The Jar Project #39

The Jar Project

September is over de hele lijn verschrikkelijk druk, en deze week zat de agenda propvol. Zo vol dat er op zaterdagochtend een hysterische huilbui was omdat ik niet meer zag hoe ik mentaal gezond uit deze maand zou komen. Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat er geen goede momenten waren doorheen de week:

* Niet lang na mijn crisis zette het lief mij op een terras in de zon met het dringende advies om een half uur te stoppen met lopen en gewoon te genieten. Het hielp op een manier die ik absoluut niet had verwacht.

* Mijn ouders kwamen terug van hun reis die begon toen ik nog werkzoekende was. Binnen de 24 uur na thuiskomst stond mijn mijn moeder al in de winkel, zag dat het goed was en kocht het stuk waarvan ik al vanaf de eerste dag wist dat ze er in een rechte lijn naartoe zou lopen als ze het zag. Ge moet mij mijn moeder niet leren kennen.

* Na het werk ging ik op mijn beurt bij mijn ouders langs en nam de verschillende kleurtjes van O.P.I. in ontvangst die mijn moeder in Hongarije pakken goedkoper kocht dan ze hier in Belgiรซ te verkrijgen zijn. Sindsdien word ik elke keer gelukkig wanneer ik naar mijn nagels kijk. Na een paar jaar ontevreden rond te lopen over Essie en consoorten, is het een waar genot om weer mijn favoriete merk in huis en op mijn nagels te hebben.

* Ik ging nog eens langs bij mijn ex. Ge weet wel, degene die op 50 meter van mij woont maar tegelijkertijd degene die ik het minst zie van al mijn vrienden. Het deed verschrikkelijk veel deugd om nog eens te praten op de manier waarop wij met elkaar praten. Ik zou willen omschrijven wat voor manier dat dan is, maar ik zou niet weten hoe. Buiten dan misschien: een manier die ervoor zorgt dat ik mij gezien, begrepen en achteraf helemaal opgeladen voel.

* De vrouw waarbij ik naar de zonnebank ging, zou graag bij ons komen werken. Ik heb haar direct warm aanbevolen bij onze personeelsdienst, want het was net door haar klantvriendelijkheid dat ik bij haar naar de zonnebank ging en nergens anders. Als zij aangenomen wordt, heb ik echt wel een dreamteam collega’s rond mij. Fingers crossed dat zij het haalt!

* Onze Italiaanse lessen zijn van start gegaan, en het is best wel aangenaam om nog eens iets te leren dat minder vaag is dan het coachen van mensen. Tof ook dat ik eens niet alleen aan iets begin, maar het samen met de wederhelft kan doen.

* Door een last minute klant miste ik mijn bus, besloot ik een heel andere lijn vanaf een andere halte te nemen en zag ik iemand terug met wie het vroeger wel klikte maar waarmee het contact verwaterde toen mijn ex en ik uit elkaar gingen. We blijken in dezelfde buurt te werken dus we zullen mekaar weer wat vaker tegen het lijf lopen.

* Ik ging naar mijn eerste babyborrel ooit. Dat op zich is nu niet zo geweldig, gezien ik niet echt iets heb met beleefdheidsfeestjes, recepties of baby’s. Het goede nieuws was dat er een zalige septemberzon was, de feestelijkheden daardoor in de tuin van de feestzaal doorgingen en we de Antwerpse vrienden terugzagen. Nooit gedacht dat babyborrels op zondagmiddag ontspannend konden zijn.

Advertenties

Een gedachte over “The Jar Project #39

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s