Nooit meer

foto (4)

Voilà, het zit erop. Gisteravond sloot ik definitief de deuren van de winkel die ik anderhalf jaar geleden mee mocht inrichten en ook openen. Hoewel uw job verliezen nooit een prettige gelegenheid is, overheerst op dit moment toch het ‘oef, nooit meer’-gevoel.

Ik ga nooit meer het gevoel hebben dat ik NU iets moet eten/naar het toilet moet/een sigaret nodig heb en vervolgens nog een paar uur moeten wachten voor ik daar ook effectief aan toe kom. En een paar van die dingen ook 7 keer een kwartier moeten onderbreken omdat er alweer een nieuwe klant binnenkomt en ik alles moet laten vallen.

Ik ga mij nooit meer zo hard vervelen dat ik niks anders meer weet te doen dan een angstaanval krijgen. Niet elk moment van de week is even druk, en in een kleine winkel lopen niet constant 20 klanten rond zoals in grote ketens. Wanneer de winkel en administratie in orde waren en het buiten sneeuwde, hard regende of bloedheet was, was het soms letterlijk wachten tot er nog eens iemand binnenkwam. Tot ik naar de keuken, het toilet of buiten ging that is, want het aantal keren dat ik een uur niemand zag, naar de keuken vertrok en halverwege moest terugdraaien voor een klant die opdook, tart echt elke verbeelding.

Ik ga mij nooit meer moeten ergeren aan mensen die bij het binnenkomen hun paraplu vlak nààst de paraplubak op de grond leggen. In die paraplubak had ik permanent een kapotte paraplu zitten in de hoop daarmee het goede voorbeeld te geven, maar het mocht helaas maar zelden baten.

Ik ga nooit meer 8 uur lang moeten denken: ‘Ik wil zitten, ik wil zitten, ik wil zitten’. Niet alleen omdat ik zelfs in de meest platte schoenen behoorlijk pijnlijke voeten had, maar ook omdat 8 uur rechtstaan met een griep toch nog iets heel anders is dan 8 uur met een griep op een bureaustoel zitten. Anderzijds: ondanks een paar griep- en massa’s angstaanvallen, stond ik er wel altijd zonder mij ook maar een dag ziek te melden. Serieuze overwinning op mezelf toch wel, samen met het feit dat ik maar een handvol keren de auto nam omdat afhankelijk zijn van openbaar vervoer mij op slechte dagen net iets te veel en te gevaarlijk leek.

Ik ga mij nooit meer ergeren aan mensen die in dat ene pashok stappen waarvan het gordijn dicht is. Dat pashok was mijn enige doorgang naar de stock en de keuken, dus als er meer vrije pashokjes dan klanten in de winkel waren, liet ik dat dicht. Zo kon ik makkelijk in de stock gaan checken als een klant om een andere maat vroeg. Er was dagelijks minstens één klant die het presteerde om dat pashok te kiezen en de duidelijk vrije pashokjes vlak ernaast te negeren. Why?? Seriously, WHY???

En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan, want ik was duidelijk niet erg geschikt voor dit soort job en ik was er tegen het einde ook helemaal klaar mee.

Desondanks was ik wel fier op ‘ons’ winkeltje. Het was mooi ingericht en we hadden altijd toffe collecties. Van onze bazen, die we zelden zagen omdat ze een paar provincies verder woonden en werkten, kregen we volledig carte blanche en doordat we elk afwisselend alleen werkten en dus ‘eigen baas’ waren, voelde het ook echt alsof het van ons was.

Ik had schatten van collega’s en half-collega’s naast de deur en ook met de verkoopsters aan de overkant van de straat heb ik veel plezier gehad. Ik genoot ervan om in het stadscentrum te werken, midden in de ambiance te zitten en vaak (oude) bekenden tegen te komen. Ik heb nooit een echt lastige klant over de vloer gehad en ook met de meisjes van het hoofdkantoor was er een goede verstandhouding.

Het was dus niet allemaal kommer en kwel, maar ik voelde de laatste tijd wel aan alles dat het tijd was voor iets nieuws. Wanneer de meisjes van het hoofdkantoor morgen ons winkeltje komen ontruimen, spring ik er nog eens binnen om zowel van hen als van mijn collega afscheid te nemen, en dan is het echt over. Tijd voor iets nieuws, al heb ik nog geen flauw idee wat dat gaat zijn.

Maar als ik hier binnenkort kom roepen over een tof klein winkeltje waar ze iemand zoeken, hou mij dan wel effe tegen, wilt ge?

Advertenties

13 gedachten over “Nooit meer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s