Duivelse perfectie

John Mark Arnold – Unsplash

Onlangs las ik een artikel waarin iemand weer de ‘valse perfectie’ van Instagram en Facebook met de grond gelijk maakte. Mijn zin om verder te lezen was direct over.

Of anderen daar al dan niet onzeker van worden, laat ik in het midden, maar voor mezelf vind ik dat er niks mis is met een schijnbaar perfect interieur of een flawless kapsel. Integendeel, ik geniet ervan om daar naar te kijken. Ik hou enorm van mooie foto’s en in plaats van jaloezie of ergernis op te wekken, inspireren ze mij juist vaak om bepaalde doelen te behalen.

Op slechte momenten trap ik nog wel eens in de val om mezelf te vergelijken met anderen, maar over het algemeen weet ik ondertussen wel dat er een kwartier voor de foto genomen werd nog etensresten van het aanrecht werden geschrobd en dat het model in kwestie die ochtend met een coupe orkaan uit bed gerold kwam en ze 7 producten en een stijltang nodig had voor ze op de foto ging.

En zelfs als dat niet zo was, zou het me nog niet boeien. Er zijn al genoeg frustraties in het leven, wanneer ik in de spiegel kijk of naar de slordige mand strijk die nog moet weggewerkt worden. Als ik daar eens een korte pauze van wil nemen door Instagram te openen, kijk ik toch liever naar al het moois dat anderen kunnen, hebben of bereikt hebben dan naar pakweg iemands afgebladderde nagellak.

Dat laatste mag er zeker ook al eens tussen zitten natuurlijk, want dat is inderdaad het leven, en we kunnen er af en toe maar beter eens mee lachen en het allemaal wat relativeren.

Maar om daarom al die schijnbaar perfecte foto’s te gaan afkraken? Over mijn lijk, jongens. Over mijn compleet imperfecte lijk.

Advertenties

7 gedachten over “Duivelse perfectie

  1. Ik vind instagram ook heel leuk. Ik word niet zo blij van eindeloze babyfoto’s en perfecte gezinnen, maar dan volg ik die mensen ook niet. Er is wel voor iedereen wat wils denk ik 🙂

  2. Ik denk vooral dat het druk legt op jonge mensen en dat moet je niet onderschatten; die kunnen bijlange nog niet zo goed relativeren en spiegelen zich al te vaak aan “perfecte” plaatjes, denken dat het altijd perfect moet zijn en dan gaat het vaak mis.
    Ik stoor me er zelf niet aan in de zin dat het effect op me/ons heeft (daar heb ik wat teveel levenservaring voor). Maar daardoor vraag ik me wel af waarom mensen zich zo perfect willen voordoen, het is alleen maar bijzonder pijnlijk als het perfecte plaatje uiteenspat, dat wordt dan uiteraard niet gedeeld. Moeilijk om dan toe te geven dat het mooie plaatje niet meer bestaat.

    1. Die perfecte plaatjes zullen op sommige mensen inderdaad een bepaald effect hebben, en daar laat ik mij niet over uit. Voor mij persoonlijk gaat het echter niet verder dan de foto van mijn kat kiezen waar mijn handtas niet rommelig op de achtergrond ligt omdat ik een rustige achtergrond nu eenmaal mooier vind op foto. 😀

  3. In grootmoeders porseleinenkast stond ook alleen maar t goei servies. Zo plezant om naar te kijken, van te genieten … de kopjes met een barst in waren goed genoeg voor elke dag ☺.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.