Vandaag

Vandaag had ik een afspraak in de slaapkliniek.

Vandaag zou ik te weten komen of er tijdens mijn slaap iets misloopt waardoor ik sowieso al met een achterstand aan mijn dagen begin, of dat de vermoeidheid en een reeks klachten enkel en alleen voortkomen uit mijn stress en angsten.

Vandaag was de dag waar ik al sinds begin dit jaar, of eigenlijk al een half leven, op wachtte.

Mijn psychologe verwees me in de zomer al door naar een therapeute die gespecialiseerd was in EMDR. Na meer dan een maand wachten kon ik vorige week op intakegesprek, en de conclusie was: afhankelijk van de resultaten van het slaaponderzoek kan er ergens eind november eventueel opgestart worden.

Wat er bij EMDR gebeurt is namelijk vergelijkbaar met de verwerking van gebeurtenissen tijdens de REM-slaap. Als het al foute boel is met die slaap, is de therapie niet veel meer dan dweilen met de kraan open.

Vandaag zouden al die puzzelstukken op zijn plaats vallen.

Vandaag werd mijn afspraak in de kliniek geannuleerd. Ik kon half oktober komen. Als ik niet net dan op reis was, that is. De tweede helft van november kon ook nog.

Nog eens 2 maanden wachten op antwoorden, en de therapie die dan waarschijnlijk naar volgend jaar werd doorgeschoven. Ik zag het zo voor mij, tijdens dat telefoontje, en ik zag het helemaal niet zitten.

Na wat gepuzzel kon ik gelukkig al volgende week bij een andere dokter terecht. Niet dat het een kwestie van leven en dood is; mijn problemen zijn zo ongeveer even oud als ikzelf dus op een maand meer of minder komt het niet aan.

Het is gewoon dat het niet alleen het wachten op vakantie is dat wat lang begint te duren. Altijd weer de moed bij elkaar rapen voor een nieuw onderzoek of een nieuwe therapie. Altijd weer te horen krijgen dat de eerste afspraak pas over één of twee maanden kan. Altijd pas met het ene verder kunnen als het andere na maanden wachten afgerond wordt. Soms hangt dat gewoon geweldig hard mijn keel uit allemaal.

Vandaag is zo’n dag. Morgen haal ik mijn schouders op en ga ik weer verder.

Maar vandaag heb ik toch effe serieus de pest in, als ge het niet erg vindt.

Advertenties

3 gedachten over “Vandaag

  1. Boehoe voor verplaatste afspraken! Want neen, het gaat hier niet om leven en dood en dus is er – indien iemand met zo’n probleem ertussen gekomen is – een goede reden voor het verzetten. Maar ’t is niet omdat jij kan wachten, dat dat tof is. Je wacht uiteindelijk al 39 jaar, dat is lang genoeg!

  2. Heb daar maar eens stevig de pest is! Ik vond vorige keer al dat je zo lang moest wachten. Ik deel de mening van Bentenge hierboven: lang moeten wachten is niet goed… Fijn dat je – mits heel wat actie – dus toch nog relatief snel info kan krijgen. En aftellen maar naar die vakantie, dat ook!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.