De therapeutische waarde van bloggen

blog

Hoewel ik verder blijf werken aan herstel, is de ‘Just one more time’-reeks op het punt gekomen waar ik nu sta en wordt ze stopgezet tot ik het weer tijd vind om er verder aan te werken.

Het heeft lang geduurd voor ik aan die reeks kon beginnen. Eén van mijn eigen blogregels stond me namelijk lange tijd in de weg: niet bloggen in het heetst van de strijd. Wanneer de emoties hoog oplaaien, worden er al eens uitspraken gedaan die dramatischer zijn dan nodig en waar een mens achteraf al eens spijt van krijgt. Dus als er één ding is wat ik niet doe, is het wel iets online gooien voor ik er op een rustige manier naar kan kijken.

Daarnaast had ik ook een deel schaamte weg te werken. Werkloosheid, ziekte, mentale aandoening, medicatie, therapie, psychiatrisch ziekenhuis: de afgelopen jaren zijn niet direct de jaren waarmee ik kan pronken. Ik weet hoe het gaat, met labels opgeplakt krijgen. Niet in het minst omdat ik zelf ook al eens de arrogantie heb om anderen een label op te plakken. He without sin cast the first stone, right?

Toch moest en zou die reeks er komen. Maanden heb ik erover gedaan voor sommige stukken ‘af’ voelden. Ik heb het perspectief waaruit ik ze schreef bekeken en herbekeken, de structuren omgegooid en van vooraf aan herbegonnen.

Waarom ik al die moeite deed?

(H)erkenning

Rond mijn 20ste kreeg ik na jaren van medische onderzoeken zonder resultaat eindelijk te horen wat ik had. Ik herinner me nog exact wat ik toen dacht: ‘Wacht. Mijn ziekte heeft een NAAM? Er is zelfs een BOEK over geschreven? Ik ben niet GEK? Ik ben niet ALLEEN??’

Hoofdletters en roepen ja,want dat moment, dat gevoel: onbetaalbaar. Door mijn verhaal hier te doen, hoop ik dat ook te kunnen betekenen voor iemand, net omdat ik weet hoeveel dat waard is. Ik wil niet de enige zijn die iets heeft aan mijn ‘perfect storm’. 

Always look on the bright side

Anderzijds: ik ben moeder Theresa niet, ik wil er zelf ook iets aan hebben natuurlijk. En dat heb ik, doordat ik altijd probeer om er geen ‘heb medelijden met mij’-post van te maken. Ik wil onverbloemd mijn verhaal doen, ik wil ook de rauwe kanten laten zien zoals ze echt zijn, maar ik wil geen medelijden. Dus ik word gedwongen om in elke stap het positieve te vinden, de les te zien die ik meeneem om in de toekomst beter gewapend te zijn tegen tegenslagen. Het is iets wat ik sowieso doe, maar al schrijvend word ik daar nog harder toe geforceerd, en dat werpt zijn vruchten af.

Alles op een rij

Alles wat ik hier schrijf, probeer ik te verwoorden op zo’n manier dat ze begrijpelijk is voor iedereen. Mensen die geen ervaring hebben met een angststoornis, mensen die hier voor het eerst komen en geen inleiding meekregen; ik wil dat het voor iedereen zonder veel moeite direct duidelijk is waarover het gaat. Dat dwingt mij om het zo helder mogelijk te verwoorden en daar zit voor mij het verschil met alleen voor mezelf schrijven, in een dagboek bijvoorbeeld. Dat is een veel chaotischer proces en brengt wel opluchting, maar minder inzichten. Door het hier zo duidelijk mogelijk te maken voor eender wie, wordt veel ook voor mezelf een pak duidelijker tijdens het schrijven.

Coming soon…

Het was een rotreeks om te schrijven maar het was een fantastische reeks om te schrijven. Ik heb er dikwijls op gevloekt, ben er dikwijls op vastgelopen, maar het was ook een leerrijke terugblik op elke stap die ik vooruit zette en ik zou het zo weer opnieuw doen.

En binnenkort brei ik er een happy end aan, want ondanks alles blijf ik in sprookjes en mirakels geloven.

Advertenties

6 gedachten over “De therapeutische waarde van bloggen

  1. Merci voor je JOMT-reeks hoor …..Omdat je het op zo een menselijke manier hebt neergeschreven heb ik nu een duidelijker beeld van wat het inhoud ….Het heef mij ook een inzicht gegeven in bepaalde gebeurtenissen die ik ervaar of heb ervaren…..waar ik nu ook verder met kan….

  2. Hoi, via Carry kom ik even op je blog rond kijken, en ik heb wat gelezen over je angst stoornis. Knap hoe je daar mee om gaat / probeert te gaan en over schrijft.
    Zelf heb ik een heel lullig angststoornisje. Ik durf niet zelf over de snelweg ( en ook andere wegen) te rijden.
    En ook al is het maar zo’n klein knullig angststoornisje, ik weet welk een impact het heeft op je leven.
    Mooi blog heb je.
    Ik kom je graag volgen.
    Groetjes, Narda

    1. Bedankt om langs te komen! Ik kan me best voorstellen dat dat ook wel iets is waar je je leven omheen moet organiseren, lastig zeg. Hopelijk raak je er ooit vanaf en word je wat vrijer in je doen en laten!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s