The Jar Project #15

The Jar Project

Het was een week van ups en downs. De planning blijft maar overhoop gegooid worden, en elke stap vooruit wordt nog altijd gevolgd door twee stappen achteruit, wat me halverwege de week te veel werd. Maar gelukkig waren er ook een paar heel plezante stoorzenders in de planning, die ik met veel plezier in mijn jar gooi:

+ Dinsdag in de late namiddag werd ik opgebeld door een bedrijf met de vraag of ik donderdagochtend op gesprek wou komen. Ik wou, al moest ik mijn planning daar grondig voor overhoop halen. Wat ik net al zei dus.

+ Twee dagen later ging ik solliciteren. Het gesprek was zoals het hoort te zijn: snel en to the point. Ze vroegen niks over het gat in mijn C.V. en zagen mijn mentaliteit wel zitten. Diezelfde dag zou ik nog nieuws krijgen. Het werd, zoals wel vaker, een eervolle tweede plaats wegens een andere kandidate die al specifieke ervaring had in de sector. Als troostprijs houden ze mijn gegevens bij en word ik bij de volgende vacature automatisch opnieuw opgebeld. Maar ik onthoud vooral dat er wel degelijk nog mensen zijn die verder durven kijken dan de 2 moeilijke jaren die achter mij liggen.

+ Onze spelletjesverslaafde vrienden hadden een nieuw spel gekocht en vroegen of we het wilden komen testen. Nu. We werkten de rest van ons bord snel weg en sprongen in de auto, op weg naar mijn zoveelste nederlaag. Tactische spelletjes zijn niet bepaald mijn sterkste kant, mij desondanks toch amuseren dan weer wel.

+ Zij die mij altijd verslaan als we spelletjes spelen, hadden een stoel waar ze vanaf moesten. Het is het soort stoel dat er om vraagt om, nadat ik hem wat gepimpt heb, dienst te doen in mijn praktijkruimte. Mijn nederlaag en ik maakten wat plaats in de auto en namen de stoel direct mee naar huis. De autoloze vrienden moeten niemand om hulp vragen om de stoel te vervoeren en ik steven af op het record ‘meest budgetvriendelijke praktijkruimte’. Iedereen content.

+ De les die eerder dit semester geannuleerd werd inhalen was niet meer mogelijk omdat elke lesavond al volgeboekt zit tot het einde van het schooljaar. De docent had echter een interessant alternatief: een halve dag meedraaien in zijn praktijk. Ik probeerde voor het eerst voetreflexologie uit op iemand, zag hoe ze in zijn centrum de massage gebruiken die we door een andere docent aangeleerd kregen en leerde een waardevolle meditatie, die ik zeker nog voor mezelf en voor klanten kan gebruiken.

+ Ik hield een pity party omwille van de processie van Echternach die mijn leven lijk te zijn de laatste maanden. Ze zaten al lang klaar, de tranen, maar mijn ogen zwellen daar zo van op, zowel de dag zelf als de dag erna. En ik kon het mij niet permitteren om er zo bij te lopen met al mijn afspraken van de laatste weken. Dus koos ik het minst geschikte moment voor een betraande meltdown: de avond voor mijn eerste sollicitatie sinds oktober. Maar het was een geweldige ontlading, en ik was de volgende ochtend gewoon wat guller met de concealer. Probleem opgelost.

+ Ik heb er een hele winter alleen voor gestaan in het asiel, maar nu het goed weer is, duikt er weer vanuit alle hoeken extra hulp op. Er kwam een oude bekende langs om te zeggen dat ze in de zomervakantie weer wekelijks komt helpen en nadat alle katten weer proper zaten en gegeten hadden, zetten we ons met zijn allen in de zon en babbelden en genoten er op los. Zomaar, omdat het kon.

+ Mijn vader mocht ook nog eens verjaren. Met een slapende kanker in zijn lijf is elk nieuw jaar voor hem, net zoals voor mijn moeder, een mooie bonus.

+ Toen ik op vrijdagmiddag thuis kwam van het asiel, zaten mijn wederhelft en zijn broer te chillen in mijn tuin. En plannen te smeden voor een barbecue een paar uur later. Ze begonnen met een barbecue voor 3, besloten toen hun neef en zijn vriendin uit te nodigen en bedachten dat het niet netjes zou zijn om hun nicht niet uit te nodigen. Mijn ex kwam voorbij gereden dus hielden we hem ook maar halt om hem uit te nodigen. En toen een vriendin uit Antwerpen die dag in het Leuvense bleek te zijn, nodigde het lief haar ook maar ineens uit. Of hoe ge op een half uur van een barbecue voor 3 naar één voor 8 kunt gaan.

+ Om niet in een neurotische kramp van kuisen, boodschappen doen en organiseren te schieten, bleef ik eerst nog wat blaadjes van het gazon rapen. Gewoon, om die kramp die er sowieso zat aan te komen, nog wat uit te stellen. Het 12-jarige buurmeisje was zich terwijl weinig subtiel aan het vervelen, dus toen ik zag dat ze op haar eentje wou pingpongen, vroeg ik of ik mee mocht doen. We werkten ons danig in het zweet, in onze short en op onze slippers, zo in het midden van onze straat. Ze leerde me nog een paar karatehoudingen en toen we het toch echt te warm kregen, zetten we ons neer op een paar boordstenen, met de benen uitgestrekt op straat, om te praten over haar nieuwe school, haar nieuwe stiefbroers en haar papa.

+ Het lief, dat weet dat ik geen bezoek kan ontvangen zonder een kleine zenuwinzinking over stoelen die niet op de millimeter recht naast elkaar staan, liet me begaan met mijn spontane bui om het buurmeisje te entertainen en vertrok alleen naar de winkel om alles in huis te halen. Het was de beste beslissing die hij ooit nam, in belang van ons beider zenuwstelsels.

+ Pas nadat iedereen weg was besefte ik dat ik de hele avond mijn telefoon geen enkele keer bij mij had gehad en ook geen seconde had gemist. Dat wil heel wat zeggen in een tijdperk waarin quasi iedereen, hoe plezant het ook is, toch regelmatig eens moet checken of hij niks mist op Facebook of Twitter. Maar ik heb dus geen foto’s om dat te bewijzen he. Ah nee, mijn telefoon lag ergens vergeten in een hoekske ocharme.

+ Na de onverwachte maar heel gezellige drukte van vrijdag, volgde er op zaterdag een ochtend waarop ik bijna 5 uur vroeger wakker was dan het lief (lees: rustig blogs van de laatste 3 maanden kon bijlezen) en een avond helemaal voor mij alleen. De perfecte balans, als ge het mij vraagt.

+ Hoewel ik me altijd op het moment dat ik iets deed, van solliciteren over coachen tot stage lopen bij mijn docent, goed voelde, hing er over de hele week toch een sluier van machteloosheid, gejaagdheid en verdriet. En dat is hoe ik mij de afgelopen week zou herinneren, als ik niet elke zondag de tijd zou nemen om alle goede momenten hier op te sommen. Pas dan zie ik dat er altijd genoeg ups zijn om al de downs te counteren. Meer moet dat niet zijn.

Advertenties

8 gedachten over “The Jar Project #15

  1. Heel heel mooi, die sluier van verdriet die over alles heen ligt ken ik maar al te goed. Maar idd, als je dan eens gaat kijken, zijn er wel héél véél goeie dingen te ontdekken. Mooie blog echt

  2. “pity party”, het woord alleen al doet me glimlachen. En die sluier sounds familiar, maar misschien bestaat het leven uit kleine geneugten (een telefoonloze BBQ) en grootste stappen (een betekenisvol moment voor je buurmeisje ipv stress over stoelen). Keep on growing!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s