Stop het, zei ik. En het stopte.

1363545807_burning-paper

Ik voelde het al een hele tijd aankomen. De onrust en angst waren er weer, zo af en toe. Er was ook al die ene seconde van blinde paniek geweest tijdens een coaching.

En toen kwam de dag dat ik mij lichamelijk behoorlijk ellendig voelde en het hoofd al snel volgde. Niet naar huis vluchten vรณรณr al mijn werk in het asiel af was, was een grotere uitdaging dan anders.

Een paniekaanval ga ik het niet noemen, maar het flirtte gevaarlijk hard met die flinterdunne grens van wel of niet. Het zorgde ervoor dat ik niet meer deed wat goed is voor mij op zo’n moment. Het zorgde ervoor dat ik na thuiskomst alleen nog uit de zetel kwam om ’s avonds naar mijn bed te verhuizen.

Dit is niet goed, dacht ik. Dit is echt niet goed.

Ik dacht het nog altijd toen ik de volgende ochtend opstond en meende te voelen dat ik nog steeds in dezelfde staat verkeerde. Dit kon en wilde ik niet laten gebeuren.

Ik weet niet wat er vervolgens gebeurde of wat er anders was die dag. Het was alsof een soort instinct het op dat moment van mij overnam, in de vorm van een glasheldere monoloog in mijn hoofd.

Stop het, zei ik tegen mezelf. Stop het gewoon. Vandaag is niet gisteren. Een slechte dag betekent niet dat alle dagen opnieuw slecht zullen zijn. Laat die slechte dag gewoon zijn wat het is; een slechte dag zoals iedereen die wel eens heeft. Stop het en zoek iets om hier actief mee aan de slag te gaan.

Ik nam een schrift en schreef het van mij af, maar het moest grootser, definitiever. Ik zocht een los blad papier en schreef het opnieuw. Dat het weekend te druk was geweest. Plezant druk, maar drukker dan ik aankon met examens die nog afgelegd moesten worden, werk dat gezocht moest worden en alles wat nog moest gebeuren voor mijn huis 5 dagen lang belegerd zou worden door festivalgangers.

Ik schreef het blad vol, voegde er nog een paar lelijke woorden aan toe en hield er mijn aansteker onder.

Ik laat het los, fluisterde ik terwijl ik het in vlammen zag opgaan. Ik laat de dagen die voorbij zijn los. Ik laat het los, ik laat het los, ik laat het los. Als een bezetene, maar tegelijkertijd opmerkelijk rustiger dan ik de voorbije 24 uur was geweest, fluisterde ik het net zolang tot er van mijn gedachten niets anders overbleef dan een hoopje as.

En warempel, het werkte. Na mijn bizarre ritueel kon ik voelen hoe ik mij echt voelde: gestresseerd om wat er nog allemaal moest gedaan worden, maar verder wel ok.

Dat ik eindelijk ondervond dat mijn genezing niet alleen de verdienste van mijn medicatie, maar ook van mijn eigen inbreng is, was de bonus waar ik
anderhalf jaar op had gewacht.

Advertenties

13 gedachten over “Stop het, zei ik. En het stopte.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s