FFW met de BFF

bbgrl

Er zijn een paar mensen die ik, op zijn Amerikaans, mijn ‘besties’ noem, maar er is er maar één die de titel BFF verdient.

Gedurende de hele lagere school zaten we samen in de klas én woonden we tegenover elkaar. Elke avond wuifden we vanuit onze slaapkamers mekaar een slaapwel toe, om de volgende dag weer samen naar school te gaan en erna buiten te gaan ravotten in onze wijk.

Toen we naar verschillende middelbare scholen vertrokken, verloren we mekaar soms zelfs jaren uit het oog, maar toch vonden we mekaar altijd weer terug. Niet zelden in onze gemeenschappelijke stamkroeg op de Oude Markt, die we vaker dan fatsoenlijk is ’s ochtends mee met het personeel sloten.

Alsof het zo moest zijn, vielen we gaandeweg ten prooi aan dezelfde ziekte. Van alle mensen in mijn leven is zij daardoor de enige die mij écht begrijpt, omdat ze het zelf ook voelt. Net zoals ik op mijn beurt weet wat zij doormaakt.

Juist omdat ik exact weet wat dit soort leven inhoudt, kan ik zeggen dat zij by far de dapperste vrouw is die ik ken. Want mijn hyperstraffe BFF heeft het lef gevonden om ondanks alles aan kinderen te beginnen. Niet eens op de ‘makkelijke’ manier, met een partner, maar alleen. Ze vertikt het om nog langer op de man van haar leven te wachten. Ze vertikt het om zich te laten tegenhouden door haar angsten. Een kind is wat ze wil, een kind is wat ze zal krijgen.

En zo zaten we vorige zomer op een dag samen in de wachtzaal van de fertiliteitskliniek, voor haar allereerste gesprek daar. Het was het begin van een slopend proces, maar wel eentje dat de moeite loonde. In de lente gaat immers haar grote droom, die ze al koestert sinds ze zelf een kind was, in vervulling en mag ze haar kleine babymeisje verwelkomen.

Vorige week zaten we weer samen, bij mij thuis deze keer. Zij met een buik die ze nu echt niet meer kan verstoppen, alsof ze dat zou willen, en ik met een cadeautje in mijn handen waarvan ik niet begreep of het een laat verjaardagscadeau of een vroeg kerstcadeau was.

Het was geen van beide. Het was een cadeau dat ik nooit verwacht had van iemand te krijgen: de vraag of ik meter wou worden. Ik denk niet dat ik ooit eerder zo hard verrast ben geweest door iets, noch door de vraag zelf, noch door de overtuiging waarmee ik ‘ja’ zei.

Mijn BFF sinds meer dan 30 jaar, dat kleine meisje en ik, wij gaan in de lente een beetje familie worden van elkaar. Met alleen mijn ouders, die ook niet het eeuwige leven hebben, als nabije familie, is er niet veel dat mij blijer kan maken dan dat vooruitzicht.

Ook al heb ik niet echt iets met kinderen en wil ik er zelf geen, toch lijkt er nu een exemplaartje onderweg te zijn dat ik wel eens in mijn hart zou kunnen sluiten. Wat mij betreft kan het niet snel genoeg april zijn, en deze keer niet alleen omdat de zon er dan weer is.

Fast forward, please!!

Advertenties

18 gedachten over “FFW met de BFF

  1. Super, ik ben meter van 3 kinderen en neem het heel serieus, ze hebben een apart plaatsje in mijn hart! Dat net jouw bff dat vroeg zal wel extra speciaal zijn voor je…geloof me, je gaat smelten!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s