Ze kwamen

Denys Nevozhai – Unsplash

Vorig jaar nam ik mij voor om doelgerichter te gaan leven. Deels door mijn ziekte had ik nooit veel ruimte om echt ergens naartoe te werken, ik moest het maar nemen zoals het kwam.

Doelen stellen had geen zin, want met een beetje pech ging het ineens weer zo slecht dat ik maanden aan een stuk in het beste geval alleen maar kon werken, het huishouden doen en de rest van de tijd nodig had om van beide te recupereren.

Om doelen te behalen is vaak ook nog eens geld nodig, maar met een halftijds loon leek sparen een luxe die ik me niet kon permitteren. Wat ik moest aanvangen wanneer mijn ondertussen 13-jarige auto ineens de geest gaf? Hopen op het beste en het nemen zoals het kwam, zeker?

Jarenlang heb ik me daarbij neergelegd, dat dat nu eenmaal mijn leven was, en ik rekende op mijn pilletjes om de pijn daarvan wat te verzachten.

I’m SO done with that shit. Echt, ik heb het er volledig mee gehad. Onderhuids borrelde het al maanden, maar in de laatste weken van 2017 ben ik nog behoorlijk diep moeten gaan om dat punt te bereiken. Tegen de jaarwisseling was ik zo ellendig dat ik permanent misselijk – op de laatste dag van het jaar de auto aan de kant moeten zetten incluis – en benauwd door de dagen kròòp.

Exact op 1 januari kwam het keerpunt. Een gesprek dat maanden geleden al had moeten plaatsvinden was het enige wat nodig was om weer vrij te kunnen ademen en de klik te maken. Ik heb bepaald niet stilgezeten sindsdien.

Mijn spaargeld deelde ik voor het eerst in mijn leven virtueel op in een paar categorieën, met als belangrijkste een nieuwe auto en een reis, en elke categorie kreeg een klein startbedrag toegekend. Ik pinde foto’s van auto’s op mijn ‘Law of Attraction’-bord op Pinterest. Ik haalde in de bibliotheek boeken over het land waar ik dit najaar naartoe wil.

Spoiler alert: het is een plaats die al mijn angsten gaat triggeren zoals nooit tevoren.

Ik nam mijn financiën nog maar eens onder de loep en bekeek hoeveel ik elke maand in elk potje kan stoppen. Ik stapte plompverloren een reisbureau binnen en hoorde mezelf zeggen dat ik volgende maand iets wil boeken voor oktober. Ik stelde planningen op om zo efficiënt mogelijk te doen wat moet gedaan worden en zo meer tijd te hebben om mijn doelen te bereiken. Ik liet het bescheiden autootje dat ik in gedachten had voor wat het was en pinde een veel vetter exemplaar.

Zonder dromen geen verwezenlijking, nietwaar?

Hoe ik effectief zou bereiken wat ik wou, was me niet duidelijk. Het enige wat ik wist, was dat ze niét bereiken niet langer een optie was. Ik moest er boldly voor gaan zoals ik mezelf voor dit jaar beloofd had, er zelf in geloven, en de concrete aanpak zou gaandeweg dan wel duidelijk worden.

Nu moogt ge eens raden wat er vervolgens gebeurde.

Daags nadat ik mijn spaardoelen en -categorieën op punt had gesteld, kwam van mijn bazin de vraag of ik tijdelijk meer uren wou presteren. Als in: er komt uit compleet onverwachte hoek een beetje extra geld op mij af. Met wat geluk worden mijn pas in het leven geroepen potjes dus ook echt aangevuld binnenkort. Het zijn hele, hele kleine druppeltjes in een grote oceaan, maar toch.

I was bold, and mighty forces came to my aid.

Advertenties

7 gedachten over “Ze kwamen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s