The Jar Project #32

The Jar Project

Tussen de verschillende pestbuien (er waren er meerdere ja, als ik iets doe, doe ik het goed) van de voorbije week, was er gelukkig ook meer dan genoeg om de boel in evenwicht te houden:

* Ik vind het fantastisch om opnieuw een klein wriemelend wormpje te zien veranderen in een minikatje dat zelfstandig leert eten, spelen en een hoge rug maken. Dat laatste is het beste om te zien; zo’n kleine die nog maar amper rechtdoor kan lopen maar die wel al heel stoer een hoge rug opzet, ziet er behoorlijk badass en aandoenlijk en lachwekkend uit. Omdat Jack niet al te best omgaat met vreemde wezens in huis zal dit helaas mijn laatste opvangertje zijn, dus ik geniet er dan maar extra van.

* Cadeautjes krijgen is altijd goed voor het humeur natuurlijk. Naast het boek geschreven door kittens kreeg ik ook ‘Het meisje in de trein’ van Paula Hawkins. Ik heb er al goede dingen over gehoord, maar ik heb geen idee waarover het boek nu eigenlijk gaat. De achterflap laat ook niet veel los, dus ik ben benieuwd!

* “We wonen eigenlijk toch in een mooie streek he,” hoorde ik mezelf zeggen tijdens een fietstocht langs ons nog onbekende veldwegen in de buurt en de ontdekking van een gezellig terras van een typisch klein dorpscafΓ©. Het zijn de kleine dingen, zeggen ze altijd. Ze hebben gelijk.

* De dag na een sollicitatiegesprek kwam er al een nieuwe uitnodiging binnen van een ander bedrijf. Een garantie op werk is het geenszins, maar zolang er beweging in de zaak blijft, ben ik al blij.

* Het beste collegaatje dat ik ooit had heeft na 5 jaar twijfelen eindelijk de knoop doorgehakt en haar ontslag gegeven bij het bedrijf waar we samen werkten. Ik wist dat ze er al die tijd aan het wegkwijnen was tot er niets meer van haar overbleef, maar die tijd is nu voorbij voor haar. Meer nog, na jaren een relatie te hebben gehad met een Amerikaan die ze omwille van de afstand maar zelden zag, is ze eindelijk de liefde gevolgd en woont ze sinds kort aan de andere kant van de oceaan. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat dit is wat ze nodig had om weer gelukkig te worden.

* Op weg naar huis van de winkel spotten we een Ferrari F12, die eerder op een circuit dan op straat thuishoort. Het geluid dat hij produceert is to die for. Ik had nog nooit zoiets gehoord op de openbare weg, dus ik werd er lichtjes euforisch van. Zo euforisch dat het lief besloot om hem een tijdje te volgen, gewoon om van dat geluid te genieten. We hadden het geluk dat hij een route koos met veel verkeersdrempels, waardoor we in staat waren om er toch dichtbij te blijven en tegelijkertijd elke keer te horen hoe hij weer optrok na elke drempel. The grand finale kwam er toen we in een straat kwamen waar hij een paar seconden kon laten horen en zien wat hij kon voor hij definitief uit het oog – maar nog niet direct uit het oor, want hij was echt LUID – verdween. De man in mij kan gelukkig sterven nu. Wat. Een. Beest.

* Mijn ex-hond woont sinds deze week terug bij mijn ex en dus in mijn straat. We lieten hem vroeger al uit op de weides die bij het huis van mijn ex horen, dus hij kende die plaats en de wandeling naar mijn huis terug al. EΓ©n moment van oplettendheid van mijn ex volstond om Djengis, amper 24 uur nadat hij opnieuw in onze straat woonde, te doen beslissen dat het tijd werd om terug naar zijn echte thuis te gaan. En zo stond hij tot onze grote verbazing plots in onze gang op een avond. Die grote lieverd wist na 6 jaar afwezigheid nog altijd op eigen houtje de plaats terug te vinden waar hij is opgegroeid en haastte zich er naartoe vanaf het moment dat hij er kans toe zag. Dat hij er met zijn impulsieve actie voor zorgde dat mijn katten in shock waren en mijn ex in alle staten, droeg alleen maar bij tot de pret, wat mij betreft. Heel veel hartjes voor zoiets.

Advertenties

13 gedachten over “The Jar Project #32

  1. Wij waren gisteren bij een vriendin. Die heeft sinds een week of twee twee katjes van zo’n twee maand oud. Gisteren mochten ze voor de vierde dag op rij de tuin in. Zalig om zien hoe ze op ontdekking gaan. Indeed a joy ! En we wandelden samen met haar ook nog in het Mechels Broek. Een tweede topper.
    Dus ja, het geluk zit in “kleine” dingen.

  2. Je “ex-hond” die nog altijd zijn “thuis” kent….daar wordt ik nu blij van zΓ©….he doet gewoon goed….
    Je doet dat goed met je minikatjes…echt goed….Chapeau!

  3. Haha, ik kan ook zo genieten van het geluid van bv zo’n ferrari :D.

    En ivm die kitten, super schattig als kittens zo hun haartjes recht zetten en hun rug bollen hΓ© :D. Ook als ze blazen of grommen vind ik super cute πŸ˜€

    1. Ik doe altijd alsof ik Heel Erg onder de indruk ben, maar het is eigenlijk potsierlijk, zo’n ding van nog geen meetlat groot dat eens zal laten zien hoe gevaarlijk hij is πŸ™‚

      1. Haha, zo’n Ferrari enzo vind ik niet zo mooi. Van dat type auto’s vind ik eigenlijk enkel de Lamborghini aventador in het mat zwart cool. Bij ons op ’t werk komt de slager altijd het beleg afzetten met zijn maserati, een groter model ervan. Heel mooie auto en die maakt ook echt een cool geluid telkens hij de motor start πŸ˜€

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s