The Jar Project #48

The Jar Project

Nummer 48 al zeg, nog een maand en we beginnen weer een nieuw jaar. Het beste van de laatste week van de voorlaatste maand:

– Een halve vrije dag opofferen vorige week is niet voor niks geweest. De nieuwe collega zei me op haar eerste dag alleen dat ik het heel goed had uitgelegd en ze nu wel alles begreep wat ze na de opleiding door de regiomanager niet had begrepen. Ik krijg wel vaker te horen dat ik goed ben in dingen heel duidelijk en gestructureerd uitleggen. Geen idee wat ik met dat ‘talent’ ben, maar ik ben al blij dat ik er überhaupt één schijn te hebben, ha!

– Nadat ik vorige week mijn voormalige baas terugzag, kwam er deze week één van mijn kuikens waarover ik destijds op mijn beurt de leiding had langs de winkel. Het is het kuiken waar ik vanuit professioneel standpunt het meest trots op ben; sinds haar vertrek bij ons wist ze een succesvolle reisblog uit de grond te stampen die ze ondertussen fulltime als zelfstandige runt. Altijd fijn om te horen dat mijn voormalige ‘poulains’ het goed doen!

– Onlangs besloot Michel de handdoek in de ring te gooien. Na 13 jaar lang winter en zomer, 7 op 7 om half 6 ’s ochtends als eerste in het asiel aan de slag te gaan, was hij op. Ik mis hem en onze gesprekken nog elke keer wanneer ik in het asiel kom, want we hadden een beetje een speciale band. Hij was degene die hoorde wat ik niet zei, en ik was degene tegen wie hij kon vertellen dat hij af en toe met ‘die van hierboven’ babbelde. Om de paar weken stuurt hij gelukkig nog eens een sms’je. In hoofdletters, want hij was niet helemaal mee met de technologie en ik heb niet meer de kans gekregen om hem uit te leggen hoe hij ze kon afzetten. Achteraf bekeken ben ik daar blij om, want altijd wanneer ik een scherm vol hoofdletters te zien krijg, is mijn dag goed.

– Ik heb een gruwelijke bloedhekel aan dit seizoen, want de zogenaamde kleurenpracht vind ik vooral een verzameling van de meest neerslachtige kleuren die er zijn en waar mijn handen en voeten in de zomer al permanent ijskoud aanvoelen, doen ze nu de hele dag door pijn van de kou. Maar gelukkig is er toch één ding aangenaam aan de herfst en winter: de geuren. Ik hou van de geur van een stevige stormwind, of van de geur van de lucht wanneer het vriest. En als ik echt te veel last heb van handen en voeten, stap ik in de douche en snuif ik met plezier de geur van heet water op.

– Ik kon iemand die het harder nodig had dan ik mijn thee en boterhammen aanbieden. Ik had graag zoveel meer gegeven, maar alle beetjes helpen. Hoop ik.

– In plaats van ons gisteren na het shoppen naar huis te haasten om daar te koken, bleven we nog wat in de stad rondhangen om iets te drinken en daarna iets te gaan eten. Gezellig vonden we het Leuvense pand van Balls & Glory niet, maar lekker was het wel.

– Vandaag gingen we in toeristenmodus en maakten we een uitstap naar Valkenburg. We spendeerden het grootste deel van onze tijd in de vele grotten die het stadje telt, maar we zagen toch nog net genoeg van het centrum om zeker nog eens terug te willen gaan om dat te gaan verkennen. Geslaagd mini-uitstapje voor een zondagmiddag!

Advertenties

Een gedachte over “The Jar Project #48

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s