1 maand

meds

2015 zal voor mij de geschiedenis in gaan als het jaar waarin ik een paar van mijn grootste angsten (opnieuw) overwon en een paar kapen overschreed. Eerder overschreed ik al de kaap van 2 maanden, en vorige week eentje van 1 maand.

Het was er eentje waarover ik tegen niemand iets zei omdat ik eerst zelf wou kijken hoe het zou lopen. Ik had me voorgenomen dat, wanneer het niet zou gaan volgens plan, ik in alle stilte en zonder er een drama van te maken terug zou keren naar de vorige situatie en later opnieuw zou proberen.

Maar na een maand kan ik veilig besluiten dat leven met de helft van de dosis van de angstremmers ook weer mogelijk is. Een maand is namelijk de tijd die gemiddeld nodig is om de effecten van dat soort medicatie (of de afbouw ervan) op lichaam en geest juist in te schatten. De eerste week was niet mals, maar dat zou ze met de volledige dosis waarschijnlijk ook niet geweest zijn dus ik ploeterde verder en zag hoe het stilaan weer beter ging.

Klein feestje in mijn hoofd, want ik had me een eeuwigheid geleden al voorgenomen dat ik, wanneer ik nieuw werk had en de eerste 2 maanden zonder kleerscheuren overleefde, wou beginnen met het afbouwen van de angstremmers.

So far so good, maar hier blijft het voorlopig bij. Met de donkerste maanden van het jaar voor de deur, die er altijd wel wat inhakken, ga ik geen onnodige risico’s nemen. Wachten tot de lente om nog eens verder te halveren it is, en met wat geluk ben ik tegen de zomer helemaal ‘clean’.

Geen spectaculaire voornemens voor mij dus, wanneer we over een paar weken het nieuwe jaar verwelkomen. Alleen dat ene doel, waar ik 3 jaar hard voor gewerkt heb. Als alleen dat me al lukt, is mijn 2016 bij voorbaat al geslaagd!

Advertenties

15 gedachten over “1 maand

    1. Goh, het is ook allemaal relatief he; de meerderheid van de mensen heeft sowieso al geen medicatie nodig om een normaal leven te leiden. Maar elke stap terug in die richting doet deugd!

      1. Kijk Nina, ik heb een echtgenoot gehad die enorm baat zou gehad hebben bij zo een medicatie. Hij wist het allemaal beter en had die niet nodig … Daardoor werd zijn leven ondraaglijk en dat van de rest van het gezin verkloot (beetje kort door de bocht, maar het verhaal is te lang) Ik vind jou sterk omdat je ooit begonnen bent met de medicatie en de strijd met je ‘probleem’ aanging, en ik blijf enorm respect hebben voor de manier waarop je sindsdien je leven hebt geleefd

      2. Zo had ik het nog niet bekeken, maar inderdaad, toegeven dat je hulp nodig hebt en die hulp ook effectief gaan zoeken is misschien wel de zwaarste stap in heel zo’n proces…Bedankt voor de wijze les!

  1. SUPER !!! Beter “baby steps” (alhoewel dit er geen zijn 🙂 ) dan jezelf tekort te doen en een terugval te riskeren.
    Je beng gewoon héééééééééééééééééél goed bezig.
    Hou dit in je achterhoofd voor als het eens een moment wat minder gaat!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s