JOMT #6: Passie vs. angst

IMG_4939

 In de reeks ‘Just one more time’ beschrijf ik de weg die ik afleg om te genezen van een angststoornis. Een kleine inleiding op de reeks is hier te vinden, de voorgeschiedenis hier

Na amper een drietal weken van groepstrainingen in het ziekenhuis was ik de grote held. Het lukte mij om weer buiten te komen dus ik ging eens snel terug aan de slag gaan. Een week later stond ik in het interimkantoor, nog eens 2 weken later was ik terug aan de slag.

Het was niet bepaald een succesvolle onderneming. Nu had ik zelf ook wel kunnen bedenken dat de job die ik uitkoos niet mijn droomjob was, maar dat ik zo snel weer de dieperik in zou gaan, had zelfs ik niet verwacht.

Het waren niet eens de angstaanvallen die het me moeilijk maakten, want die had ik vrij goed onder controle. Ik was domweg intens ongelukkig. Wanneer ik naar huis reed om aan het weekend te beginnen, kreeg ik al een zwaar gevoel in mijn maag als ik aan maandagochtend dacht. En ik werkte dan nog maar deeltijds, go figure.

Ik kreeg het ene virus na de andere bacterie te verwerken, spendeerde even veel tijd aan de administratieve rompslomp als aan effectief werken en ging er financieel op achteruit in plaats van vooruit. Dit was in elk opzicht het tegenovergestelde van de nieuwe start waarop ik had gehoopt na een jaar werken aan mijn comeback.

In die laatste weken voor ik er de brui aan gaf, heb ik mezelf veel op mijn kop gegeven. Iedereen moet immers werken en er zijn er maar weinig die dat elke dag fluitend doen. De vraag waar ik het recht vandaan haalde om zo flauw te doen bleef me achtervolgen. Elke dag opnieuw vroeg ik me af waarom ik niet zo sterk was als alle anderen. Waarom ik niet gewoon gewoon kon doen en alle drama’s en zoeken naar zingeving niet achterwege kon laten.

Buiten heel veel schuldgevoelens en schaamte bracht die vraag mij niks op. Gaandeweg ontdekte ik dat het dan ook de verkeerde vraag was die ik mezelf stelde. De enige juiste vraag die ik op dat moment moest stellen, was waar ik het in mijn hoofd had gehaald om een job te kiezen waarvan ik al op voorhand wist dat hij me ongelukkig zou maken, gewoon om een job te hebben en te bewijzen dat ik ‘normaal’ was.

Het antwoord had al die tijd vlak onder mijn neus gelegen: mijn keuze was alleen maar op angst gebaseerd geweest. Ik had gekozen voor een job die in mijn angstgestoorde hoofd relatief ‘veilig’ was, maar waarin ik 0,0 intellectuele uitdaging, passie of voldoening vond.

Het viel me zwaar om te erkennen dat ik nog te wankel op mijn poten stond toen ik het werk hervatte en nog altijd vanuit een fout referentiekader keuzes voor mijn toekomst maakte. Maar ik nam me voor om me voortaan bij elke keuze die ik maakte die ene vraag te stellen:

Kies ik vanuit passie of vanuit angst? 

Wanneer ik afspreek met vrienden, doe ik dat vanuit het plezier om bij hen te zijn of vanuit de angst om vriendschappen te verbreken die me niet meer dienen? Wanneer ik een uitnodiging afsla, is het omdat ik al leukere plannen had of ga ik er niet op in omdat ik iets probeer te vermijden? Wanneer ik beslis om op een vacature te reageren, is dat dan omdat ik denk dat ik die job met hart en ziel ga doen of omdat ik bang ben dat ik een ‘gevaarlijkere’ job niet aankan?

Ze heeft voor een inwendige verschuiving gezorgd, die ene vraag. Het antwoord is nog regelmatig ‘vanuit angst’, maar ik ben me ervan bewust en vooral, ik vergeef het mezelf nu wanneer ik het doe. Ik hoef niet van de ene dag op de andere een geweldige courage warrior te zijn die al haar angsten in één klap verpulvert en zonder vrees alles najaagt wat ze wilt. Het kan ook stap voor stap.

Het MAG stap voor stap. Van mezelf.

Advertenties

5 gedachten over “JOMT #6: Passie vs. angst

  1. Dat lijkt me heel moeilijk om jezelf zo steeds onder de loep te moeten nemen, maar je doet het toch wel elke keer opnieuw. Tijd maakt je inderdaad nog sterker en dan valt er iets geweldigs in de bus. Ik ben heel trots op je en de weg die je al afgelegd hebt!

  2. Goed. Echt heel goed. Ik… Echt, ik kan hier weer zoveel mee. Ik doe alles uit angst. Ik neem dit mee en vooral die vraag. Passie of angst? Wat een reis is het, he? Mooi om te lezen hoe je steeds meer in staat bent jezelf te doorgronden.

  3. Inderdaad niks moet alles mag……en vooral op je eigen tempo. Uit elke stap die je zet of uit elke keuze die je maakt voor jezelf wordt je ontzettend veel wijzer. Door die weg van gemaakte keuzes en stappen leg je een weg af waardoor je uiteindelijk de persoon wordt die je wil zijn…..Je bent heel goed bezig hoor…..

  4. Volgens mij al wel een grote stap vooruit om dit besef te hebben, wanneer je herkent dat je iets uit angst doet, kan je ook even stilstaan en denken of het dan echt wel de juiste keuze is :-).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s