Co-ouderschap over een wereldreiziger

djengis

Mijn ‘ex-hond’ heeft al een behoorlijk parcours afgelegd. Na 8 jaar bij mijn ex en mij te hebben gewoond, is hij nog een tijd bij mij gebleven tot de ex in Nederland een huis met tuin vond. Toen de ex weer kleiner ging wonen op het moment dat ik naar een appartement in Antwerpen verhuisde, vond onze Newfoundlander onderdak bij mijn voormalige schoonbroer, die al een hond van hetzelfde ras en dus een speelkameraadje voor Djengis had.

Het was niet ideaal en ik voel me er nog altijd slecht over dat we hem in al die verhuizingen hebben meegesleurd. Maar er was geen haar op ons hoofd dat eraan dacht om een nieuw baasje te zoeken omdat het praktisch allemaal wat moeilijker was en ik heb me altijd getroost met het feit dat we hem toch in de familie hebben kunnen houden tot iedereen weer gesetteld was.

Dat settelen is via een paar omwegen gelukt en sinds vorig jaar wonen zowel mijn ex als Djengis weer in mijn straat. Ondertussen zijn we echter een paar jaar verder en is hij – de hond, niet de ex – een beetje versleten. Hij is op zich nog gezond en goed op weg om met zijn 14 jaar een paar records te verbreken voor zo’n groot ras, maar de heupen en achterpoten willen niet altijd meer even goed mee, met een paar pijnlijke en zielige valpartijen tot gevolg.

Het hakte er onlangs diep in bij de ex, die, elke dag dat hij niet thuis kan werken, tijdens zijn middagpauze toch even naar huis komt om te kijken hoe het gaat. Djengis begon de laatste weken ook zichtbaar pijn te lijden, dus de vraag welke kant we op moesten drong zich, rekening houdend met het feit dat hij al wat over zijn houdbaarheidsdatum heen is, op.

We wilden hem niet onnodig laten afzien, maar een hond die verder niet ziek is en nog altijd zijn vrolijke zelve is al dan niet uit zijn lijden verlossen is een verdomd moeilijk vraagstuk. Het moeilijkste in mijn hele ‘carrière’ als baasje van een lange lijst huisdieren wat mij betreft, want de andere dieren die al een spuitje kregen waren altijd al verzwakt door tumoren of hartfalen.

Gelukkig kon een dierenarts die gespecialiseerd is in heupproblemen bij grote hondenrassen ons weer een eind op weg helpen. Met om de zoveel tijd een injectie en wat meer beweging zou Djengis nog wat van een pijnloze en vrolijke oude dag moeten kunnen genieten.

Ik maande de ex aan om ’s avonds wat meer en uitgebreider met hem te gaan wandelen en stelde voor om hem op de dagen dat ik thuis ben ’s middags ook eens uit te laten zodat de ex niet altijd zijn middagpauze moet opofferen aan heen en weer rijden. Op die manier zitten we zo lang niks er op wijst dat hij een levensbedreigende ziekte heeft weer safe.

Djengis zal geen jaren meer leven, dat weten we heel goed. Wanneer de injecties hun werk niet meer doen, zullen we toch die hartverscheurende beslissing moeten nemen. Maar tot die tijd kunnen we hem met ons ‘co-ouderschap’ hopelijk toch nog een paar mooie maanden geven. In de omgeving waar hij opgroeide en omringd door de mensen die hij het beste kent. Dat is wel het minste dat hij heeft verdiend, onze kleine grote bejaarde wereldreiziger. ♥

Advertenties

19 gedachten over “Co-ouderschap over een wereldreiziger

  1. W at een prachtexemplaar! Ik hoop alleszins met je mee dat hij inderdaad nog van een pijnloze oude dag kan genieten. Wat mooi dat je nog zo goed overeenkomt met je ex en jullie samen voor Djengis zorgen. Daar kunnen veel mensen een voorbeeld aan nemen!

    1. Mag ik mij hier eenvoudigweg bij aansluiten ? Ik vind dat hartverwarmend mooi. Maar dit past uiteraard wel in het plaatje dat ik had van “miss liquid skies”. Have I told you lately that “you rock girl” ?

  2. Wat een beauty! Volgens mij zien honden dat ietsje anders als mensen hoor, dat heen en weer gesleep. Daar zou ik me niet schuldig om voelen. En zoals jullie het nu doen is helemaal geweldig. Mooi om te lezen. Ja, daar kunnen veel mensen nog wat leren. Ik hoop dat hij nog een poosje pijnvrij kan genieten van het leven.

  3. Ik zit hier al met tranen in de ogen,….heb ooit mijne Pino moeten laten inslapen ( mechelse herder) en ik heb daar weken niet goed van geweest,…geniet nog van hem,……en fijn dat jullie hem zo warm omringen,…….

  4. Oe die zou ik graag eens knuffelen, mooi dat jullie zo goed met elkaar om kunnen gaan en zo goed voor die knuffelbeer zorgen.

  5. Wat een prachtig wollig beest!!! De liefde straalt af van dit postje; ik hoop dat hij nog een hele mooie tijd met jullie mag doorbrengen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s