En toen waren ze nog met drie

423257_10151587319447892_314936304_n

Er stond gisteren niet echt iets op de planning. Al helemaal niet dat ik mij met Grote Kater naar de dierenarts zou moeten haasten en pas 2 uur later daar weer buiten zou stappen.

Zonder kat maar samen met de 2 mannen die elk de helft van zijn leven zijn baasje zijn geweest.

Het ging allemaal snel. Het ene moment was hij nog ok, het volgende moment deden zijn achterpootjes het niet meer en huilde hij op een manier die door merg en been ging. Dat ik niet moest treuzelen, wist ik doordat hij me doordringend aankeek en contact zocht alsof hij mij om hulp vroeg.

Wat de dierenarts aan de telefoon inschatte als een verstopping van de blaas, bleek een bloedklonter. Wat eerst nog ‘een nacht in observatie’ leek te worden, werd tegen de tijd dat het lief er was al ‘maximum een paar uur afwachten en dan beslissen’.Β Tegen dat de ex er was, was het ‘geen uur meer wachten om hem uit zijn lijden te verlossen’.

Dat deden we dan ook niet. Dankzij de eerder gegeven pijnmedicatie die begon te werken en omringd door zijn 3 mensjes is mijn vriendje rustig naar zijn zusje Punky kunnen vertrekken. Met 12 jaar op de teller, waarvan alleen de laatste 2 uren ziek.

Slaapwel klein vriendje. Je zal altijd speciaal blijven door hoe je altijd al recht door me heen keek en doordat je door je eerste baasje net als ik Kim genoemd werd en we dat destijds zo grappig vonden dat we je nooit een andere naam gaven. Ik zal het missen om aan mensen uit te leggen dat ik echt niet zo narcistisch ben dat ik je naar mezelf vernoemd heb, zoals ik zoveel dingen van jou zal missen.

Het was een plezier om je al die jaren in mijn leven te hebben, Kimmie-Schnimmie. Ik mis je. x

 

Advertenties

28 gedachten over “En toen waren ze nog met drie

  1. Ik heb twee katten, de oudste is 15 jaar en ik besef dus dat ze geen tien jaar meer bij ons blijft en ze snel achteruit kan gaan. Goed dat Kim niet lang heeft moeten afzien en ze omringd was door haar baasjes. Sterkte x

  2. Veel sterke, het verlies van een huisdier doet altijd enorm pijn. Gelukkig heeft hij niet teveel afgezien. Maar het blijft pijnlijk en moeilijk voor de baasjes…

    1. Dat hoort er helaas ook bij op het einde van de rit, maar daar zal ik het niet voor laten. De mooie jaren samen met al die kleine maatjes overwegen nog altijd!

  3. Kijk, nu begin ik dus na te denken… ons Malo hebben we in huis gehaald in het jaar… hum hum, ik denk 2003. Of was het 2004 ? Damn, ik weet het zelfs niet. Maar dat maakt dus dat ze ongeveer dezelfde leeftijd heeft. Ik zal ze straks als ze binnenkomt nog maar een extra aaike geven, you never know.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s