Week 2

We zijn in week 2 en er kan al terug gelachen worden. Met hoe ik hem nooit meer ga terugzien bijvoorbeeld, afgaande op de foto die hij me stuurt van 3 zakken chips in zijn nieuwe zetel.

Ik had niet gedacht dat dat zo snel al zou kunnen, toen ik, op 1 dag na exact 9 jaar nadat ik de ex voor het laatst mijn straat zag uitrijden, ook het lief voor de mogelijk laatste keer mijn straat zag uitrijden.

Dat lief en ik, wij wonen sinds vorige week immers elk in ons eigen huis.

Om allebei terug te worden wie we echt zijn, in plaats van nog langer te proberen zijn wie we denken te moeten zijn voor de ander.

Om allebei terug duidelijk te krijgen wat we belangrijk vinden, voor onszelf en voor onze relatie.

Om van daaruit te bekijken of we dat nog bij elkaar kunnen doen passen, of niet.

Het was absoluut geen evidente keuze, en er kwam veel verdriet bij kijken.

Maar we zijn in week 2 nu, en er kan al terug gelachen worden. Dat was precies al heel lang geleden.

Advertenties

7 gedachten over “Week 2

  1. Een dijk van een zin “Om allebei terug te worden wie we echt zijn, in plaats van nog langer te proberen zijn wie we denken te moeten zijn voor de ander.” En laat humor het fijnste medicijn zijn dat er is!

  2. Ik hoop voor jullie beiden dat dat snel gaat, terug worden wie je echt bent. Wel een interessant leerpunt. Denk ik even over na. Hoeveel “her/ver-vormen” we onszelf om ergens in te passen. En vooral in het geval van een relatie a deux. Ik probeer nu te bedenken wie ik zou geweest zijn was ik niet al 24 jaar samen. Hmmm. Interessant. Take care en doe dat goed dat herbronnen en terug vooruit kijken naar wel/niet heropstarten relatie.

  3. Zoveel herkenbaarheid al hebben het lief en ik nog nooit samen gewoond. Ik heb echt het gevoel dat dit nooit gaat lukken ook. Liefde genoeg, maar ook enorm veel verschillen. Enerzijds maakt het dat boeiend, anderzijds zijn er ook vlagen van eenzaamheid.
    Begrip voor je verdriet dus en ook voor het weer kunnen lachen.

  4. Verdoeme toch! Ik ben blij dat jullie het kunnen, zo’n beslissing nemen, elkaar die ruimte geven, toch nog lachen…, maar tegelijk ook: verdoeme toch dat het nodig is.

    Ik wens het jullie allebei, dat jullie terug kunnen worden wie jullie zijn! En dat dat daarna misschien ook wel weer samen kan, als dat nog bij elkaar gaat. Ook al ben jij er indertijd voor mij geweest en niet zozeer omgekeerd, je hebt mijn mail als je er over wilt praten he!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.