Als hij sterft

Nick Wilkes – Unsplash

Wanneer er vroeger thuis lawaai gemaakt werd, kwam dat gegarandeerd van mijn moeder. Vanaf het moment dat haar ogen opengaan begint ze te babbelen, en ze stopt er pas weer mee wanneer haar ogen weer dichtgaan.

Mijn vader en ik knikken dan af en toe eens of trekken een meelevende wenkbrauw op en laten mijn moeder maar verder razen. Wij zijn immers het compleet tegenovergestelde; ik weet niet eens wie van ons twee nu eigenlijk de stilste is.

Nu we allemaal wat ouder worden en mijn vader al een paar keer op het nippertje aan kanker ontsnapte, vraag ik me soms af of ik er later geen spijt van ga hebben dat we nooit echt gebabbeld hebben. Ge hoort het zo vaak, dat er iemand sterft en de mensen die achterblijven spijt hebben van wat ze niet gezegd hebben.

Maar dan zitten mijn vader en ik in stilte samen in de auto, en wijst hij een postbode aan met een raar brommertje met een verlengstuk en iets wat op een hondenhok lijkt daar bovenop bevestigd.

Ik bedenk direct hoe hilarisch het zou zijn als die postbode met dat brommertje tegen 2 kilometer per uur domweg op zijn zij zou vallen. De postbode heeft in mijn hoofd de grond nog niet geraakt wanneer mijn vader besluit de stilte te doorbreken.

Zijn typische kwajongensblik verschijnt op zijn gezicht en hij vraagt zich luidop af: “Zouden die soms eens niet vallen?”

En dan weet ik weer: als hij morgen sterft, ga ik geen spijt hebben van wat ik niet zei. Want we hebben wel gezegd wat moest gezegd worden. We hebben het gewoon op onze eigen, stilzwijgende manier gedaan.

Advertenties

12 gedachten over “Als hij sterft

  1. Wat is dit mooi!
    Het bevestigt nog maar eens dat graag zien ook ‘samen kunnen zwijgen en niet op je ongemak zijn’ is.
    Ik hoop dat je hem nog lang mag hebben je vader!

  2. Mijn ouders trouwden op latere leeftijd en mijn vader werd pas op zijn 51e voor de eerste keer vader en op zijn 53e voor de tweede keer toen ik geboren werd. Mijn vader was een gezellige man en kende iedereen en iedereen kende hem. Maar het was ook een nuchtere man en gevoelens uiten deed hij niet echt. Ik was een echt vaderskindje en deed graag dingen met hem. Naar de koeien als hij moest melken en later toen ik wat groter was hielp ik hem vaak in de moestuin. Hij leed aan astmatische bronchitus en dat deed zijn hart niet veel goed. Toen hij overleed op 75jarige leeftijd aan een hart stilstand was ik pas 22 , Ik geloof niet dat ik ooit tegen hem gezegd heb dat ik van hem hield en hij ook niet letterlijk tegen mij , maar zijn koosnaampje voor mij ( jochie) ook al was ik zijn dochter zegt genoeg besef ik mij nu. Inmiddels ben ik bijna 57 en ik mis hem nog steeds..

    1. Ach, dat koosnaampje ❤ Mijn vader heeft er ook zo eentje voor mij, en ik denk inderdaad ook dat daar al zijn liefde in vervat zit die hij niet met meer woorden kan uitspreken. Konden we hen maar eeuwig bij ons houden…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s