The Jar Project #46

The Jar Project

Na een behoorlijk lastige week was dit gelukkige weer een goede week. De bonussen die ik daar nog bovenop kreeg:

– Sporten is nog niet aan de orde, maar de zin om te bewegen is er wel weer. Ik hou het allemaal heel bescheiden; verder dan elke avond 20 minuten in de frisse avondlucht wandelen reiken mijn ambities niet. Maar het doet deugd, zeker met een muziekje erbij om mijn gedachten te laten waaien. In combinatie met de afstanden die ik sowieso te voet afleg tussen station en werk, kom ik weer aan 10.000 stappen of 7 km per dag. Wie het kleine niet eert…

– Tot mijn grote opluchting voelde ik me op het werk weer goed. Ik merk dat de angst er nog snel terug insluipt na een paar lastige dagen, maar ik ben erin geslaagd het patroon te doorbreken. Dat wat eerst aanvoelde als het begin van het einde, bleek gewoon een accident de parcours en we gaan weer verder zoals we eerst bezig waren.

– Omdat er genoeg vrijwilligers waren om voor de asielkatten te zorgen, nam ik een dag vrijaf. Ik weet niet wat het is, maar altijd wanneer ik terugkom van het asiel, zou ik 18 uur aan een stuk kunnen slapen. Deze keer was ik eens uitgeslapen op dinsdag en viel de Italiaanse les me veel minder zwaar.

– Toen ik vorig weekend voor mijn ex-hond moest zorgen, kon ik de reservesleutels van het huis van mijn ex nergens vinden. Ik haalde alle kasten, jassen en handtassen overhoop maar het eindigde ermee dat ik naar mijn ex-schoonmoeder moest gaan om met haar sleutel bij de hond te raken. Een paar uur nadat ik haar sleutel maandagavond weer terugbracht, vond ik mijn exemplaar terug in het handschoenkastje van de auto van mijn vriend. Mijn excuses voor de te plastische omschrijving, maar toen ik ze eindelijk vond, voelde ik me alsof ik een paardenmiddel tegen constipatie had gekregen.

– De feestdag was een welkome pauze halverwege de week. Veel meer dan een Prison Break-marathon houden en wat spelletjes spelen deden we niet, en daar was ik niet rouwig om.

– Na een superdrukke dag op het werk zette ik het weekend in met de zetel helemaal voor mij alleen en een romantische komedie op Netflix.

– Vlak na die film zag ik wat we allemaal ondertussen al 17 keer zagen. Het enige positieve wat ik daaruit kan halen, is iets wat ik onlangs las. Het ging over een kind dat gruwelijke beelden zag op tv, en de moeder die zei dat wanneer het kind ooit nog eens zoiets zou zien, het moest zoeken naar de helpers, want altijd wanneer er iets ergs gebeurt, zijn er mensen die te hulp schieten. Ze heeft gelijk, die moeder. Te midden van de grootste ellende komt ook altijd weer het mooiste in de mens naar boven. Zo lang dat gebeurt, is er nog hoop. Laat ons dat, zonder in naïviteit te vervallen, niet vergeten na een weekend dat iedereen raakte. Wees lief voor mekaar jongens, het is het enige tegengif dat we hebben tegen iets wat steeds dichterbij komt.

Advertenties

2 gedachten over “The Jar Project #46

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s