The Fab Four have left the building

ucm345725

Met bijna 30 waren we, toen we 3 jaar geleden opnieuw in de schoolbanken kropen.

Met 4 stapten we gisteren voor de laatste keer ons klaslokaal uit.

Ilse, onze benjamin, die 2 keer per week een uur in de auto zat om er te zijn en tussendoor ook nog een mooie promotie maakte op haar werk. Ze haastte zichzelf bijna de vernieling in om alles altijd op tijd af te krijgen en de stof die we kregen was zo confronterend voor haar dat ze de laatste maanden elke les in huilen uitbarstte.

Lena, die zich na haar op til zijnde pensioen, waar ze zonder kinderen en zonder haar man die te jong overleed zal van moeten genieten, nog nuttig wil maken. Het moet niet evident zijn geweest om, naast haar werk en de zorg voor haar zieke broer en zus, ouders en het familiebedrijf, ook nog eens elke keer tussen het jonge geweld te zitten, maar het is een verdomd kranige dame.

Eva, die halverwege te kampen kreeg met een flinke burn-out maar toch ook weer elke keer een uur in de auto zat om erbij te zijn en die zichzelf op fenomenale wijze weer bij elkaar raapte. Hoe zij gepresteerd heeft wat zij gepresteerd heeft, zal ik nooit kunnen bevatten.

En ik, die binnen de 2 maanden na de start niet meer in staat was om het huis te verlaten, behalve om naar de les te gaan. Maar 2 avonden liet ik, gedreven door angst, verstek gaan. Alle andere avonden zat ik er ook, gedreven door passie en een drang om te bewijzen dat ook ik een opleiding kon afronden, met of zonder angststoornis.

Ik had niet trotser kunnen zijn op onze ‘fab four’ dan ik vandaag ben.

Op de manier waarop we, ondanks de rake klappen die we kregen, in staat waren om mekaar te dragen en steunen, en om door te bijten waar al de rest het opgaf.

Ik had niet dankbaarder kunnen zijn dan ik vandaag ben.

Voor de harde kern die we vormden en de bemoedigende, veilige omgeving die we voor elkaar schiepen om er te kunnen zijn zoals we waren en ons te tonen in al onze kwetsbaarheid.

Voor de docenten, die allemaal even gepassioneerd zoveel mogelijk van hun ervaring, kennis en wijsheid op ons probeerden over te brengen in de korte tijd die hen gegeven werd.

Voor jullie, die mij altijd maar opnieuw aanmoedigden, en voor een iemand in het bijzonder die de moeite deed om mij onlangs een kaartje te sturen om me succes te wensen met mijn examens. Het staat op een ereplaatsje op mijn bureau en het zal daar nog lang blijven staan.

Bedankt om dit helse pad mee met mij te bewandelen jongens.

Mijn succes is ook jullie succes. Bedankt!

source image: monsterologist

Advertenties

15 gedachten over “The Fab Four have left the building

  1. Wauw, wat ontzettend mooi geschreven. Super! Je hebt het geweldig gedaan. Mag je trots op zijn. Ik weet nog dat ik jou blog een jaar geleden ongeveer vond en begon te lezen over je angsten, omdat ik net zelf de diagnose had gekregen. Gisteren kreeg ik een telefoontje en ben ik eindelijk van de wachtlijst af. Maandag begint dat de langverwachte behandeling. Ik kan alleen maar hopen dat ik er zo sterk al jij uit zal komen. X

  2. Respect…..veel respect heb ik voor jullie alle 4…..
    Elk met zijn eigen verhaal en ieder van jullie heeft het gehaald.
    Nina je mag trots zijn…echt echt waar…..het is zeker niet evident wat je verwezenlijkt hebt….Heb zelf ook 3 jaar een opleiding gevolgd in weekendschool (vrijdagavond, zaterdagnamiddag en zondagvoormiddag) en weet dat het bijlange niet eenvoudig is. We hebben toen ook de streep gehaald met 4 en gestart met een peloton van 18 🙂 PROFICIAT….GOE GEDAAN!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s