Plan B

girl-studying
source: imgkid.com

 

In het middelbaar was het leven duidelijk: ik volgde menswetenschappen en zou daarna psychologie aan de universiteit gaan studeren. Tot we een nieuwe leerkracht Nederlands kregen en zij mijn vrienden en mij al aan het begin van het schooljaar liet weten dat we allemaal zouden ‘hangen’ op het einde van het jaar.

We ‘hingen’ inderdaad allemaal. Voor Nederlands godbetert, één van de makkelijkste vakken tot zij ten tonele verscheen en besliste dat er dat jaar geen punten zouden uitgedeeld worden op basis van kennis maar op basis van wie haar wel of niet lag.

We schakelden over naar TSO, verveelden ons daar dood en stapten er buiten met het idee dat we te dom waren voor de universiteit. We gingen naar de hogeschool maar het boeide me niet meer dus ik hield het voor bekeken. De administratieve jobs waarin ik terechtkwam waren ok, maar ook geen haar beter dan dat. Ik kocht op mijn eentje een huis en zette mezelf zo voor de volgende 30 jaar financieel vast.

Elke zomer zocht ik naar een haalbare oplossing om alsnog een diploma psychologie te behalen. Die oplossing kwam er niet. De depressies wel, elk jaar rond begin september. Een leven lang op een kantoor zitten, ik zag het mezelf echt niet doen. Maar studeren zag ik mezelf ook niet doen, met de financiële druk waarmee ik als prille twintiger ondertussen zat.

Het heeft tot 3 jaar geleden geduurd voor ik durfde geloven dat ik meer kon dan levenslang in hetzelfde ongelukkige administratieve straatje blijven sukkelen. Niet alleen op verstandelijk vlak, maar ook als mens met een lening, als iemand met minder energie dan gemiddeld en als mens die niet altijd even veerkrachtig is.

Het heeft lang geduurd voor het er was, dat geloof dat ook voor mij, zelfs voor mij, een toekomst mogelijk was waarin ik gelukkig zou zijn. Het kwam pas laat, dat besef dat, boven alle praktische of financiële obstakels, ik vooral zelf degene was die mij in de weg stond met mijn verhaaltjes over ‘ik kan dat niet want…’.

Ik teer er de laatste weken weer op, op dat geloof. Elke keer als ik een mens voor mij krijg die een probleem heeft waarvan ik zelf niet weet hoe ik het zou oplossen. Elke keer als die mens mij vragend aankijkt en ik geen idee heb waar ik mee bezig ben.

Want ik weet het allemaal niet, als beginnend coach. Ik heb het nog nooit zo hard niet geweten. Maar ik geloof wel, en dan komt de rest wel vanzelf. Binnenkort, ik voel het.

Advertenties

8 gedachten over “Plan B

  1. Twijfels bij iets nieuws zijn normaal maar In jezelf geloven doet wonderen en is het belangrijkste ….het loopt wel los…..Veel respect voor je afgelegd parcours hoor. Je komt er wel, zeker weten. Yes you can, go go, go…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s