Een zieke mens mag ook al eens iets hebben

variety

Om de 3 maanden spring ik bij mijn huisarts binnen om een nieuw voorschrift op te halen. Zij vraagt dan of er nog iets is, ik zeg nee (do spot the irony: ik ben kerngezond, heb nooit ergens last van, en toch denk ik elke dag dat ik ga doodvallen), en klaar. Ze kent me al 30 jaar, dus veel woorden heeft ze niet meer nodig. Heerlijk efficiënt.

Helaas leidt ze graag nieuwe huisartsen op, dus kreeg ik bij het vastleggen van een afspraak te horen dat ik bij huisarts-in-opleiding X Van den Y terecht zou komen omdat mevrouw zelf een paar weken ergens op een strand op Kreta ligt.

Het zou kunnen dat ik eens gevloekt heb, en sowieso eens zwaar geroloogd, toen ik dat vernam. Want jonge artsen, die zijn me wat te ijverig. Willen het hele verhaal horen. Denken nog dat ze iedereen kunnen redden. Zo hoort het ook, laat daar geen twijfel over bestaan. Het is alleen dat ik dat soms rotvervelend vind.

Ik leef namelijk letterlijk al meer dan 30 jaar met mijn ziekte, en er ging dat jonge geweld al een hele reeks therapeuten voor die mij ook niet konden redden. Mijn god, zelfs ìk geloof niet eens meer dat ik nog ‘te redden’ ben. Zoals iemand anders zijn hele leven last heeft van migraine of van rugpijn, zo heb ik dit en daar moet ik mee leren leven.

Ik weet niet wat ik daarover kan blijven zeggen, het is gewoon wat het is. Alles tot in den treure toe bljven herhalen tegen de zoveelste hulpverlener helpt mij niet verder dus doe ik dat ook liever niet.

Het was dus met de stekels op dat ik weer een nieuwe ambitieuze pup tegemoet trad om een nieuw voorschrift binnen te halen. Ik zou uiteraard wel vriendelijk blijven, maar als hij meer vragen stelde dan ik kon verdragen, zou ik ze kordaat afblokken.

Ik trok ze snel weer in, mijn stekels. Want die pup, die bleek het perfecte haar, een charmante glimlach en een stevige dosis charisma te bezitten, en wel in die mate dat hij de concurrentie met Derek Shepherd – god hebbe zijn ziel, wat een drama was dat destijds – met gemak zou kunnen aangaan. Een schoon snuitje is niet alles, maar het helpt mij al eens om mijn verdraagzaamheid wat te verhogen. Soms.

Maar wat nog belangrijker was: hij bleek één van de clichés over onze Noorderburen te bevestigen. Bij hem geen ellenlange vragenlijst maar gewoon direct to the point zonder al te veel drama of omwegen. En hij gaf me maar ineens 2 voorschriften voor, want dat is wel zo makkelijk.

Ik gaf er maar eentje af bij de apotheek. Misschien moet het ook niet altijd te makkelijk gaan en ‘verlies’ ik dat 2de voorschrift wel ergens in de komende 3 maanden. Zo kan die jonge dokter nog wat leren, en een zieke mens mag toch ook al eens iets hebben he?

Advertenties

8 gedachten over “Een zieke mens mag ook al eens iets hebben

  1. Tja, van die kleine niemendalletjes verzinnen die net iets meer aandacht vragen dan een assistente kan geven zijn natuurlijk ook niet zo maar te bedenken ……..

    Vrolijke groet,

  2. Ik had géén idee dat McDreamy aan z’n einde was gekomen! Wat ne spoiler 🙂 Heb denk ik de twee eerste seizoen ooit gezien, maar ben afgehaakt toen die blonde dokter (verpleegster?) haar grote liefde verloor, te veel drama dat doet mij geen deugd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s