When in Liège…

Eerder deze lente bezochten we Luik, een stad die mij totaal vreemd was en me op voorhand ook niet zo gek veel aantrok. Toch kwam ik gecharmeerd door een paar mooie plekjes weer terug thuis. We hebben ongetwijfeld veel gemist, want we beslisten pas de avond ervoor, zo ergens rond middernacht, dat we de stad zouden bezoeken, maar ik geef graag onze ontdekkingen mee.

We begonnen met het zwaarste: de beklimming van de Montagne de Bueren, een ellenlange trap waarvan het einde amper zichtbaar is van beneden. Gelukkig is er hier en daar het perfecte excuus om een paar seconden uit te puffen.

De mensen die zo gek zijn om halverwege die trap te wonen, hebben immers doorgaans mooie tuinen, die deels zichtbaar zijn doorheen de poorten waarmee ze afgesloten zijn. Tijdens de klim af en toe eens langs links of rechts binnengluren is dus de boodschap!

Eenmaal boven sloegen we rechtsaf naar het Monument au 14ème Régiment de Ligne om van daaruit van een nog iets beter uitzicht over de stad te genieten. Ketters als we zijn, lieten we de citadel letterlijk links liggen en gingen nog wat verder door naar rechts om weer aan de afdaling te beginnen.

Via nog wat meer trappen, zij het nu in omgekeerde richting, kwamen we terecht in een mooi bos dat ons zigzaggend weer naar beneden bracht. Een veel betere optie dan langs dezelfde weg terug naar beneden wat mij betreft.

Eens terug in het centrum botsten we eerder toevallig op Le Saint Grégory. Deze kleine, volkse brasserie won al meermaals prijzen voor de typisch Luikse specialiteit, bouletten. Alsof het zo moest zijn, was het net rond lunchtijd, en ik kan vanuit goede bron melden dat ze daar terecht prijzen winnen. Lekkerste gehaktballen ooit, y’all! Protip: eentje was genoeg geweest. Zelfs een grote eter als ik vond de twee royale exemplaren die ze me voorschotelden een uitdaging.

Parallel met Féronstrée, waar de brasserie gelegen is, ligt de rue Hors-Château, wat mij betreft de mooiste straat van Luik. Tussen de huizen door liggen allemaal doodlopende steegjes die uitgeven kleine, gezellige pleintjes die de moeite waard zijn om te bezichtigen.

Mijn favoriet was de Impasse de l’Ange, waar de bewoners voor hun huizen van het lentezonnetje zaten te genieten. Daardoor kon ik er helaas geen foto’s nemen, behalve dan een onscherpe van een kat. Want als ik een kat zie, moet ik ze kunnen aaien en er een foto van nemen. Ah ja.

Alsof we nog niet genoeg trappen hadden gedaan, deden we er daarna nog een paar (honderd). We liepen zomaar wat verloren in de Coteaux de la Citadelle, een pittoresk doolhof van trappen dat hier en daar uitgeeft op (gras)terassen, onverwachte parkjes en torentjes. Achteraf gezien was ik blij dat ik me op voorhand niet echt verdiept had in de stad en me zo achter elke hoek kon laten verrassen door weer een mooi hoekje.

Toen we zo stilaan wel genoeg hadden van alle beklimmingen, staken we de Maas over naar Outremeuse. Misschien lag het aan de opkomende vermoeidheid, of misschien zijn we langs de verkeerde brug Outremeuse binnengegaan, maar dat deel van de stad kon ons niet echt bekoren.

Dan maar terug naar het centrum voor een terrasje en een tocht langs de winkelstraten. Het hoogtepunt daar was ongetwijfeld de Maisons du Monde, een van mijn favoriete winkels die helaas nog geen filiaal heeft in het Leuvense.

Wat de rest van het Luikse ‘shopping district’ betreft…bof… Dezelfde ketens als overal, afgewisseld met hier en daar wat straten waar ik mij in een Amsterdamse achterbuurt waande.

Niet dat dat mij deerde, wel integendeel. Wanneer ik een nieuwe stad bezoek, wil ik ze in zijn geheel ontdekken en niet in winkels snuffelen die ik op een kwartiertje van thuis ook heb.

Geef mij maar kleine steegjes, gezellige pleintjes, oude gebouwen en onverwachte parken. En daar heeft Luik er wel een paar van, dus voor de liefhebbers is het zeker een aanrader om een dag in deze stad rond te kuieren. Al is op voorhand de benen trainen zeker geen overbodige luxe om al die mooie plaatsen te kunnen bereiken!

Advertenties

7 gedachten over “When in Liège…

  1. Vroeger had ik enkel het idee dat luik een vuile, afgeleefde stad was. Sedert de dochter daar op Erasmus ging heb ik mijn gedacht ook bijgesteld. Aankomen in het mooie station is al een plus en er zijn inderdaad mooie plekjes te vinden (al heb jij er meer gedaan dan ik). Soms moeten we gewoon ergens naartoe gaan vooraleer we oordelen.

  2. Ik heb me laten vertellen dat mijn opa die hele lange trap gekasseid heeft. Misschien is hij in de afgelopen 20 jaar al heraangelegd maar voor mij wel een leuke herinnering die ik altijd meeneem. Vroeger kwamen we wel eens in Luik en omgeving omdat hij daar werkte. Nu is het weer heel lang geleden. Misschien net dat duwtje om toch nog eens naar Luik te gaan!

  3. Volgens mij is de citadel grotendeels overbouwd door een ziekenhuis… Denk dus niet dat je daar dan veel gemist gaat hebben 🙂
    Hoog tijd dat er een Maisons du Monde in Leuven komt! Hoewel, zou niet goed zijn voor mijne portemonnee.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s