JOMT #8: De kracht van maatschappelijk werkers

IMG_4939

In de reeks ‘Just one more time’ beschrijf ik de weg die ik afleg om te genezen van een angststoornis. Een kleine inleiding op de reeks is hier te vinden, de voorgeschiedenis hier

Na de crash van eind 2013 wou ik niet thuis zitten wachten tot de medicatie al dan niet zou aanslaan. Ik wou iets ondernemen, al was het maar om het gevoel te hebben dat ik niet mijn hele leven in handen van een paar pillen legde.

Voor de tweede keer meldde ik me aan bij het psychiatrisch ziekenhuis en zat opnieuw samen met mijn mentor die me de eerste keer was toegewezen. We kwamen tot het besluit dat ik in deze fase niet zozeer nood had aan mentale maar wel aan praktische ondersteuning. Ik wou niet meer denken maar doen, ik wist alleen niet hoe of waar te beginnen.

Wie langdurig ziek of werkloos is en op officiële instanties moet rekenen voor financiële steun, begeeft zich namelijk op zeer glad ijs. Eender welke dag kan er een brief in de bus zitten die het einde van die financiële steun betekent. Los van het feit dat ik daardoor de brievenbus maar één keer per week en altijd met een heel klein hartje open, maakt dat ook dat ik die instanties geen vragen durf stellen over mijn rechten en plichten. Kwestie van geen slapende honden wakker te maken.

Die angst blokkeerde me echter om stappen vooruit te zetten. Ik wou wel allerlei opties bekijken om aan mijn comeback op de arbeidsmarkt te werken, maar ik wist niet wat ik met mijn statuut wel of niet mocht ondernemen en vroeg het liever niet dan de aandacht te trekken van de hand die mij voedde.

Mijn mentor verwees we daarom door naar de maatschappelijk werkster van de afdeling, die me wegwijs maakte in het kluwen van hulpverlening en bijhorende administratie. Ik leerde mijn rechten als patiënt kennen en ze bezorgde me de juiste formulieren en relevante telefoonnummers zodat ik de volgende stap kon zetten.

Voor het eerst in mijn hele genezingsproces had ik het gevoel dat ik een heel netwerk had dat me ondersteunde en antwoorden had op mijn vragen. Meer nog dan in therapie gaan bij een psycholoog, was deze praktische ondersteuning wat ik al die tijd had gezocht.

Nu ik eindelijk wist wat, waar en hoe, wist ik ook dat er nog maar één richting was waarin ik kon gaan: vooruit…

Advertenties

4 gedachten over “JOMT #8: De kracht van maatschappelijk werkers

  1. goh, deze blogpost komt voor mij als geroepen. Al jaren probeer ik zelf voor vanalles en nog wat een oplossing te vinden. En ook durf ik nergens te veel aan de takken van de boom te schudden omdat ik weet dat er dan altijd iemand is die mij onder het vergrootglas gaat leggen. Vorige week heb ik uiteindelijk na lang wikken en wegen de stap gezet en contact opgenomen met de sociale dienst van het ziekenfonds. Sindsdien loop ik rond met twijfels of het wel goed is wat ik gedaan heb en of ik wel een afspraak ga durven maken als ze me bellen. Nu ik dit lees, voel ik me al heel wat geruster.

    1. Mij heeft het alleszins weer wat vooruit geholpen, maar ik blijf het jammer vinden dat het voor mensen als ons met een ‘onzichtbare’ ziekte zo’n drempel blijft om om hulp te vragen. Maar maak die afspraak maar en neem desnoods een lijst mee met alle vragen van de afgelopen jaren, wij hebben even veel recht op ondersteuning en krijgen het ook als we het vragen hoor!

  2. Ik begeef me binnenkort ook wss op het gladde ijs van de invaliditeit. Ik hoop dat ik dan ook contact kan hebben met een goede maatschappelijk werker om me te begeleiden.
    Bedankt voor deze reeks. Het biedt veel herkenning en steun.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s