The Jar Project #45

The Jar Project

Mijn god, het lijkt altijd alsof het nog maar eergisteren was dat ik de vorige Jar Project postte. De hoogtepunten van alweer een week die voorbij vloog:

– De wederhelft had maandag een dag vrijaf en zorgde voor een huishoudelijke primeur: toen ik na mijn werk thuiskwam, was mijn vloer witter dan wit en stond het eten op tafel. Misschien moest hij maar eens een paar jaar thuisblijven.

– Altijd als er moeilijke tijden aanbreken in het asiel, duikt er op wonderbaarlijke wijze de exacte hulp op die we op dat moment nodig hebben. Ik zag het al verschillende keren gebeuren en ik blijf me erover verbazen hoe alles altijd mooi in de plooi valt. Een mens zou gaan geloven dat we van hogerhand hulp krijgen zodat wij op onze beurt continu in staat blijven om onze hulpbehoevende vierpotertjes te geven wat ze nodig hebben. Het zijn mijn favoriete mirakeltjes. ❤

– Halverwege de week voelde ik amper een uur na het openen van de winkel mijn bloeddruk een vrije val maken en mijn spijsvertering uit de startblokken schieten om W.O. III te ontketenen. Nu gaan we het hebben, dacht ik. Ik zag al helemaal voor mij hoe ik voor de derde keer hetzelfde zou meemaken en bereidde me voor op een dag waar geen einde aan zou komen. Helemaal overbodig, bleek al snel, want ik bleef zo kalm dat ik mezelf nog geen klein beetje verbaasde. Na een dik half uur ging de storm liggen en in plaats van de rest van de dag op mijn hoede te zijn, voelde ik zoveel opluchting dat ik op wolken leek te lopen.

– Die ene dag waarop ik niks had voorzien om te eten, nodigde mijn moeder ons uit om bij haar te gaan eten. Mijn voorgevoel dat de etenskwestie zich die dag vanzelf wel zou oplossen klopte dus, en we bespraken ineens al wie wat wou voor Kerstmis. Het lastigste is wat mij betreft daarmee al achter de rug, nu is het alleen nog kwestie van één keer doelgericht gaan shoppen en klaar is kees. We zijn er vroeg bij, maar toen ik het vorig jaar op deze manier aanpakte, bezorgde mij dat massa’s minder stress tijdens de feestdagen. Er is een nieuwe traditie geboren die de laatste weken van het jaar veel aangenamer maakt!

– Mijn ex ging een weekend weg, dus ik mocht voor ‘onze’ hond zorgen. Ik kan in mijn tuin niks doen zonder dat de hele straat het gezien heeft, dus alle buren zagen dat er een oude bekende terug was. Zelfs het buurmeisje, dat echt nog jong was toen Djengis hier vertrok, herinnerde zich hem nog en kwam blij afgehuppeld toen ze hem zag. Ik kreeg in één moeite ook te horen dat Suki haar beste vriend is; blijkbaar wandelt onze kamikazekitten dagelijks binnen bij de buren en is ze niet weg te slaan bij het buurmeisje. Een straat waar iedereen, inclusief de dieren, bij elkaar welkom is, is goud waard.

– Het was een plezant drukke week op het werk dankzij de vakantie. We haalden mooie cijfers, ik kreeg weer veel bekenden over de vloer en de dagen vlogen voorbij. Een welkome afwisseling nu ik tijdelijk 4 dagen per week werk, want het is niet dat ik in een grote keten werk waar ook op gewone weekdagen continu klanten in- en uitlopen.

– Als beloning kreeg ik nog eens een echte vrije dag. Zo eentje waarop ik nergens moest zijn en ik in kasten kon rommelen zoveel ik wilde. Anderen zullen binnenkort gelukkig worden met wat boeken en kleren en ik werd al instant gelukkig van weer wat meer ruimte in huis.

Advertenties

6 gedachten over “The Jar Project #45

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s