorgeschiedenis hier

Het was mijn psychologe die me vroeg of ik er misschien iets aan kon hebben. Een andere patiënte van haar was er ook geweest en had een brochure bij haar achtergelaten.

Op de eerste maandag van september 2013 stapte ik het psychiatrisch ziekenhuis binnen. Niet voor opname, zelfs niet voor therapie. Wel voor een programma van 2 maanden dat bestaat uit verschillende trainingen rond omgaan met emoties en waaruit iedereen zijn eigen pakket samenstelt.

Een beetje zoals studeren, quoi. Een paar modules kiezen, in groep naar de theorie luisteren en thuis aan de slag gaan met opdrachten om wat er  in het leven allemaal misloopt heel concreet aan te pakken.

Mijn grootste beweegreden om eraan deel te nemen was dat ik mezelf wou trainen om weer op vaste tijdstippen buiten te komen en me daar ook echt aan te houden, aanval of geen aanval.

Ik stapte er binnen met dat als doel, maar kwam er buiten met nog een paar andere lessen die ik leerde:

IMG_5577
Groepswerk ergotherapie, oktober 2013

1. Er is een tijd van denken en een tijd van doen

Op inhoudelijk vlak had ik geen hoge verwachtingen van de trainingen. Ik lees uit persoonlijke interesse en voor mijn studies regelmatig boeken en artikels over de onderwerpen die ze daar aanbrengen, en veel van wat ik daar hoorde was voor mij inderdaad oud nieuws. De meerwaarde zat hem voor mij vooral in de opdrachten die we mee naar huis kregen.

Na jaren van lezen en heftig ja knikken bij alles wat ik las, werden de dingen nu toegepast op mijn eigen leven en kon ik concreet aan de slag met een aantal zaken. Ik kan nog een heel leven boeken lezen over (positieve) psychologie en spiritualiteit, maar zo lang ik er niks mee doe, kom ik geen stap verder. Ik heb een klein fortuin aan agenda’s, desk planners en to do post-its liggen, maar zo lang ik niet doe wat ik daar allemaal netjes in plan, blijf ik ter plaatse trappelen.

Dus ik las, ik schreef, ik plande en ik deed. En ik kreeg weer het gevoel dat ik vooruit kwam en nuttig en productief was, al was mijn C.V. updaten het enige toekomstgerichte wat ik deed op een dag. Het moeten immers niet elke dag grootse dingen zijn die ge doet. Elk half uur dat ge aan uw doelen werkt, staat ge weer een stap verder dan gisteren.

2. Accountability is een krachtige motivator

Eindelijk gerichte actie ondernemen is mooi, maar het ook effectief volhouden is soms een ander paar mouwen. Dat is waar de kracht van de wekelijkse bijeenkomsten in mijn voordeel werkte. Het feit dat het ‘huiswerk’ elke week in groep besproken werd en ik er niet met lege handen wou toekomen, maakte het verschil tussen vage plannen in mijn achterhoofd en heel gerichte actie waarmee ik stappen vooruit zette in mijn leven.

Het idee van ‘verantwoording afleggen’ hoeft zich helemaal niet te beperken tot trainingen en cursussen. Vooropgestelde doelen met de nabije omgeving delen en vragen of ze er af en toe eens naar informeren werkt even goed. Vanaf het moment dat er mensen langs de zijlijn toekijken, wilt ge geen gezichtsverlies lijden en dat kan een krachtige motivator zijn.

IMG_5580
Safe little prison – rokersruimte, oktober 2013

3. Angst is universeel

Ik heb veel gezien, daar in het psychiatrisch ziekenhuis. Mensen aan wie niks te zien was. Mensen aan wie het wel te zien was. Mensen die al jaren in en uit het ziekenhuis wandelden. Mensen die hun haren hadden afgeknipt omdat ze het anders toch maar uittrokken. BV’s die om de haverklap lachend op een cover staan maar achter de schermen toch ook zo hun problemen hadden. Mensen die de littekens van hun automutilatie niet meer bedekt kregen, al droegen ze 7 lagen kledij boven elkaar.

Na een tijd begon het mij te dagen dat er niks universeler is dan angst. De mensen die bij mij in de groepen zaten, waren allemaal even bang als mij.

De vrouw die mij aan mijn moeder deed denken was bang van het leven en dacht het onder controle te krijgen met alcohol. Het meisje met het korte kapsel was bang van het leven en dacht het onder controle te krijgen door haar haren uit te trekken. Het meisje met de littekens was bang van het leven en dacht het onder controle te krijgen door in haar eigen lichaam te snijden.

Ik was bang van het leven en dacht het onder controle te krijgen door binnen te blijven.

We zijn allemaal bang. We zijn allemaal bang van dezelfde dingen. We zoeken gewoon allemaal onze eigen manier om ermee om te gaan.

4. Gevoel is echt, angst een illusie

Er waren dagen dat ik het ziekenhuis buiten wandelde met een pak werk voor mijn psychologe. Door wat ik daar zag, sloeg ook bij mezelf de twijfel toe. Wat als ik fout zat door te denken dat ik er beter aan toe was dan de anderen? Was ik er zelf ook zo erg aan toe maar zat ik er zo diep in dat ik niet in de gaten had hoe slecht het ging met mij? Waarom greep niemand in? Was mijn nabije omgeving te emotioneel betrokken om het te zien? Was ik ook nog maar één stap verwijderd van opname?

Elk mogelijk doemscenario passeerde de revue als ik door de gangen daar wandelde, en ’s avonds laat in bed nog eens opnieuw. Ik was bang om weg te zakken in welke soort krankzinnigheid dan ook, ergens in een instelling te eindigen terwijl mijn ouders mijn huis verkochten omdat het er niet naar uitzag dat ik ooit nog mijn verstand zou terugvinden.

Dat klinkt heel extreem. Maar het kruipt onder uw vel, zo dicht bij uw schrikbeelden komen terwijl ge zelf met angsten zit waarvan ge weet dat ze irrationeel zijn maar die ge desondanks toch niet het hoofd kunt bieden. Want waar stoppen de angsten en beginnen de waanbeelden?

Het was zoals altijd een kwestie van mijn gevoel volgen om weer een duidelijk beeld te krijgen van hoe erg ik eraan toe was. Ja, ik had een probleem, en nog geen kleintje ook. Maar ik liet mezelf niet volledig gaan of wegzakken in complete apathie. Ik was nog altijd verstandig en helder genoeg om zelfstandig beslissingen te nemen. Ik bracht mezelf geen schade toe, verzorgde mezelf en bleef naar de avondschool gaan waar niemand iets in de gaten had. Ik hield nog altijd het huis en de administratie op orde en maakte, hoe klein ook, nog altijd plannen voor mijn toekomst.

En dat wist ik, als ik naar mijn gevoel luisterde. De angsten schreeuwden gewoon soms harder dan mijn gevoel.

IMG_5578
Lokaal ergotherapie, september 2013

5. What doesn’t kill you…

Aan sommige trainingen was verplichte ergotherapie verbonden, en het was exact zo vernederend als ik het mij op voorhand had voorgesteld. Het zag er helemaal zo uit als in de films: een ruimte met grote tafels vol tijdschriften en blikken dozen vol stiften. Om onze emoties ‘creatief te uiten’. Elke keer kregen we een opdracht rond emoties die we op papier moesten zetten door als kleuters aan de slag te gaan met stiften, verf of foto’s of woorden die we uitknipten uit de Dag Allemaal van maart 2007.

Ik heb mij heel, heel klein en vernederd gevoeld, daar in die ergotherapie. Maar ik wist dat ik de keuze over hoe ik naar de situatie keek zelf in handen had. Ik kon me er slecht bij blijven voelen of ik kon er het beste van maken.

Heel bewust koos ik voor de tweede optie. Door te genieten van de ware kunstwerken die sommigen maakten. Door samen met de andere onbeholpen tekenaars te lachen om de misbaksels die we creëerden. Door in te zien dat iedereen zo zijn eigen manier heeft om zich te uiten en dingen te verwerken; de ene met beelden, de andere met woorden. Door dankbaar te zijn om ook dat eens te mogen meemaken, want het heeft absoluut een rijker mens van mij gemaakt.

 Ja, ik heb wat tijd doorgebracht in een psychiatrisch ziekenhuis. Ja, het heeft mij vernederd. Maar verdorie JA, het heeft mij vooral verrijkt. 

[PS: Merci om hier te blijven komen, ook al is het hier niet altijd even vrolijk. Merci voor het respect ook. Ik zou er in de privé over kunnen schrijven, wat ik ook doe, maar op één of andere manier is het heilzamer om het hier ook kwijt te kunnen. Vaak is mijn schrijven hier ook de laatste stap voor ik mij klaar voel om er met mijn nabije omgeving, die het vaak pas als laatste te horen krijgt, over te praten. Thanks guys, it means the world to me xoxo]

Advertenties

14 gedachten over “JOMT #5: 5 lessen uit de psychiatrie

  1. Proficiat met je nominatie voor de Weekend Blog Awards! Ik moest geen 5 seconden nadenken vooraleer jou te nomineren. Hopelijk win je hem! Mijn stem heb je alvast.

  2. Jij heel erg bedankt hoor…..dat jij hier zo alles neer schrijft, heeft mij op een bepaalde manier ook al geholpen en misschien ook al andere mensen die je blog lezen…..Dank je …echt waar….
    Kreeg een krop in mijn keel van deze post…..paragraaf 1 is bvb zo toepasselijk voor me zelf…..en zo begrijpelijk geschreven.
    Jij merci voor je teksten ….want het geeft mij idd ook een inzicht…
    het helpt ne mens vooruit…..

  3. Ik vind het zo sterk dat je zo open over je angststoornis kan zijn. Ik durf het niet. Mijn naasten weten het en het staat open en bloot op internet, maar ik ben erg bang voor de gevolgen als ze het op mijn werk te weten komen. Daar verstop ik alles. Psychische problemen zijn nog steeds een groot taboe in de werksfeer. Voor mij ben je een voorbeeld. Ik droom ervan om ooit ook zo ver te staan dat ik met foto en al op mijn blog kan verschijnen.
    Het helpt ook om herkenning te vinden in je blog. Dan heb ik toch het gevoel minder alleen te staan met mijn angsten.

  4. Goh, zo dapper ben ik nu ook weer niet hoor. Als potentiële werkgevers mij zoeken gaan ze hier niet terechtkomen want mijn echte naam wordt hier nergens vermeld, en wel om exact die reden.
    Maar ik ben alleszins héél blij dat je je minder alleen voelt, dat is precies waarom ik het taboe wat probeer te doorbreken hier! xx

  5. En daarom heb jij de nominatie voor de weekend blog awards zo verdiend,……….OMG dit is geweldig goed geschreven,……en ik hoop uit de grond van mijn hart dat ik niet geconfronteerd word met zoveel angst, maar anders weet ik alvast waar ik terecht kan,……

  6. Ik ben hier terecht gekomen via Miss hierboven. Ik herken veel in je verhalen. Ik sta nog aan het begin van het traject, maar wat ontzettend fijn om dit nu allemaal te lezen. Weet niet of het in dit artikel stond, volgens mij niet, maar waar ik echt veel aan heb is dat je schreef dat er geen miraculeuze oplossing is. Ik weet van mezelf dat ik daar naar op zoek ben. Dan ik hoop dat ik ergens die oplossing ga vinden. Daarom volgt al jaren lang de ene na de andere teleurstelling. Soms lees of hoor je iets net op het juiste moment en ik denk dat dat voor mij net gebeurd is dankzij jouw stukje. Maandag moet ik bellen voor een intake voor de tweedelijns. De therapie bij de psycholoog waar ik nu zit slaat niet aan. Ja, jouw blog komt voor mij echt even op exact het juiste moment. Mijn blik is even op scherp gezet. Dank je wel daarvoor.

    1. Heel erg graag gedaan! Ik hoop dat je de kracht vindt om de moed erin te houden, want het is vaak een proces van één stap vooruit en weer twee stappen achteruit. Maar alle beetjes helpen, hoe klein ook, al zie je het vaak pas achteraf.
      Ik vind het alleszins sterk van je dat je naar nieuwe hulp zoekt als blijkt dat de therapie niet aanslaat, in plaats van bij de pakken te blijven zitten! Veel sterkte, maar ik heb zo een vermoeden dat we nog wel van mekaar zullen horen. xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s