The Jar Project #17

The Jar Project

Als het zo blijft verder gaan, heb ik binnenkort een nieuwe jar nodig, want er kon weer heel wat in deze week:

+ Het laatste trimester van 3 jaar opleiding ging van start en we kregen al direct een paar kleine, makkelijk toepasbare oefeningen mee waarmee we zowel zelf als met onze klanten aan de slag kunnen. Exact wat we nodig hadden, want met theorie alleen gaan we niet graken waar we willen zijn.

+ Ik werd wakker van de wekker van het lief. Doorgaans is dat geen goed nieuws, maar op die ene dag dat ik mijn eigen wekker verkeerd zette, was ik er verdomd blij mee.

+ Voor het eerst sinds lang haalde ik mijn dagboek nog eens boven om eens echt door te schrijven. Het was achteraf helaas niet zichtbaar op de weegschaal, maar ik voelde mij wel een kilo of 5 lichter.

+ Ik nam op het terras van de ex een pauze, en in gedachten hebben we de wereld weer een pak verbeterd met uitvindingen die de toekomst volledig zullen veranderen.

hallerbos

+ We belandden nog net op tijd in het Hallerbos voor alle kleurenpracht weer verdwijnt.

+ Mijn kleerkast is weer een beetje leger. Toegegeven, niet alles ging de deur uit, maar alle broeken die niet meer passen zijn toch al uit het zicht verdwenen. Het is een beetje zielig om te zien wat er maar overblijft van mijn oude garderobe, maar wel een pak makkelijker en sneller ’s ochtends.

+ Ik mocht in Brussel gaan solliciteren. In het Frans. Ik zou liever dichter bij huis werken, maar oh, die vibe van een stad en dat Frans. Ik besefte niet eens dat ik dat leven zo hard miste.

+ Na een incidentje waarmee ik wat in mijn maag zat, genoot ik eens zo hard van het feit dat ik in het asiel mocht gaan werken. Een paar uur per week volledige afleiding van alles wat er speelt, is echt een zegen soms.

+ Ik ging nog heel hard werken vrijdagnamiddag, maar toen vroeg de BFF of ik mee een terrasje wou gaan doen. Dat ik daardoor een hele regenachtige zondagmiddag aan mijn bureau gekluisterd zit, was het dubbel en dik waard.

Jack

+ Mijn kleine Jackie overwon eindelijk zijn hoogtevrees en weet nu zoals de rest over het dak van het bijgebouw zijn weg te vinden naar het terras.

+ Op vlak van vriendschappen ben ik aan het leren uit mijn fouten. Ik ben namelijk doorgaans het type dat ge niet hoort of ziet als ge zelf geen contact opneemt met mij. Als ik kan kiezen tussen menselijk contact en onder een steen kruipen op momenten dat ik niet werk/coach/studeer/solliciteer, zal ik er altijd voor kiezen om gezellig onder mijn steen te kruipen. Nu mijn klasgenootje, waarmee ik 3 jaar carpoolde en véél lief en leed mee deelde op die tochten, besliste om te stoppen met de lessen, heb ik voor het eerst beslist dat ik dat contact niet wil laten verwateren. Ik belde haar op om te vragen of het leven als recent gescheiden moeder wat draaglijk was en kreeg prompt een uitnodiging om binnenkort eens bij haar langs te gaan.

+ Het lief kon zich niet langer inhouden en bestelde een maand gratis Netflix. Nu kan ik tenminste meepraten als mensen het over House of Cards en Pretty Little Liars hebben. Enfin, als ik de volgende dagen onder de mensen kom tenminste, want ik heb afgelopen week mijn steen wel wat verwaarloosd.

Advertenties

7 gedachten over “The Jar Project #17

  1. Ik dacht al, dat lijkt me Nina wel en nam gelijk een foto van de kleurenpracht in het Hallerbos, helemaal ongewild stond er (de woorden van S.D.F.) ook wat vrouwelijk schoon op de foto.
    Yep, het duale, het zit ook een beetje in mij… graag in alle rust onder een steen zitten maar toch helemaal opleven bij de drukte van een stad en een job en de gevoelens die dat meebrengt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s