2 maanden

calendar
iwcollege.ac.uk

Bij mijn vorige pogingen om terug aan het werk te gaan, was mijn houdbaarheidsdatum 2 maanden voor het misliep. Derde keer, goede keer, want ik overschreed net die gedoemde kaap en so far, so good.

Wat er deze keer anders ging in die ‘proefperiode’ en wat ik zeker meeneem in mijn zoektocht naar een volgende job:

Angst is een slechte raadgever

Mijn vorige 2 jobs koos ik op elk niveau vanuit angst. Enerzijds was ik te bang om thuis te blijven. Ik dacht dat ik moest werken omdat iedereen dat nu eenmaal doet en ik was bang dat ik anders compleet failliet op de stoep voor Denaldi met een Cara Pils in mijn hand zou eindigen. Anderzijds elimineerde ik alle jobs waar ik bang voor was en nam het schamele restje dat er overbleef aan.

De eerste keer kreeg ik er een angststoornis voor in de plaats, de tweede keer een joekel van een depressie. Ik weende wat af in die tijd. ’s Ochtends voor ik naar mijn voorlaatste job moest uit pure angst, ’s avonds op weg naar huis van mijn laatste job omdat ik er zo doodongelukkig van werd.

Deze keer koos ik uit goesting in plaats van uit angst. Op het moment dat ik begon te solliciteren, was ik er echt klaar mee om altijd thuis te zitten. Terug meedraaien in de maatschappij kon niet snel genoeg gaan en ik voelde me gewoon echt klaar om weer aan de slag te gaan.

Wat de job zelf betreft, zou ik nog altijd liever iets doen dat me intellectueel veel meer uitdaagt dan het verkopen van kledingstukken, maar er waren heel veel factoren aan deze job die ik oprecht zag zitten toen ik eraan begon. Factoren die mijn job leuker zouden maken in plaats van factoren die mijn job minder eng zouden maken. Nog elke dag voel ik dat verschil wanneer ik op het punt sta om naar mijn werk te vertrekken.

trust
euroscientist.com

Vertrouwen is wat u door de dag helpt

Het loopt ook nu niet altijd van een leien dakje. Elke ochtend moet ik nog iets overwinnen, af en toe neig ik nog richting angstaanval en soms spookt de vraag wat ik in godsnaam moet doen als het weer misloopt door mijn hoofd.

De afgelopen jaren hebben mij gelukkig geleerd om dat allemaal te relativeren. De gedachte dat een slechte dag meteen het einde betekent is weg en dat maakt het allemaal veel draaglijker. De allesoverheersende angst dat ik alles zou kunnen verliezen, heeft plaats gemaakt voor het vertrouwen dat ik, wat er ook gebeurt, altijd zal krijgen wat ik nodig heb. De optie dat ik ooit weer ziek word en opnieuw mijn werk moet opgeven voor onbepaalde tijd, voelt daardoor veel minder bedreigend aan. Als het moet gebeuren, zal het gebeuren, en dat zal dan ook wel zo zijn functie én zijn oplossingen hebben.

Of zoals een Poolse ex-collega het lang geleden altijd zei: “Allès kom goed. En als niet kom goed, dan nog kom goed”. Gelijk had ze.

vanity
news.cision.com

IJdelheid is ok

Mijn voorlaatste job deed ik interessanter klinken dan hij was en voor mijn laatste job schaamde ik me ronduit. Nog liever dan tegen mijn omgeving te zeggen waarmee ik mijn brood verdiende, deed ik hen geloven dat ik werkloos was.

Er was nochtans helemaal niks mis met die jobs. Behalve dan dat ze, om de verkeerde redenen gekozen, zo haaks stonden op wie ik was, dat ik me schaamde voor de keuzes die ik had gemaakt.

Ik blink nu ook niet van trots alsof ik een chirurg ben die dagelijks levens red, maar ik sta wel achter mijn keuze. Dit is wat nu bij mij past in de gegeven omstandigheden, en als ik ooit toe ben aan iets anders zien we het dan wel weer.

Het feit dat het nu wel uitmaakt hoe ik er uitzie, doet ook wonderen. Op mijn laatste job zou het zelfs zonde en onpraktisch geweest zijn om ‘deftige’ kleren aan te trekken, en dat liet zich heel hard voelen. ‘Wat een slons ben ik eigenlijk geworden’, vroeg ik mij meer wel dan niet af in die tijd.

Nu is het hele ritueel van opmaken en een outfit uitkiezen iets wat me meer helpt dan ik ooit had gedacht op dagen dat ik niet zo’n fijne start maak. Een half uurtje in de badkamer en ik voel me echt een ander mens, alsof ik van een angstig klein meisje in de rol stap van verzorgde, zelfzekere vrouw die naar haar job vertrekt die ze helemaal onder controle heeft.

Het is mooi om te zeggen dat status niet belangrijk is en schoonheid vanbinnen zit, maar als al de rest al tegenzit en ge u dan ook nog schaamt voor wat ge doet of hoe ge erbij loopt, bent ge helemaal ver van huis. Liefst van al wil ik gewoon gelukkig zijn in mijn job natuurlijk, maar ik wil met mijn job en looks blijkbaar ook iets uitstralen naar de buitenwereld. Het moet vanbinnen én vanbuiten kloppen.

Sommigen vinden dat ijdel of oppervlakkig, maar ik ben op het punt gekomen dat ik dat voor mezelf dik ok vind. Ik ben niet meer bang van die zogenaamd verderfelijke ijdelheid of oppervlakkigheid. Het moet niet altijd over Het Grote Geluk en De Enige Wijsheid gaan; soms mag het ook gewoon eens mooi, hip of duur zijn.

colleagues
mycareerinagedcare.com

 Be careful what you wish for

Op het laatste kantoor waar ik werkte, werd ik door 2 collega’s omringd die allebei boven mij stonden. Als ik mijn mond al open deed, was het altijd tegen een baas, want verder was er niemand.

Op mijn laatste job had ik helemaal geen collega’s, iets wat ik altijd al wou maar wat me zuur opbrak. Ik hoef geen 20 mensen rond mij, verre van, maar als ik toen af en toe eens iets had kunnen zeggen tegen iemand, zou ik minder hebben vastgezeten in neerslachtige gedachten en een enorm gevoel van eenzaamheid.

Ook nu werk ik helemaal alleen en ik had echt nooit gedacht dat ik het ooit zou zeggen, maar ideaal is het niet. Gelukkig heb ik mijn ‘half-collega’s’ naast de deur, mijn rechtstreekse collega met wie ik vaak bel, af en toe een klant die graag eens iets vertelt en bekenden die soms eens op bezoek komen. Ik probeer die contacten nu bewust aan te grijpen wanneer ik merk dat mijn gedachten een kant op beginnen gaan die ze beter niet opgaan en weet dat dit iets is waarop ik bij toekomstige jobs moet letten.

Conclusie: ik ben er nog lang niet, maar ik ben wel weer goed op weg. Waar ik voor de buitenwereld ‘genezen’ lijk, voel ik nog elke dag dat ik nog maar in de fase van ‘al veel beter’ zit. Al is ‘nog maar’ ook heel relatief; aangenaam waren de twee vorige pogingen allerminst, maar pas nu zie ik wat ik er heb uitgehaald, hoe het mij nu elke dag helpt en hoe het mij in de toekomst nog zal helpen in het vinden van een job waar ik mij echt goed bij voel.

Met andere woorden: vergeet loopbaanbegeleiding wanneer uw carrière wat in het slop zit. Probeer eens een angststoornis, daar haalt ge zo veel meer uit! #justkidding

Advertenties

10 gedachten over “2 maanden

  1. Way to go! Ik herken het heel erg. Bij mij waren het de voorbije jaren 1 specifieke job, maar ik heb het sinds ik ziek geworden ben, nooit meer langer dan 2 maand volgehouden (2 maand ziek, 2 maand werken, 3 maand ziek…). Nu ik mijn job ‘kwijt’ ben, heb ik eindelijk de ruimte om eens na te denken over wat ik echt wil en kan. Ik heb de notie dat ik MOET werken om waardevol te zijn losgelaten. Werken is waardevol en zorgt voor een inkomen, maar zegt niets over hoe waardevol je bent als persoon. Ik hoop over een paar jaar even ver te staan als jij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s