Ik kan

running

Ik denk niet dat ik ooit al slechter in mijn vel gezeten heb dan dit jaar. There, I said it. (Het wordt naar het einde toe vrolijker, bear with me.)

De (grootste, want er zijn er meerdere) boosdoener is mijn gewicht. Telkens de angststoornis weer een hoogtepunt bereikt, is dat de laatste jaren altijd goed geweest voor 3 à 4 kilo extra erbij op de weegschaal. Ik zit nu in mijn 3de ‘episode’ op een paar jaar tijd. You do the math.

Daar zit een heel systeem achter van angst voor appelflauwtes slash flauwvallen en hoe meer stress hoe meer honger dus hoe meer eten. En mijn angst die een vuil spel speelt en mij vaak waarschijnlijk wijsmaakt dat ik honger heb terwijl mijn lichaam eigenlijk niet echt voedsel nodig heeft op dat moment, zoals collega-angstaanvallers die bijvoorbeeld 6 keer per dag voelen dat ze nu toch écht gaan flauwvallen/een hartaanval krijgen/…

Daardoor heb ik nog nooit zoveel gewogen als nu en ik ben daar van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat mee bezig. Ik loop wat voorover gebogen tegenwoordig, en kleed mij niet op de manier die ik zou willen maar op de manier die het meeste kan verhullen. Tegen iedereen die mij op straat voorbij loopt, zou ik willen zeggen: “Dit ben ik niet hoor, dit is gewoon een verschrikkelijke vergissing,” want ik heb het gevoel dat ik niet meer ik ben. Dat mijn echte ik ergens diep verstopt zit onder al die nieuwe kilo’s. Ik sta liever niet meer op foto’s, want dat vollere gezicht dat ik daar op terugzie, dat is het mijne niet zoals ik het altijd heb gekend.

Dat lijkt allemaal heel overdreven en dat is het ook op de grote schaal van wereldellende, maar toch is dat hoe ik mij nu voel over mezelf. En dan hou ik mij hier nog in, want in de privacy van mijn hoofd weerklinken nog veel ergere dingen.

(Ik zal het er voor de veiligheid maar bij zeggen: ik oordeel hier niet over een ander en ik weet dat ik met mijn nieuwe gewicht nog altijd niet moet klagen. Het interesseert me voor geen meter of iemand anders nu 40 of 140 kg weegt, als ge een contente mens zijt en niemand kwaad doet is het allemaal al lang goed voor mij. Het gaat hier alleen over hoe ik mij op dit moment voel in een lichaam dat ik nog nooit eerder heb gehad.)

Tot daar het slechte nieuws. Het goede nieuws is dat ik ongelooflijk veel geluk heb: zelfs nu ik weer regelmatig een moeilijk moment heb, lukt het mij na jaren weer om te sporten. Niet intensief, want een verhoogde hartslag en warmte zullen altijd een trigger blijven, maar wel consequent. Ook niet volgens een strak schema dat ik over 3 weken weer opgeef wegens te ambitieus, maar wel zonder naar alle excuses te luisteren die mijn angsten mij influisteren. De ene dag sta ik een half uurtje op mijn Power Plate, de andere dag werk ik een les van Start 2 Run af, allemaal hoe het mij op dat moment uitkomt.

En ik geniet. Mensen, ik kan niet zeggen hoe hard ik geniet. Wanneer ik op een vrije dag ’s middags kan gaan lopen, tussen de gele maïsvelden hier in de buurt met een staalblauwe hemel daarboven en de zon op mijn gezicht, word ik lichtjes euforisch. De luxe om überhaupt (terug) te kunnen sporten; ik wentel mij daar in als in een bad gevuld met Chanel N°5. Heer-lijk.

De seizoenen zullen binnenkort veranderen. Het zal door weer en wind zijn dat ik dan zal moeten gaan lopen. Ik zal op donkere dagen liever onder een deken kruipen dan weer op die Power Plate te gaan staan. Maar ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat mij dat niet veel gaat kunnen schelen, want ik ben veel te blij dat ik het terug kàn.

Die extra kilo’s wegen momenteel letterlijk en figuurlijk zwaar op mij, maar ze zijn wel de beste motivator in eeuwen om mijn angsten te overwinnen. Om mij te doen inzien dat ik ook een doorzetter kan zijn, als ik het maar hard genoeg wil. Om mij te doen beseffen dat ik, ongeacht wat mijn angsten mij willen doen geloven, in de grond fysiek even gezond ben als eender welke andere 37-jarige, en ik dus tot even veel in staat ben.

Ik ben die extra kilo’s dus nog geen klein beetje dankbaar. Maar ik zou ze deze winter toch graag zien wegsmelten, zodat ik er tegen volgende zomer weer sta als mezelf. Mezelf + wat extra doorzettingsvermogen, that is.

Advertenties

18 gedachten over “Ik kan

  1. Je geeft zelf al aan dat je iets gevonden hebt om de strijd met je “demonen” aan te gaan! De euforie van het lopen moet je vleugels geven om je hoofd leeg te maken! Dat komt helemaal goed, want de kilo’s zijn niet zo belangrijk, wel hoe je naar jezelf kijkt, je moet lief zijn voor jezelf!
    Enne…Chanel no5? Vind je dat echt goed, ik ken er waar je veel beter in kan badderen hoor! 😀😀

  2. Wat jammer dat je je zo slecht in je vel voelt. Ik hoop dat het sporten je blijft helpen, het lijkt me alleszins een heel gezonde manier om ermee om te gaan.

  3. Verdemme zeg. Ik dacht even, ik neem gelijk de handschoen mee op. Want ik ben over mezelf ook ver van tevreden, en dat zonder angstoornissen die dat gevolg hebben. Mijn nieuwe job geeft veel meer stress en dan ga ik overeten en minder bewegen.

    1. Ik wou daar ook mee beginnen maar dat is blijkbaar direct een abonnement voor een heel jaar? Een paar maanden zou genoeg zijn om het nieuwe puntensysteem wat te kennen wat mij betreft.

      1. Ik heb een abonnement dat maandelijks verlengd wordt. Voor zover ik weet niet voor een heel jaar dus. Ik ga wel naar de cursus + de app van de weight wachters. Combipass noemt dat.

  4. Ik ken het concept stressvreten maar al te goed. Maar dan nog kan ik me slechts heel vaag een beeld vormen van de stormen in je hoofd. En dat je naar sporten grijpt: woehoew! Yes you can!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s