En dan?

pixabay

Hoewel het relatief rustig is op het angstaanvallenfront, voel ik nog vaak iets ‘verdachts’ in mijn lichaam. Dat blijft me tot op zeker hoogte verontrusten en ik zou dan nog altijd liefst stante pede naar huis vluchten, waar ik mij ook bevind.

Het overkomt me bijvoorbeeld vaak in de supermarkt in het dorp. Ik probeer dat altijd gewoon wat te negeren. Langer dan een kwartier ben ik daar toch nooit en met de auto ben ik op 2 minuten weer thuis. Toen het een paar weken voor mijn vakantie weer gebeurde, besloot ik om er eens actief mee aan de slag te gaan. Alles wat ik kon aangrijpen om de reis makkelijker te maken mocht ik niet laten liggen, vond ik.

Meteen na thuiskomst zette ik me neer om mijn worst-case scenario uit te schrijven en mezelf heel kritisch de vraag te stellen hoe erg dat nu echt was.

Stel dat ik me zo slecht voel dat ik echt niet meer tot aan mijn auto raak en ik in de winkel moet gaan liggen voor ik flauwval.

En dan?

Dan gaat iedereen naar mij staan kijken.

En dan?

Dan zal er wel iemand zijn die mij helpt ook, vermoed ik.

En dan?

Dan ga ik naar huis, eens ik weer op mijn benen kan staan.

En dan?

Dan ben ik vanaf dan voor het personeel voor altijd ‘die vrouw die flauwviel in de winkel’.

En dan?

Dan niks. Ik voel daar niks van, als zij dat denken. Ik weet niet eens of zij dat levenslang gaan blijven denken, want ik betwijfel of ik het middelpunt van hun bestaan & gedachten ben. En het is absoluut niet mijn plaats om in te vullen wat anderen denken.

Dus?

Dus. Misschien val ik ooit wel eens flauw in de winkel, of ergens anders. Misschien ook niet. De wereld zal alleszins gewoon blijven doordraaien en ik zal weer rechtstaan daarna.

Het is geen wondermiddel, mijn ‘en dan’-oefening. Het neemt niet alle angsten weg, en mijn gedachten gaan nog vaak op de loop met mij. Maar ik kon op vakantie heel duidelijk voelen hoe het wel ruimte heeft geschept.

Mijn initiële ‘en dan’, als in ‘wat gebeurt er daarna’, werd erdoor omgebogen naar een ‘en dan?’ als in ‘et alors?’. Of, zoals de Amerikanen zouden zeggen; so what??

Ja, misschien word ik ooit nog wel eens ziek in het openbaar.

En dan?

Advertenties

7 gedachten over “En dan?

  1. Mooie ombuiging! En ook: hoe moeilijk en vermoeiend moet het soms zijn in jouw hoofd! Ik word al moe van mijn eigen “en dan…” stemmen, maar wat flauwvallen, ziek worden e.d. betreft, laten ze mij tenminste gerust. Alleen al daarom is die oefening de moeite waard: om die energie te gebruiken voor leuke dingen i.p.v. voor het bedenken van allerhande scenario’s.
    Ik was gisteren in therapie ook weer bezig aan een zeer dramatische “en dan…” toen mijn psy mij onderbrak om er een “en dan?” van te maken. Nu verder oefenen zodat ik het zelf kan 😉

  2. Mijn angst is altijd dat mensen iets met mij gaan doen wat ik niet wil. Wat dat dan is weet ik niet eens.
    Vroeger had ik panische angst voor dokters en ziekenhuizen en was ik dan bang dat ze die zouden bellen maar nu weet ik het niet.

    Gaat trouwens veel en veel beter hoor, heb nog zelden angstaanval, nog wel angsten, maar ik leef een redelijk ‘normaal’leven. Veel bewondering voor je dat je die reis hebt gemaakt. lieve groetjes.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.