#boostyourpositivity: Bittersweet symphony

992897_10152037276537892_1969108497_n

Als er één ding is waar deze editie van #boostyourpositivity mij op wijst, is het wel op het feit dat er een leven vóór en na de angststoornis is. Ik vond een ontbijtroutine die de moeilijke ochtenden draaglijk maakt, mijn kijk op werk is helemaal anders dan voorheen en ook de relatie met mijn lichaam, het thema van deze week, is erg veranderd.

Niet ten goede, in tegenstelling tot de andere dingen. Het is iets waar ik eigenlijk niet over wil schrijven, want ik word er niet erg vrolijk van, maar ik ga het toch doen. Met de heel duidelijke side note dat ik zeker niet te klagen heb en ik heel goed weet dat ontelbare mensen het ontelbare keren slechter troffen. Maar andermans drama’s maken mijn rekening niet; dit is één van de gevolgen van een moeilijke periode die ik met mij meedraag en die ik, ondanks mijn relativeringsvermogen, vaak heel frustrerend vind.

Vóór de angststoornis was er geen vuiltje aan de lucht. Ik had nooit last van kwaaltjes als hoofd- of rugpijn waarover ik anderen al eens hoorde klagen. De strijd met de weegschaal was mij vreemd, want ik kon eten wat ik wou en zo weinig als mogelijk bewegen en toch op een mooi gewicht blijven.

Mijn lichaam was wel het laatste van mijn zorgen, quoi. Achteraf gezien ben ik blij dat ik daar destijds regelmatig dankbaar over was en dat niet als vanzelfsprekend beschouwde.

Want toen kwam de angststoornis.

Ik zal nooit de woorden vinden om aan iemand uit te leggen hoe het voelt om elke wakkere minuut in doodsangst te leven. Dat eerste jaar voelde mijn lichaam als een snelweg vol auto’s die aan een rotvaart voorbijvliegen.

Mijn hartslag was constant te hoog, mijn bloeddruk te laag. Ik balanceerde permanent op de rand van flauwvallen terwijl alle spanning in mijn lichaam dat tegelijkertijd leek tegen te houden. Ik had constant een soort honger die zijn gelijke niet kent, had de klok rond spierpijn en kreeg last van oorsuizingen. Mijn gezicht voelde alsof ik in elkaar getimmerd was geweest doordat ik door de stress mijn kaken constant op elkaar klemde en ik voelde mij verraden door mijn eigen lichaam.

Alles in mij, zowel mentaal als fysiek, was ZO. FUCKING. LUID. En chaotisch. En overweldigend. Mijn lichaam was een doek vol bewegende beelden, geluiden en flitsende energieën die veel te druk en dodelijk vermoeiend waren. Eraan ontsnappen was onmogelijk.

Adrenaline heet dat. Een stof die, wanneer een mens het te lang en te veel aanmaakt, roofbouw pleegt op het lichaam en voor extra kilo’s zorgt.

Ik maakte het veel te lang en veel te veel aan en blijf achter met een lichaam dat nog altijd een beetje in puin ligt. Het is veel sneller moe of ziek en het recupereert heel slecht. Ik zeul wat extra gewicht mee en wanneer ik in de spiegel kijk, zie ik een lichaam dat ik niet herken als het mijne. Dat ik niet wil als het mijne. En over dat laatste mag ik niet luidop klagen, want nog altijd zijn er mensen die “direct zouden willen ruilen met zo’n ‘lijntje'”.

Natuurlijk zijn er veel ergere dingen in het leven. Hell, ik HEB veel ergere dingen meegemaakt dan een lijf dat niet veel meer aankan en 7 kilo zwaarder is dan ik gewend ben.

Dat neemt echter niet weg dat ik het er heel moeilijk mee heb. Dat ik het erg vind dat ik de ene helft van mijn garderobe niet meer kan en de andere helft niet meer durf dragen. Dat ik niet meer wil sporten omdat ik dan de rest van de dag nog amper op mijn benen kan staan in plaats van mij fit en vitaal te voelen zoals vroeger. Dat ik niet kan overleven op lichte en gezonde kost, omdat mijn lichaam nog veel meer energie nodig heeft dan voorheen en ik zo verschrikkelijk moe word van me altijd leeg, slap en hongerig te voelen.

Nu het allemaal weer wat minder luid is, blijf ik op lastige dagen achter met de vraag: heb ik niet genoeg afgezien zonder er ook nog de gevolgen van te moeten dragen?

Dus nee, ik ben lang niet meer zo blij met mijn lichaam als ik ooit was, om op de vraag van deze week te antwoorden. De energie om er iets aan te doen, ontbreekt me ook nog altijd.

Het enige wat me – op dit moment, want het is nog vers en het zal nog wel beter worden – rest, is dankbaarheid om wat er nog wel goed gaat. Het doet nog wat het moet doen en bijna alle kwaaltjes zijn weer verdwenen, en dat op zich is een kostbaar goed dat velen moeten ontberen en waarbij weinig gezonde mensen vaak stilstaan.

Ik probeer het wel vaak te doen als tegengewicht voor de teleurstelling, maar eerlijk is eerlijk: als ik kijk naar hoe het ooit was, smaakt ze soms bitterzoet, die dankbaarheid.

Gelukkig ben ik mezelf aan het afleren om achterom te kijken.

[Foto: Mont-Dol, juli 2013. Het is één van de laatste foto’s die van mij genomen werden voor het echt aan mijn lichaam zichtbaar werd hoe hevig de strijd in hoofd en lichaam toen al een klein jaar woelde. Ik nam later die dag ook een selfie op het strand en schreef er dit over.] 

Advertenties

13 gedachten over “#boostyourpositivity: Bittersweet symphony

  1. Ik kan heel goed begrijpen dat je dit schrijft over je lijf met al wat je hebt meegemaakt! Niettemin zie ik in je vlogs een hele mooie madam met een even mooie glimlach.
    Mont Dol zeg … ik heb daar deze zomer ook wat tijd op doorgebracht. Prachtig zicht van de Mont-Saint-Michel tot Saint-Malo bij helder weer en pure gezelligheid in de brasserie ‘on top’

  2. Een hele tijd geleden was ik bij een “therapeutische vriendin” aan het zagen over mijn gewichtstoename. Zij zei dat mijn lichaam – in de situatie waar ik nu (al jaren) in zit – het extra gewicht nodig heeft om te kunnen “overleven”. Het is als een soort 2de schild dat ik nodig heb om me te beschermen. Ben ik er blij mee? Nee, absoluut niet, maar diëten heeft momenteel geen zin en is ook geen prioriteit omdat het toch niets zou uitmaken. Als de tijd rijp is zal mijn lichaam ook aangeven wanneer het ok is om dat schild los te laten en dan is het aan mij om er iets mee te doen.
    Enne, troost u (maar ik weet dat het geen troost is 🙂 ), bij mij gaat het over bijna 15 kilo 🙂 (of was het 😦 ?).

    1. Die 15 kg heb ik ook al eens meegemaakt, maar ze zijn er gelukkig wel weer af gegaan. Prachtige theorie van die vriendin, ik heb al eens gehoord dat het bepaalde emoties zijn die vastzitten, en dat de kilo’s zullen verdwijnen wanneer ik die emoties loslaat.

  3. Het mag hoor. Misschien moet het wel. Als je je eigen gevoelens minder gaat maken door te zeggen: “Wat zijn nou die 7 kilo? Ik heb tenminste een gezond lichaam!” dan doe je jezelf tekort. Je mag daar best boos of verdrietig om zijn of de pest over in hebben. Doe je dat niet, dan zul je het wellicht nooit een plek kunnen geven en ik weet zeker dat als je dat over een poosje lukt dat je dan weer oprecht blij kan zijn met je eigen lijf. Ik ben zo iemand die chronisch ziek is, maar ik vind maar zul je nooit horen zeggen dat je niet moet zeiken. Dus gewoon doen. Laat het zijn zoals het is, ook als dat ondankbaar voelt. We weten allemaal dat jij geen ondankbaar persoon bent en dáár gaat het om. X

  4. Kijk, even een zin die ik hier regelmatig al neerpende, maar die ik elke keer even zeer meen. You rock girl ! Sterk hoe je dit neerpende. En ook goed hoe je er mee om kan, in grote lijnen dan. Dank je wel voor de openhartigheid.

  5. Damn, en ik maar klagen over mijn vreetaanvallen… Een mens mag blij zijn dat-ie gezond is, wie geeft er om een paar kg meer… Misschien moeten we gewoon een compleet nieuwe kleerkast kopen, is dat geen oplossing? 0:-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s