The Jar Project #40

The Jar Project

De kleine dingen, die doen het hem, maar af en toe wat ‘groter’ goed nieuws kan zeker geen kwaad. Ik werd op dat vlak meer dan eens beloond deze week. De mix van klein & groot:

+ Dat mijn schoonmoeder in het ziekenhuis belandde, was niet bepaald prettig nieuws. Dat we voor elk bezoek door de afstand minstens 3 uur van huis zijn is soms ook wat lastig, maar we ontdekten dichtbij het ziekenhuis wel een overheerlijk Grieks restaurant. Beste moussaka ever, en zo’n grote portie dat ik voor ongeveer de eerste keer in mijn leven niet alles op kreeg. Hashtag wtf??

+ De wederhelft is weer aan het citytrippen en dat betekent altijd een uitnodiging van mijn ouders om bij hen te gaan eten. Niks zo makkelijk als na een dag werken zelf niet te moeten koken of afwassen en er niet eens iets voor moeten betalen. Wat mij betreft gaat het lief elke maand een lang weekend naar een andere stad.

+ Het asiel organiseerde een spaghettidag voor wat extra inkomsten en ik was uiteraard weer serveerster van dienst. Met 250 inschrijvingen en nog wat mensen die zomaar eens langskwamen om iets te drinken, hebben we ze weer goed verdiend voor onze beestjes.

+ Sinds ik weer in Leuven werk, blijf ik maar oude bekenden tegenkomen. De voormalige vriendschapsbanden opnieuw aanhalen is niet nodig, maar door al die bekende gezichten voel ik me na jaren weer thuis in mijn eigen stad.

+ Het lief vond het extreem zielig dat de opvangkitten een week terug naar het asiel moest en vervolgens misschien bij iemand terecht zou komen die fulltime werkt en geen speelkameraadjes voor haar in huis heeft. Ik vond het ook erg, maar ik heb op dat vlak meer een ‘c’est la vie’-houding. En ik vond 3 katten echt wel het maximum. Maar. Ja. Over een paar dagen hebben we dus 4 katten. Vier.

+ Het cliché zegt dat geluk in kleine dingen zit, en het leven bewijst keer op keer hoe hard dat klopt. Ik neem nog altijd elke dag de bus naar mijn werk, en elke keer opnieuw denk ik: zie mij hier zitten, 3 jaar geleden had ik dat voor geen geld ter wereld gekund. Ik help een hele dag op een spaghettidag, en op een kalm moment denk ik: zie mij hier doen, 3 jaar geleden had ik dat voor geen geld ter wereld gekund. De dankbaarheid voor het vanzelfsprekende dat voor mij een tijd onmogelijk en vervolgens een klein mirakel werd, blijft overweldigend.

+ Toen de sollicitaties voor onze 3de collega van start gingen, liet ik weten dat ik liefst permanent 24 uur per week zou werken in plaats van vanaf november terug te vallen op een schamele 18 uur. Na een paar weken radiostilte kwam de bazin deze week langs met het goede nieuws dat ze het helemaal ziet zitten om mij een vast contract van 24 uur aan te bieden. Er valt daarmee heel wat praktische en financiële onzekerheid weg voor de komende maanden. Ik ga voortaan vaker gewoon vragen om wat ik echt wil. Soms krijgt ge dat dan ook echt, blijkbaar.

Advertenties

2 gedachten over “The Jar Project #40

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s