De week

Om eens iets anders te doen; een overzicht van de voorbije week:

Op maandag zat ik na werk & sport samen met iemand over een eventuele samenwerking. De enige optie om mij te vergoeden was echter kledij en dat betaalt helaas mijn rekeningen niet. Op mijn werk draag ik sportkledij en om naar de winkel of naar één of andere afspraak te gaan heb ik meer dan genoeg kleren. Gaan werken om gewoon nog wat meer bij op de stapel te gooien is wat mij betreft dus een beetje zinloos.

Jammer, maar ik blijf verder zoeken naar manieren om op losse basis af en toe wat extra geld in het laatje te brengen.

Op dinsdag werd ik ’s middags op het werk verwacht voor een vergadering slash opleiding, die maar net op tijd afgerond werd om aan mijn avondshift te beginnen. Alsof zo’n marathondag nog niet erg genoeg was, sloot ik daarna mijn meditatie af om 00:02. Dat was dus 2 minuten te laat om ze te laten meetellen voor mijn ’10 day challenge’ waaraan ik 5 dagen eerder begon. De teller in de app sprong genadeloos terug op 0, en het is dat ik direct erna in slaap viel of ik was mijn zen al direct terug kwijtgeraakt. Twee. Freaking. Minuten.

Op woensdag boog ik mij over iets wat als voorlopige werktitel ‘reset procedure’ heeft. Er zijn namelijk een paar dingen die ik altijd laat liggen (foto’s op de harde schijf zetten, inboxen leegmaken, werken aan bepaalde doelen en dat af en toe eens evalueren,…) totdat ik niet meer weet hoe en waar eraan te beginnen.

Het plan is dus om pakweg maandelijks een ‘reset’ te doen en dat allemaal in één klap bij te werken zodat mijn hoofd wat minder ontploft. Tegen de tijd dat de lijst met losse eindjes naar mijn gevoel volledig was, moest ik vertrekken voor mijn minst favoriete shift van de week; die van 15:30 tot 22:00.

Op donderdag werd ik verbazend fris wakker. Na mijn avondshift op woensdag zie ik immers niet zelden de klok richting 02:00 gaan voor ik in slaap val, en de volgende ochtend is het om 06:30 altijd weer opstaan geblazen.

Voor één keer bleek dat geen probleem en slaagde ik er zelfs in om de datum en het uur juist te zetten in mijn auto. Normaal begin ik daar niet eens aan en trek ik er tijdens het winteruur gewoon 6 maanden lang een uur af. Sinds de batterij van mijn auto onlangs tijdelijk stierf, moest ik er echter 17 jaar, 10 maanden, 29 dagen en 7,13 uur bijtellen en dat ging me net iets te ver.

Na het werk liet ik me tijdens het sporten weer vangen door mijn praatgrage bazin, stopte ik onderweg naar huis bij de winkel, legde een paar afspraken vast en bracht wat orde in de chaos in huis. ’s Avonds klopte ik bij de buurvrouw aan voor de yogales en groeide ik een paar centimeter toen de teacher na afloop vroeg of ik veel sportte omdat ik zo snel met alles mee was.

Op vrijdag haalde ik stofzuiger & dweil boven, rommelde een paar uur met mijn reset – foto’s van een iPhone overzetten op een laptop is echt zo’n pest – en trok me terug in de badkamer voor wat renovatiewerken. Aan mezelf, niet aan de badkamer.

Op zaterdag heb ik naar mijn gevoel vooral in de auto gezeten. Terwijl ik nog snel boodschappen deed, vertrok de wederhelft al met mijn moeder naar het appartement in Antwerpen om er nog wat verder te werken. Ik zou erna apart vertrekken en ’s avonds mijn moeder mee terug naar huis brengen, zodat het lief daar kon blijven slapen en zondag verder kon klussen.

Jammer genoeg kregen we halverwege de middag bericht dat de zieke schoonmoeder van het ene ziekenhuis naar de ICU van een ander ziekenhuis moest overgebracht worden omdat het niet goed ging. Ik stopte dus vroeger dan voorzien met werken in Antwerpen om mijn moeder thuis af te zetten en snel iets te eten. Het lief ging rechtstreeks vanuit Antwerpen naar het ziekenhuis in Hasselt, ik reed er vanuit Leuven naartoe. Een rit van 45 minuten om nog net het laatste kwartier van het bezoekuur mee te pikken en weer terug naar huis te rijden. Het ging al richting 22:00 toen we eindelijk in de zetel neerploften en wat plaats maakten op onze digibox.

Op zondag vertrok de wederhelft ’s middags richting ziekenhuis en bleef er uiteindelijk de hele dag voor de verschillende bezoekuren. Ondertussen bereidde ik thuis de week al wat voor. Alle kleren liggen weer gewassen en gestreken in de kasten, mijn nagels zijn weer toonbaar en iets gezonds uit de koelkast nemen zal de volgende dagen niet méér moeite kosten dan naar iets ongezonds te grijpen.

En, hoe was jullie week?

Advertenties

2 gedachten over “De week

  1. Haha, renovatiewerken aan jezelf 🙂 Terwijl er bij jou volgens mij nog niet eens veel onderhoudswerken nodig zijn 😉 En vergoeden met kledij, wat is dat nu voor idee? Als mensen werk leveren, betaal je ze met geld, punt (behalve bij vrijwilligerswerk of dergelijke, dat is nog iets anders). Willen ze daar kleren mee kopen, tof, maar dat moet jij als opdrachtgever niet in hun plaats beslissen…
    Ik hoop dat je schoonmoeder snel weer naar huis, of op zijn minst naar een dichter bij gelegen ziekenhuis kan!

    1. Gezien de context van de samenwerking was het niet zo’n gek idee om me op dit punt te vergoeden met kledij, maar ik heb daar helaas bitter weinig aan. Next! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.