Dit was mijn 2017

Tegen de feestdagen ben ik meestal wel klaar met het jaar dat op zijn laatste benen loopt. Ik weet dat het in mijn hoofd zit, maar op 1 januari voel ik altijd een soort van opluchting om alles wat ik achter mij kan laten en om de nieuwe start die ik krijg.

In afwachting van die nieuwe start blik ik nog eens terug op wat 2017 allemaal in petto had voor mij:

Het jaar begon met een einde. Ik trok de deur van mijn vorige werk achter mij dicht en keek met grote opluchting nog een keer achterom naar alle dingen waarmee ik nooit meer geconfronteerd wou worden in toekomstige jobs.
Achteraf gezien bleek dat allemaal zwaar tegen te vallen: naast nog meer zaterdagen en nu ook avonden werken, wordt alles wat ik doe op het werk nog harder bepaald door klanten dan voorheen. Om nog maar te zwijgen over het feit dat ik nu niet een, maar twee verdiepingen, inclusief douches, moet poetsen nadat de laatste klant weg is.
Aan de andere kant: mijn jobinhoud is er pakken leuker op geworden, en dat is ook veel waard.

Het absolute hoogtepunt van dit jaar was de geboorte van mijn metekindje. In principe heb ik helemaal niks met kinderen, maar als het om uw metekindje gaat, is het blijkbaar toch ineens een heel ander verhaal.
Ik had nooit verwacht dat ik zo fier zou zijn op de dag van haar geboorte, of dat ik altijd helemaal blij naar huis zou rijden na elk bezoek aan haar. Dat pakketje vrolijkheid is mijn eigen kleine opladertje geworden op dagen dat mijn batterijen wat plat zijn en ik vind het heerlijk!

Ik boekte een eerste overwinning in mijn strijd tegen de angstkilo’s, al zit ik sinds de zomer op een plateau waar geen beweging meer in te krijgen is. Aan gebrek aan beweging zal het niet gelegen hebben, want ik zit immers aan de bron nu. De sport die ik mijn klanten dagelijks aanleer, beoefen ik na mijn uren ook zelf een paar keer per week. Dat lukt al zo lang zo goed – lees: zonder angst – dat ik zelfs overweeg om er nog een tweede, intensievere sport bij te nemen.

Redelijk last minute viel er een quasi gratis vakantie in mijn schoot, en jongens, wat heb ik daarvan genoten. Het was nog eens een vakantie zoals vakanties horen te zijn, een wereld van verschil met de ramp van vorig jaar. Absoluut één van de toppers van afgelopen jaar.

Mijn 38ste verjaardag bracht een midlife crisis met zich mee waarvan het einde nog niet in zicht is, maar richting 40 gaan heeft als voordeel dat ik ondertussen wel weet dat ik ook dit aankan. Het uitstel is er op veel vlakken nog, maar ik laat het geen afstel meer worden. Waar er hulp nodig is, zoek ik die op een creatievere en doortastendere manier dan voorheen, en vooruitgang is nog altijd belangrijker dan perfectie, right?

Mijn eerste concrete stap in dat hele proces was mij ontdoen van wat fysieke ballast, waaraan as we speak nog steeds  hard gewerkt wordt, maar ook dat verloopt steeds efficiënter. Er staan weer een paar dozen klaar die met een beetje geluk nog voor de jaarwisseling de deur uitgaan.

Ik vond 2017 geen makkelijk jaar, om het met een understatement te zeggen. Maar er waren gelukkig genoeg schone momenten om de boel wat in balans te houden.

Veel meer moet dat voor mij ook niet zijn. Ik hoef geen spraakmakend succesvolle carrière. Ik droom niet per se van verre, avontuurlijke reizen. Ik heb geen bucket list. Gewoon genieten van plezante middagen en af en toe tot in de vroege uurtjes alle zorgen weg dansen; dat waren voor mij de grootste cadeaus van 2017 die ik ook in 2018 hoop te krijgen.

Want we hebben te veel van de sterren genoten om bang te zijn van de nacht.

Advertenties

7 gedachten over “Dit was mijn 2017

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s