Wir haben es…

Maaike Nienhuis – Unsplash

In het kader van Project Gezondheid begon ik een tijd geleden mijn slaap opnieuw te tracken met mijn Fitbit. Ochtend na ochtend bleek dat ik amper aan 3 uur echte slaap per nacht kwam.

Dat leek me verontrustend weinig, maar zelfs nadat de dokter mij bevestigde dat die metingen vrij accuraat zijn, vond ik het nog altijd geen reden tot paniek. Het is en blijft een gadget, geen hypergeavanceerd, superwetenschappelijk meetinstrument.

Tot ik, zonder ernaar op zoek te zijn, op een artikel botste waarin anderen vaststelden dat ze volgens hun Fitbit maar 7 uur sliepen van de 8 uur die ze dachten te slapen. Het blijft nog altijd het internet, en een grote korrel zout is daarbij geen overbodige luxe, maar toch. Uit eenzelfde soort meting blijken mijn resultaten precies toch behoorlijk af te wijken van die van anderen.

Dat deed de paniek toch een beetje toeslaan. Of beter gezegd: een chaotische mix van opluchting, woede en verdriet.

Al die jaren dat ik mezelf heb verweten een afgeleefde, oude, saaie, asociale vrouw te zijn geworden, niet in staat om angsten te overwinnen of domweg gelukkig te zijn: misschien lag het helemaal niet aan mezelf maar aan een schrijnend slaaptekort waar zelfs de Kerstman op Prozac in Disneyland niet vrolijk van zou worden. Misschien lag het helemaal. Niet. Aan. Mij.
Maar ik heb het nooit geweten.

Alle dingen die ik als dertiger had willen bereiken, zien en doen, maar die door al mijn angsten – vaak getriggerd door vermoeidheid – zo onbereikbaar waren: ik heb het allemaal aan mijn neus voorbij zien gaan. Ik ben ze allemaal kwijt, die jaren, want ze komen nooit meer terug. Ik zal nooit meer 32 zijn, of 36, en energiek en in de fleur van mijn leven. Het had misschien helemaal niet zo moeilijk hoeven te zijn, als blijkt dat het allemaal aan mijn slaap lag en dat veel eerder was vastgesteld geweest.
Maar ik heb het nooit geweten.

De mens die ik nu ben, is misschien helemaal niet wie ik echt ben. De mens die ik echt ben, zit misschien al jaren ondergesneeuwd onder een laag van loodzware vermoeidheid en is misschien veel avontuurlijker, socialer en daadkrachtiger dan ik al die tijd heb gedacht.
Maar ik heb het nooit geweten.

Alle keren dat ik niet begreep hoe vrouwen met kinderen en een fulltime job meer deden dan mij: zij hebben – de eerste jaren als moeder niet meegerekend – een veel betere slaapkwaliteit dan mij. De vermoeidheid waarmee ik permanent rondloop, is niet de vermoeidheid die anderen ook voelen maar waar zij beter mee omgaan dan mij. Mijn vermoeidheid is niet de normale vermoeidheid van een druk leven (dat ik niet eens heb), misschien is er bij mij wel wat meer aan de hand dan dat.
Maar ik heb het nooit geweten.

Er is nog niks officieel onderzocht op dat vlak, laat staan vastgesteld, dus ik wil nog niet te hard van stapel lopen.

Als op een dag echter blijkt dat veel van mijn problemen domweg veroorzaakt worden door een chronisch slaaptekort, lijkt me dat ik heel wat verloren jaren en onterechte zelfverwijten te verwerken heb. Om de boel daarna hopelijk (deels) op te lossen en aan een leven te beginnen met een normale dosis energie.

Maar misschien heb ik verdomme helemaal nooit geweten wat normaal is.

Advertenties

7 gedachten over “Wir haben es…

  1. Heftig, vind ik. Ik heb ook behoorlijk wat slaapproblemen door medicatie die ik neem, maar meestal krijg ik toch een paar goede nachten als het té gortig wordt. Maar ik weet wat vermoeidheid met je doet. Maak maar snel een afspraak in een slaaplabo! Niet uitstellen…

  2. Goh, ik weet niet wat ik moet hopen nu. Dat je slaap niet de oorzaak is, zodat je niet met het gevoel moet rondlopen zoveel tijd verloren te zijn. Of dat het wel de oorzaak is en er dus aan een oplossing gewerkt kan worden, zodat de komende jaren keihard de moeite worden. Of ja, eigenlijk weet ik het wel: dat laatste. Want een lastig verleden is moeilijk, maar met een makkelijke(re) toekomst in het verschiet wel beter te verwerken en te dragen. Succes!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s