The rainbow bridge

banRainbowBridge
source: Country Cats

Sinds kort werkt er een vrouw in het asiel waarvan ik al had opgevangen dat ze niet erg bestand is tegen de minder vrolijke kant van de zaak. Want in een asiel werken, dat is natuurlijk niet alleen fluffy kittens knuffelen. Dat is ook regelmatig ’s ochtends toekomen en tussen een vrolijk spelend nestje een broertje of zusje ontdekken dat de nacht niet overleefd heeft. Of toekijken hoe de dierenarts uwe grote vriend een spuitje geeft om hem uit zijn lijden te verlossen.

Vrijdagochtend kwam de dierenarts toe met Mamapoes, een hele mooie langharige tricolore die een ongelooflijk schattig meisje op de wereld zette dat al een nieuwe thuis vond. Mamapoes zelf was jammer genoeg ziek, en de dierenarts had haar niet meer kunnen redden. En dan weet ik hoe laat het is: dan moet ik naar ‘de frigo’.

Helaas kwam Alice op dat moment net naar mij toe.
“Wat is dat, een nieuwe kat?” vroeg ze.
“Nee,” zei ik voorzichtig, “dat is Mamapoes. Ze was ziek, dus ik ga haar naar de frigo brengen.”

Ze begon te jammeren en hobbelde achter mij aan zoals ze altijd doet wanneer haar taak erop zit en ze wacht tot ik haar zeg wat ze moet doen, met welk materiaal en waar ze dat materiaal kan vinden.
Ze vroeg verward waar die frigo was, want ze zag er geen staan. Ik legde haar uit dat het niet echt een frigo is zoals in haar keuken, eerder een koelruimte zoals in de Colruyt. Ik opende de deur en stapte met Mamapoes in haar draagmand binnen.

“Gaat ze met haar mand in de frigo?” vroeg Alice, terwijl ze achter mij aan de ruimte binnenstapte.
Oh God, dacht ik, hoe leg ik aan een vrouw die wat kindser is dan op haar leeftijd normaal is uit hoe de wereld echt in mekaar zit? Liegen was geen optie, want ze zou zo meteen zien wat ik zou doen.

“Nee,” legde ik haar uit, “ik ga Mamapoes nu uit haar mand nemen en dan in die zak stoppen.”
Nieuwsgierig keek ze in de grote blauwe zakken die al goed gevuld waren. In de ene trof ze Magere Grijze aan, in de andere Zwartwit, allebei gestorven aan een longaandoening.

“Oh! Oh nee!! Oh!!” bracht ze geschrokken uit terwijl ik inwendig vloekte en Mamapoes bij Zwartwit in de zak legde.
Of het normaal was dat Mamapoes zo stijf was, wou ze weten. En wat er zou gebeuren met Mamapoes en Zwartwit en alle anderen. Ik zocht naarstig naar een antwoord, maar ze kwam zelf met de beste optie.

“Worden ze begraven?” vroeg ze.
“Ja,” zei ik dankbaar, “maar omdat dat begraven duur is, is het beter om ze hier samen te leggen en ze in één keer te laten ophalen en ze samen te laten begraven.” 
Ze leek het een bevredigend antwoord te vinden en buiten het begraven was er geen woord van gelogen.

Ik leidde haar weer naar buiten, waar ze duidelijk nog van slag was door het overlijden van alle dieren. Met de redenering dat ze allemaal tot op het laatste moment omringd waren geweest door de beste zorgen en tenminste niet ergens in een bos hadden afgezien in hun laatste uren, probeerde ik haar te sussen.

Of ik helemaal geslaagd ben in mijn missie, weet ik niet, maar toen het werk erop zat, wenste ze me toch weer vrolijk en luid als altijd een goed weekend toe.

Vrijwilligerswerk in een dierenasiel; meer nog dan omgaan met allerlei soorten dieren is het leren omgaan met allerlei soorten mensen.

Advertenties

7 gedachten over “The rainbow bridge

  1. Dat is hetgeen dat mij zou tegenhouden om daar te gaan werken… egoïstisch ik weet het, maar ik kan daar allemaal niet tegen. Ik zou het mij veels te hard aantrekken. Chapeau dat gij dieren én mensen daar kunt troosten, dat is en gave hoor!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s