JOMT #9: Loopbaanbegeleiding

IMG_4939

In de reeks ‘Just one more time’ beschrijf ik de weg die ik afleg om te genezen van een angststoornis. Een kleine inleiding op de reeks is hier te vinden, de voorgeschiedenis hier

Via de maatschappelijk werkster kwam ik terecht bij loopbaanbegeleiding voor ‘mensen met een psychische kwetsbaarheid‘ zoals dat zo mooi heet.

Elke stap van langdurige werkloosheid of ziekte tot het inwerken op de nieuwe job kan er, maar moet niet, onder begeleiding van een vaste consulent gezet worden.

De procedure verloopt volgens een stappenplan dat helemaal op maat is van de cliënt.

Intake & oriëntatie

In de eerste fase wordt er een beeld geschetst van de capaciteiten en wensen van de cliënt, gaande van de eigenschappen die nodig zijn voor een bepaalde job of nieuwe studie tot de problemen die de cliënt zou kunnen hebben in het proces door de ziekte waarmee hij of zij kampt.

Begeleiding

De eigenlijke begeleiding kan heel breed gaan. Wil de cliënt een hele andere richting uit en moet daarvoor gestudeerd worden, wordt er naar die studies toegewerkt. Er wordt samen bekeken of het financieel mogelijk is, welke school de meest gepaste is en bij twijfel wordt er samen naar een stageplaats gezocht om een idee te krijgen van wat de job precies inhoudt.

Zijn de wensen van de cliënt duidelijk maar belet zijn ziekte hem om aan het werk te gaan, worden er tussenstappen gekozen. Er wordt gezocht naar wat op dat moment al wel haalbaar is en hoe de andere obstakels uit de weg geruimd kunnen worden.

Eens het tijd is om echt te solliciteren, wordt ook daar waar nodig hulp geboden. Er wordt samen naar vacatures gekeken, er is hulp bij het opstellen van de sollicitatiebrieven en indien nodig gebeurt het eerste contact met potentiële werkgevers via de consulent.

De begeleiding stopt wanneer de cliënt helemaal ingewerkt is op een nieuwe job of wanneer hij aangeeft dat hij het verder alleen aankan.

Mijn traject

Met een aantal leidinggevende functies op mijn C.V., een lopende studie gezondheidscoach, een kleine degout van het traditionele bedrijfsleven, een nood aan een functie in een socialere sector en een stevige angststoornis die me verhinderde dat laatste waar te maken, stapte ik afgelopen voorjaar voor het eerst het kantoor binnen.

Ik kwam terecht bij een fantastische, enthousiaste consulente waarmee het vanaf het eerste gesprek klikte. Ze had snel in de gaten dat ik geen hulp nodig had bij het opstellen van een sollicitatiebrief en dat ik best wel in staat ben om zelf contacten te leggen. Mijn doel was vooral om inspiratie voor een nieuwe job op te doen bij iemand die de arbeidsmarkt door en door kent en om nieuwe invalshoeken te vinden om stap voor stap weer werk te maken van een vaste job. Bij voorkeur op het ritme van mijn genezingsproces maar wel met een streng wakend oog op de valkuil waar ik eerder in tuimelde: een job kiezen omdat hij veilig lijkt in plaats van boeiend.

We brainstormden over bedrijven, sectoren, studies, vrijwilligerswerk, stages en vast werk en bekeken wat op korte termijn mogelijk was. Vrijwilligerswerk kwam als beste optie uit de bus om op een laagdrempelige manier weer te leren omgaan met verplichtingen die ook doorlopen wanneer ik het in mijn hoofd haal dat ik op sterven na dood ben.

Met een hele stapel kanshebbers verscheen ik op de volgende afspraak. In overeenstemming met de richting waarin ik op professioneel gebied wil evolueren, waren het vooral functies in de sociale sector waarvoor ik warm liep en waarmee ik ervaring wilde opdoen. Helaas hoorde bij de meeste van die functies een opleiding die ik weliswaar met plezier zou volgen maar waarop ik een aantal maanden zou moeten wachten, terwijl ik liever nog gisteren dan vandaag aan de slag wou. Eén voor één vielen alle opties af en bij elke njet smolt mijn hoop op een mooie toekomst een klein beetje verder weg.

Helemaal onderaan mijn stapel lag nog één papiertje. Ik had het bijna niet laten zien, want het stond haaks op al mijn andere keuzes en ik vond het stom om er nog maar over te beginnen, laat staan het daadwerkelijk te overwegen. Ik toonde het toch, en dat ene zielige papiertje bleek een voltreffer. Binnen de 2 weken nadat ik het bovenhaalde, was ik als vrijwilliger aan de slag op de leukste plaats ter wereld: een dierenasiel dat afgeladen vol zat met fluffy kittens die een nieuw baasje zochten.

Waar ik nu sta

Mijn werk daar heeft me de moed gegeven om op zoek te gaan naar een betaalde, deeltijdse job, maar het loopt niet van een leien dakje: elke maand wordt het gat in mijn C.V. groter en met enkel ervaring in de ‘harde’ bedrijfswereld kom ik voor maar weinig jobs in de sociale sector in aanmerking.

Maar we houden de moed erin; naast een aantal vacatures waarop ik nog moet reageren, ligt er ook al een lijst klaar met bedrijven die openstaan voor stages. In het beste geval zit daar het grote lot tussen waar ik na een tijd echt aan de slag kan, en zo niet hoop ik dat de ervaring die ik er opdoe in mijn voordeel speelt bij toekomstige sollicitaties.

Hoe het zal uitdraaien blijft voorlopig nog een groot vraagteken, maar wat ze me niet meer kunnen afnemen, is een breder perspectief en veel meer creatieve manieren om een gedroomde toekomst bij elkaar te knutselen dan ik op mijn eentje zou bedacht hebben.

Dat, en het feit dat ik twee dagen per week met 30 pleeghuisdieren kan spelen natuurlijk. Ook niet onbelangrijk, nietwaar?

Advertenties

7 gedachten over “JOMT #9: Loopbaanbegeleiding

  1. Die loopbaanbegeleiding klinkt erg fijn. Ik hoop dat je snel een nieuwe job vindt die aansluit bij jouw behoeftes!

    Ik hoop na mijn behandeling weer te kunnen starten met mijn oude job, maar ik vrees dat dat heel erg zal afhangen van mijn werkgever. Voorlopig moet ik er nog niet aan denken om weer te gaan werken, dus we zullen wel zien als het eenmaal zo ver is.

  2. Dat klinkt zo heel hard als hetgeen ik doorlopen heb ! Het gat in mijn CV was bijna 7 jaar groot (met een klein vullingske in het midden). Ik liet (en laat) mij ook begeleiden door een enthousiaste dame en doe nu compleet ander werk dan voorheen. Van Insurance ging ik naar HRM 😉 Maar wat belangrijker is : ik ben bezig, deeltijds en rekening houdend met de beperkingen van mijn ziekte

  3. Ik kijk toch wel vol bewondering naar het traject dat je tot nu toe hebt doorlopen……wat zowel jij als anderen doen om ondanks alles te doen waar je zelf wil toe komen….chapeau….. echt waar.
    Het zorgen voor de kittens geeft je een goed gevoel maar ben er zeker van dat ze ook uitkijken naar jou komst…..aja 2 dagen in de week zijn ze hun zorgen vergeten en vertoeven ze in de 7de hemel 🙂

  4. Het komt wel is het eerste dat ik denk. Ik wens je het echt toe is het tweede. En dank “god”(of de staat of wie ook maar de rekening betaalt en de motivatie levert) voor mensen die andere mensen goed helpen.

  5. Voor mij heeft de loopbaanbegeleiding niet veel uitgehaald. Ja, ik weet min of meer wat ik wil, maar nee, het is nog te vroeg om die dromen waar te maken.
    Ik blijf je veel succes wensen, want ’t is niet simpel om de job van je dromen te vinden!! Als kind droomde ik er trouwens van om in een asiel te gaan werken tussen de hondjes 🙂 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s