Als mijn ouders een hoekbank waren

Natalya Zaritskaya – Unsplash

Jaren geleden haalde mijn psychologe er een extra stoel bij. Onlangs deed ze het opnieuw, maar nu met twee stoelen; één voor elk van mijn ouders.

Intuïtief zette ik er één langs elke kant van mij. Daarmee beeldde ik zonder nadenken uit wat zich al sinds mijn kinderjaren binnen ons gezin afspeelt: ik vang de angsten en zorgen van mijn moeder op. Ik ben de buffer tussen mijn moeder en mijn vader, die zich geen raad weet met die wereld vol angst en duisternis die voor hem niet bestaat maar voor zowel mijn moeder als voor mij een dagelijkse realiteit is.

Ik praatte, luisterde, liet me leiden en schoof in het rond met die twee stoelen tot ik exact wist wat ik wou.

“Ge zou hier nog een hoekbank moeten hebben, dat zou ideaal zijn,” zei ik uiteindelijk tegen de psychologe. Vindingrijk als ze is, improviseerde de goede vrouw een denkbeeldige hoekbank bij mekaar en leunde ik al even denkbeeldig achterover op het punt waar de twee benen van de bank samen kwamen.

Ik voelde hoe het zou zijn, met de weg voor mij helemaal open, maar vanuit elke ooghoek wel een ouder in het zicht en de wetenschap dat ze elkaar achter mij raakten, als een solide ouderpaar dat mekaar steunt en zo ook in staat is om mij te steunen.

Het voelde als een opluchting. Het voelde nieuw. Zelfs vandaag nog, weken nadat ik van mijn ouders een hoekbank maakte, begrijp ik nog altijd niet dat ik er nooit zelf op gekomen ben.

Ik mag op hen leunen.

Ik moet niet alles alleen doen. Ik moet niet alles alleen dragen. Het is niet mijn taak om mijn moeder gelukkig te maken, los van wat zij – absoluut niet uit slechte wil, wel uit onwetendheid – daarover denkt.

Het is niet mijn verantwoordelijkheid om mij zorgen te maken over hoeveel zij aankunnen, als ze zouden weten hoe slecht het vaak met mij gaat en wat een traject van dokters en andere hulpverleners ik aan het lopen ben.

Van alle mensen zijn zij de laatsten bij wie ik altijd een masker zou moeten opzetten uit bezorgdheid over hun welzijn. Zij zijn mijn ouders, ik niet die van hen.

Ik mag op hen leunen.

Misschien doe ik dat ook, ooit. Misschien ook niet. Gewoon weten dat dat mag is voor nu alleszins al genoeg.

Advertenties

5 gedachten over “Als mijn ouders een hoekbank waren

  1. ♥ Blij voor jou dat je tot deze inzichten gekomen bent.
    Soms denk ik dat het makkelijker zou zijn als het effectief slechte wil was, want dan zou ik het makkelijker kunnen loslaten. Al schuif ik dat idee meestal snel weer opzij, want nu weten we tenminste dat ze ons oprecht graag zien, ondanks hun fouten, en dat zou bij slechte wil niet het geval zijn…

    1. Ja ik kan hen absoluut niks verwijten, het zijn schatten van mensen. Maar misschien wordt het tijd dat ik de angsten van mijn moeder laat waar ze horen; bij haar.

      1. Ik vind dit zo griezelig om te lezen….ik kon het pas loslaten toen mama er niet meer was. Ik hoop dat jij het sneller kan en dat jij uit de duistere wereld kan ontsnappen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.